MONEY - The Shadow of Heaven (2013)

Op luisterpaal te beluisteren; mooi zeg!

Heel apart. Zit nu te luisteren via de luisterpaal. Namen die me direct te binnen schieten zijn Arcade Fire, Beach House en Sigur Ros. Lekker loom en broeierig sfeertje wordt er neergezet.

Ik zet voorzichtig in met 3*. Als de verveling niet toeslaat kan dit uiteraard meer worden.

Money bestaat uit 4 leden afkomstig uit Salford. Het schijnt een groep te zijn die kunst mengen met muziek en aardig wat geheimzinnigheid proberen uit te stralen.
Dit uitte zich ook in het uitgeven van gelimiteerde releases van hun singles.

Op hun blog, Lonelysexdeath genaamd, kondigden ze tourdata aan die plaatsvonden in verlaten gebouwen rond Manchester.
Een opmerkelijk gezelschap kunnen we wel stellen.

Opener So Long (God Is Dead) zou een titel van Morrissey kunnen zijn maar het is zanger Jamie die met zijn stem de meeste aandacht trekt. Het komt wat iel over maar versterkt wel de zweverige sfeer die de band oproept.
Tevens is het een stem waar je wat moeite voor moet doen en het heeft veel weg van die van Win Butner van Arcade Fire, een zanger die ik in eerste instantie niet echt goed trok.
Dat gaat ook op voor deze zanger; Who's Going to Love You Now is er een goed voorbeeld van.

En zo horen we 10 nummers lang in eerste instantie wat afstandelijke muziek die absoluut de tijd nodig heeft om goed te beklijven. Soberheid gaat gepaard met een af en toe een licht barokke sound, doomy wave geluiden, post-rock, zeikerige zang met een engelengeluid en telkens zet de band je op het verkeerde been.

Dit maakt artiesten interessant en ik denk dan ook dat dit album wel eens de verrassing van het jaar kan gaan worden mits voldoende mensen het oppikken en ook de pers een duit in het zakje gaat doen.

Zelf ben ik er nog niet uit: ik kom er nog moeilijk in en de zang grijpt me vooralsnog niet echt goed.
Maar dit heb ik in het verleden vaker meegemaakt en het zou zomaar kunnen gebeuren dat dit telkens een stapje in mijn achting stijgt en het straks uitkomt op een hoge score.
Nu waag ik me daar nog niet aan en ben ik vooralsnog erg benieuwd hoe het gaat uitpakken voor Money.

Eigenlijk leef ik alleen even op bij nummers 7 en 9. Typisch zo'n plaat die je een paar keer luistert en vervolgens nooit meer naar omkijkt.

Ik vrees een beetje hetzelfde: ik laat hem behoorlijk links liggen en doe dat verder niet bewust maar dat is dan wel een slecht teken.

Een blijvertje of snel vergeten? Ik weet het eerlijk gezegd ook niet, maar merk wel dat de stemmige popmuziek van de band uit Manchester steeds mooier wordt. Vooralsnog zeer veelbelovend.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Money - The Shadow Of Heaven - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Letter To Yesterday springt er hier wel uit. Damn wat een nummer.

Ik heb het geluk gehad deze band live gezien te hebben. Heb na het concert beide albums gekocht, welke ik inmiddels veelvuldig afgespeeld hebt. De openingssong van dit album is sterk en ze weten mij het hele album boeiend te houden.

‘Goodnight London’ vind ik fraai. Ken verder niks van dit gezelschap. Maar dit nummer en de omschrijvingen hierboven prikkelen wel. Ik ga er aan snuffelen.