Elvenking - Heathenreel (2001)

Erg leuke metal, lekkere refreins, hele goede baslijn en gewoon lekker leuke deuntjes.

Erg leuke metal, lekkere refreins, hele goede baslijn en gewoon lekker leuke deuntjes.

dit is een cool album, met een heel leuke stijl van spelen, die verfrissend en tegelijk ook pakkend is.

Soms wat rommelig en soms magnefique.
vooral Pagan Purity en Hobs An' Feathers zijn beter liejdes en je hoort dat over die liedjes echt aan gewerkt is.
Der zit ook een pak meer afwisseling in die 2 liedjes dan de rest. Niet dat de rest zo slecht is, zeker niet maar mij kan he niet altijd even lang boeien. Ik heb slen de nijging iets anders op te leggen.
De reden hiervan zou zeker ook wel eens kunnen liggen dat het eigelijk totaal mijn genre nie is .

3.5*

Oke, je kunt natuurlijk ook we leven de tijd nemen, je post goed leesbaar te maken voor anderen.

Maargoed, goed album, ik ben zelf ook grote fan van het folk/Viking metal genre.

4,5*

Elvenking is mijn favoriete band, en dit is mijn favoriete album van de groep! Het begint met een zeer vrolijke en folkie stukje, die zeer tof overloopt op de eerste echte song. Het hele album vind ik goed, het heeft een hoog meezingwaarde, en nummer zoals Skywards en Seasonspeech zijn echt bloedmooi!

Favoriete Tracks: Pegan Purity, The Regality Dance, Skywards en Seasonspeech

5*

Super vrolijke muziek met harde gitaren vind het echt tof en leuke zinger.

Oké. Ik zal dus eventjes een groot bericht neerpennen bij mijn favoriete album aller tijden.

Deze plaat van Elvenking is al jaren mijn favoriete plaat ooit, en dat komt doordat deze plaat zo fantastisch afwisselend is, er fantastisch gespeeld wordt, en er veel subtiele instrumentatie aan te pas komt.

Het eerste nummertje is een kort folkie stukje, die wordt gespeeld op een fluit. Die fluit wordt ondersteunt door een viool en een drum. Dit korte nummertje loopt door een “HEY!”-kreet, vlekkeloos over in het volgende nummer. Die gewoon magistraal fantastisch is. Geweldige zang, waar je uiteraard moet van houden, maar ik vind het geweldig. De instrumentatie is echt schitterend, er valt zoveel te ontdekken in een nummer van Elvenking. Van goed verborgen keyboardpartijen tot het subtiele vioolspel in alle nummers. Ook dit nummer kent veel verborgen instrumentatie, waar je aandachtig bij moet luisteren om alles te ontdekken.

Eén van mij favoriete nummers op deze plaat is The Regality Dance. Dit nummer begint met een folk stukje waar later de elektrische gitaren bijkomen. Het refrein is een soort conversatie tussen een grunt (Jarpen) en de cleane vocalen van de zanger Damnagoras. Het refrein is echt schitterend en onweerstaanbaar. Ook de solo in dit nummer is echt van erg hoogstaand niveau, en dat kan gezegd worden over iedere solo op dit album. Echt respect voor de twee gitaristen van Elvenking om zo’n geweldige solo’s te schrijven en in te spelen.

Skywards is ook een hoogtepunt op dit fantastische album. Het is een ballad met heerlijke instrumentatie, geweldige zanglijnen en schitterende melodieën. Het einde van dit nummer is best verassend te noemen, maar om dit te ontdekken moet je het album maar luisteren.

Oakenshield is ook een geweldig nummer, met veel geweldige passages en enorm veel afwisseling.

