The Legendary Pink Dots - The Golden Age (1988)

Sound: neo-psychedelica met poetische teksten.

Uitstekend album dat erg fris en open klinkt. Zoals gebruikelijk bij de Pink Dots een brede variatie aan goede songs. Black Castles heeft de beste lyrics, Lisa's Separation is een van de betere nummers.

De laatste drie nummers zijn bonustracks van de 12" Blacklist.
Het titelnummer daarvan is een echte dots-klassieker, stampende synth-pop met industrial en gothic invloeden.

Daar ben ik het volledig mee eens. Ik heb dit album 20 jaar geleden gekocht naar aanleiding van een positieve recensie in muziekkrant Oor. De muziek van de Pink Dots, een wisselend collectief rondom Edward Ka-Spel, laat zich niet makkelijk in een hokje plaatsen, maar tamelijk uniek is het zeker te noemen. De teksten zijn inderdaad poëtisch en de muziek zeer weemoedig en gloomy. Het verstilde Hotel Noir, gedragen door de stem van Edward Ka-Spel en een aantal strijkers, is daarvan een uitstekend voorbeeld. Voor de rest staat dit album vol met een groot aantal puntige, afgeronde popsongs met een kop en een staart (Maniac, The Talent Contest, The More It Changes), enkele vrijwel instrumentale soundscapes (het industriële Stille Nacht) en curieuze fragmentarische schetsjes (The Golden Age?, Even The Vegetables Screamed). Donkere en verraderlijk lieflijk klinkende sprookjes als Lisa's Separation worden afgewisseld met zware wall of sound stukken als Blacklist om twee uitersten te noemen, Toch klinkt dit album als een consistent en fascinerend geheel. Zonder veel andere titels uit de omvangrijke backcatalogue van de Dots te kennen, denk ik dat dit album de toegankelijkste is. Ik heb later ook nog de voorganger Any Day Now en de opvolger The Crushed Velvet Apocalypse in huis gehaald, maar die trek ik al nauwelijks meer wegens te ontoegankelijk. The Golden Age daarentegen blijft na al die jaren een bijzondere luisterervaring en naar mijn gevoel een album waarmee veel users op deze site uitstekend door de bocht zouden kunnen.