The Berzerker - World of Lies (2005)

Ik ben iemand die af en toe wel eens ervan houdt om zich te ontspannen. Met een heerlijk rustig muziekje wegdoezelen of een sudoku maken.

Maar het liefst ontspan ik me nadat ik compleet aan gort ben geslagen en dan zet ik een cd van The Berzerker op. Miles Davis wordt namelijk pas écht rustig als je trommelvliezen compleet aan gort zijn geblazen. En dat kan The Berzerker prima. Een klein uurtje zit ik, het bloed uit mijn oren druipend, naar dit grindgezelschapje te luisteren. Kenners van deze muziek hoef ik niet veel te vertellen: The Berzerker is zo'n band die graag alle snelheidrecords wil breken en doet dat iedere cd feilloos opnieuw. Veel zal ik deze cd niet opzetten omdat hij af en toe te extreem is, maar als ik hem opzet, zal ik denken: ja, die 4* zijn verdiend.

Enigszins hopend dat de grenzen van het extreme weer zouden kunnen worden doorbroken, heb ik deze CD blind gekocht. Het begint allemaal wel weer lekker hard, maar gaande weg krijg ik toch echt het idee van "nou ken ik het wel", het begint een beetje een herhaling van een herhaling te worden. Een klein beetje verandering is natuurlijk ook niet erg, daarbij doet het allemaal toch wel wat rustiger aan dan de platen hiervoor.

Voeg daarbij het belachelijke "..............................", waarin ze rustig viereneenhalve minuut niets laten horen (humor??) en het intens saaie "Farewell" dat om de één of andere reden twintig minuten moet duren met steeds hetzelfde riffje. Van de 58 minuten hou je dus maar 30 minuten over met "echte" nummers, of hoe je het ook wil noemen. Nee, wat mij betreft mag het inderdaad "Farewell" zijn met The Berzerker, ik zet "Deform" nog maar eens op...