Maar het absolute hoogtepunt van dit magistraal mooie album is Seasonspeech. Ik heb enorm veel respect voor de band, om zo’n geweldige compositie op poten te kunnen zetten, want wat de band hier doet getuigd gewoon van enorm veel talent. Het concept van het nummer is een verhaal over de verschillende seizoenen. Elk seizoen heeft zijn eigen vocaal. Zo staat Damnagoras met zijn cleane zang voor de herfst, en staan de grunts van Jarpen voor de winter. Verder heb je nog vrouwenzang die voor de lente staat, en een sopraanstem die de zomer moet uitbeelden. Dit alles gecombineerd zorgt ervoor dat dit een overweldigende compositie is, die erg sfeervol is met enorm veel afwisseling en fantastische passages. Echt respect voor het schrijven van zo’n geweldig slotstuk!

Zoals je wel kunt merken ben ik erg lyrisch over dit album, en dat komt natuurlijk omdat dit al jaren mijn vaste nummer 1 is. De zang is niet voor iedereen weggelegd, omdat die misschien iets te cheesy is. Maar als je je daar kunt overzetten, heb je echt een parel in handen. De geweldige instrumentatie, de geweldige zanglijnen, de solo’s! Er valt enorm veel te ontdekken op dit album, wat er voor zorgt dat je dit nooit beu wordt!

5*!!

Mooie recensie, Devoo.

Ik zal hier nog een link plaatsen naar het topic Metal Album van de Week, waar dit album deze week aan bod komt.

Een tijdje geleden werd door collega Devoo de topic “Het Metal Album van de Week” gestart en deze Elvenking mag de aftrap geven. Elvenking geldt als powermetal, normaal gezien een stroming binnen de metalbeweging waar ik niet zo veel affiniteit mee heb. Na een aantal luisterbeurten kan ik wel een aantal vergelijkingspunten vinden met de powermetalbands die ik wel ken zoals een Gamma Ray of (de oude) Helloween. Eigenlijk vind ik hier ook elementen terug van een Ensiferum of een Korpiklaani, natuurlijk door de aanwezige folk-elementen. Muzikaal zit alles bijzonder knap in elkaar hoewel ik nog veel moet wennen aan de zanger die voor mijn oortjes een beetje een saaie stem heeft. Voor mij zijn de hoogtepunten op dit album The Regality Dance en Seasonspeech.
Zeker een positieve verrassing en voor navolging vatbaar en ik ga zeker Two Tragic Poets uit 2008 proberen te pakken te krijgen, want ik hou wel van folk (wie had dat van mij gedacht) en Two Tragedy Poets is blijkbaar volledig akoestisch.

Het is moeilijk voor mij hier een cijfer op te plakken dat mijn waardering goed uitdrukt. Zoals ik al in het voorsteltopic zelf schreef is deze muziek toch niet echt mijn ding, alhoewel ik van sommige power metal hou en ook folkmuziek aan mij besteed kan zijn.

Met Helloween ten tijde van Keeper of the Seven Keys valt dit nog het meest te vergelijken binnen mijn muziek-kenniskader. Vroeger hield ik er wel van maar later ging het me allemaal te blij en te luchtig klinken. Precies hetzelfde heb ik met dit album.

Maar ik heb wel genoten van de kwaliteit van de muziek en de goede productie ook. De zanger laat iets te veel hetzelfde geluid horen vind ik en daar ga ik me soms aan irriteren.

Waar een simpel topicje wel niet tot kan leiden... ik ben een powermetal album gaan luisteren. Iets wat ik echt nooit uit mezelf zou doen. Uit het brede spectrum van alle metalgenres is dit namelijk een van de weinige waar ik bij voorbaat al een slechte smaak in de mond krijg. Toch is het belachelijk om alles in hokjes te proppen en natuurlijk is niet alle power metal slecht. Gelukkig is dit een van de goede voorbeelden.

