Eén van de platen, zo niet dé plaat van het jaar. Kende Jesu al langer dan vandaag, maar had er tot voor kort nog geen noot van gehoord. Zonde, want als alle platen zo zijn als deze... Maar voorlopig ben ik wel even goed met deze parel. Ontroerend, enorm melodieus, bloedmooi, maar nergens wanhopig of met bijtende melancholie. Pure ambient-rust in een post-metal(/rock?)plaat.
Homesick vind ik een prachtige track, lijkt wel Red House Painters met zware gitaarpartijen. De rest komt na twee luisterbeurten nog niet echt binnen, maar ik ga hem zeker nog meer beluisteren.