We waren al gewaarschuwd door Devoo, en inderdaad ik vond met name de zang bij de eerste luisterbeurt nogal irritant. Wel was meteen te horen dat de muziekanten niet zomaar er op los zitten te raggen maar met leuke melodieën op de proppen komen. Vooral aan de zang ben ik na meerdere luisterbeurten beter gaan wennen en op sommige momenten vind ik het zelfs erg mooi. De charme van de plaat ligt hem natuurlijk in de folk invloeden. Dat is bij vlagen erg goed gedaan, neem nou The Regality Dance dat nummer begint heel erg sfeervol met fluiten en violen. Wat een contrast is dat met de gitaarriffs aan het eind waarbij zelfs wordt gegrunt.

Helaas is het album in mijn ogen nogal wisselvallig. Een aantal nummers vind ik inmiddels erg prettig om aan te horen, maar het album biedt geen constante kwaliteit. White Willow is zo'n misser, dat nummer kan mijn aandacht er absoluut niet bij houden. Kortom, bij vlagen erg leuk album.

Wat me trouwens meteen op viel toen ik de andere berichten hier las:

En laten dat nou precies de tracks zijn die ik ook het beste vind. Stuk voor stuk leuk uitgewerkt. Was het hele album gevuld met zulke nummers had ik het zeker hoger gegeven, nu kom ik uit op een 3,5*.

Tja, powermetal. Het is en blijft een verschrikkelijk genre. Ik kan er bijna niet bij dat er zoveel foute riffjes, keyboardriedeltjes, zanglijntjes, grunts (ja, echt waar, alleen zijn die volkomen misplaatst op dit verder veel te blije plaatje) en andere cheesy ideeën op één plaat te proppen zijn. Het enige positieve vind ik het vrij strakke drumwerk en heel af en toe een gelukte gitaarriff. Voor de rest blijf ik het muziek voor overbehaarde dikke Duitsers in strakke leren broeken vinden. Ik kan er echt zo goed als niks mee.

Nou ben ik niet in principe tegen powermetal, maar het genre heeft mij gewoon nooit zo kunnen raken als de meeste andere metal-sub-genres. Oude powermetal à la de vroege Iced Earth en Helloween vind ik erg aardig, omdat daar nog een lekkere rauwe rand aanzit. Dat het gecombineerd werd met her en der wat flauwe humor of overmatige clichés nam ik er graag bij. Maar hoe meer het genre zich 'ontwikkelde', hoe meer het op de clichés werd gegooid. Weinig bands worden nog voorzien van een rauwe metal uitstraling, nee, alles moet zo gladjes mogelijk, met quasi-emotionele muziek: na afgeschrokken te zijn door bands als het theatrale Sonata Arctica, het gevoelloze DragonForce en het verschrikkelijke over-the-top opera-idee van Avantasia heb ik er nooit meer naar omgekeken.
En dan komt er een nieuw topic in het Rock-forum. Om niet de flauwste te zijn doe ik toch maar mee, zet ik me over mijn angsten heen en waag ik me aan Elvenking, een verborgen juweeltje, aldus topic-initiator Devoo.
Helaas, helaas heeft ook dit album me niet kunnen overtuigen. Met alle beste wil van de wereld lukt het me gewoon amper om serieus het album uit te zitten, nadat zoveel blije riedeltjes, onpasselijke folk-instrumentatie en gladde zang op je afgevuurd worden. Af en toe proberen ze het gaspedaal toch wat in te drukken, en lijkt de band met grote snelheid al het verkeerds achter zich te laten, om een drumslag later toch weer ingehaald te worden door foute synthesizers e.d.
Dit wordt getypeerd door een nummer als Pagan Purity, dat begint lekker met een fijn folkmetal-riffje, maar dan komen de onpasselijk gladde refreintjes, achtergrondzangers en zogenaamde folk-instrumentatie aanzetten. Als je denkt het ergste gehad te hebben, komen ze potdomme ook nog aan met een bridge (waar ik verder niet teveel woorden over vuil wil maken).

Nee, helaas, ook deze keer stelt dit genre me teleur...
Ik houdt het op een krappe 2*, vanwege de enkele leuke ideeën.

Heathenreel is het debuut van de Italiaanse Power/folk metal band Elvenking. Na het uitstekend ontvangen To Oak Woods Bestowed uit 2000 is dit het vervolg, drie van de vijf nummers zijn ook te vinden op deze plaat. Elvenking mixt power metal met folk elementen en op dit debuut slagen ze daar zeer goed in.
Het album opent met een intro die gelijk de toon zet met een fluit en een viool. Het brengt je als het waren in een magische sfeer, die je meebrengt naar een prachtige valei waar alles tot leven komt als het overloopt in Pagan Purity waar de feestvreugde word doorgezet en de gitaren te voorschijn komen. Elektrische gitaren worden afgewisseld met akoestische stukken en ook de viool ontbreekt niet in dit nummer, allemaal ondersteunt door een vrolijk drum deuntje. Damnagoras vult alles op met prettige cleane zanglijnen.
The Dweller of Rhymes begint met een zeer thrashy aandoent intro met snelle gitaren, maar zakt als de zang begint iets terug in de snelheid en bevat een paar zeer mooie melodieën. Het laat horen dat Elvenking ook zeker het gas pedaal open durft en kan trekken en het goed weet te combineren met de folk elementen. Het nummer had alleen wel iets korter gemogen aangezien ik het aan het eind wat langdradig vind worden. The Regality Dance begint rustig en laat horen dat Damnagoras over een goede en mooie stem beschikt en ook in het bezit is van een grunt. Dit laatste word niet heel veel toegepast en als het toegepast word dan is het niet storend. Het nummer word opgevolgd door de White Willows wat eigenlijk weer een zeer goed nummer is. Het nummer Skywards is één van de hoogtepunten van het album. Deze ballad laat zien dat Elvenking ook overweg kan zonder de harde metal stukken en dat zanger Damnagoras over een zeer goede stem beschikt. Het album word afgesloten met het geweldige seasonspeach waarbij de grunts voor de winter staan en de cleane zang voor de winter de lente word ingenomen door de zang van een dame en een sopraan voor de zomer. Elvenking maakt van dit nummer een geweldig slot.
In het geheel gezien kan ik niets anders zeggen dan dat dit een zeer goede mix is van power metal met folk elementen. De zang van Damnagoras vind ik persoonlijk geweldig en de sporadische grunts passen er goed bij. Ze zijn nergens irritant aanwezig. Zeer zeker een aanrader!

Mooie review, maar ik wil je wel even laten weten dat de grunts niet door Damnagoras gedaan zijn, maar door gitarist Jarpen.

Het valt me nog mee dat het niet overgeproduceerd of strakgetrokken klinkt. Elvenking klinkt vrij realistisch en eigen. Tot zover de pluspunten. Er is verder namelijk niks écht op aan te merken, maar ik ervaar het als saai. Niks persoonlijks, niks om serieus te nemen. Gewoon mijn individuele ervaring.

de zanger mist energie en zingt af en toe een beetje semi-vals, hij vliegt nooit echt uit de bocht maar het klinkt af en toe een beetje moeizaam.
de folk en het gevoel naar melodie komen wel bij vlagen goed naar boven zoals bij pagan purity en het akoustische skywards.
verder is het nummer seasonspeech lijkt me een knipoog naar landgenoot vivaldi en op zich wel sterk alhoewel het veel van de hak op de tak springt. ik mis wat lijn maar de vrouwenstem en de grunts zijn leuk

Allereerste inzending in Het Metal Album van de Week, 8 februari 2009. Ik kan dit anderhalf jaar nog altijd met plezier beluisteren. Zoals alle albums heeft dit zijn plus- en minpunten maar als album is dit prima: melodieuze metal in het straatje van de oude Helloween en Gamma Ray met de nodige folkinvloeden. Niet alle mensen zullen met dergelijke albums kunnen omgaan, dat hoeft ook niet.