Megadeth - Countdown to Extinction: Live (2013)

Apart: het schijnt dat tijdens deze show CtE integraal werd gespeeld. Hij staat alleen niet integraal op de plaat...

Zeer vreemde volgorde van de tracklst idd.

Ik vind het raar dat er via officiële kanalen niets bekend is gemaakt over deze release. Niet op de Megadeth website, niet op facebook, niet op de site van Capitol. Het album was aangekondigd, maar daar bleef het dan ook bij.

Ik ga er vanuit dat de tracklist nog niet de juiste is. Als het ding al echt verschijnt. Een steekproef op setlist.fm leert dat Countdown tijdens de tour gewoon van a tot z gespeeld is. Dus niet dwars door elkaar.

Niks dwars door elkaar, maar op alfabetische volgorde. Wel van a tot z dus

Haha ik zie het nu ook. Wie voegt dit nu zo toe

Wat een saaie kneuter is die Mustaine toch. Alweer een live release vind ik niet zo erg - met het feit dat Countdown volledig live wordt gespeeld kan ik ook best leven - maar van altijd datzelfde lijstje songs als toegave begin ik nou echt wel te balen. Weer Trust, She-Wolf, Holy Wars en Peace Sells. Voor de zoveelste keer alweer. Met ruim 14 albums keuze genoeg om eens iets anders te spelen dacht ik zo.

Ik heb websites als deze Metalfan.nl: Weer live klassieker van Megadeth op dvd en deze hennemusic: Megadeth to release Countdown To Extinction: Live als bronnen gebruikt. Het zullen echter niet de meest betrouwbare bronnen zijn. We zullen dus maar moeten zien waar dit op gaat uitlopen.

Dave kan helaas al jaren niet meer live zingen zoals het hoort. Bij the big four heeft hij (bijna) alles opnieuw ingezongen voor de release van de officiele blu ray/dvd. Dat zal hier wel niet anders zijn, dus in hoverre dit "live" is, is maar de vraag.

Mustaines Architecture of Aggression is al jaren terug en de Oorlog in zijn hoofd is ook niet dagelijks meer aanwezig en zo klinkt hij ook. Aan Shawn drover de eer om het optreden te voorzien van het juiste ritme. Alsof op zijn Tandvlees loopt lukt het hem maar ternauwernood. Vooral op de stukken met Hoge snelheid lijkt hij Peentjes te zweten en klinkt wat slordig. David Ellefson speelt niet als een Cyborg en geeft het album wel de broodnodige speelsheid. Dan is het Aftellen of Chris Broderick de Zoete smaak van voormalig snarenplukker Friedman kan Verdedigen maar helaas laat hij ook een wrange smaak na. Gevangen in andermans songs krijgt hij ook niet veel de ruimte zodat er ook maar weinig Eer aan te behalen valt natuurlijk. Het is gewoon een volgende dag met gewoon een volgende live set die de heren in 2012 bijna 40 keer alleen in de US ten gehore hebben gebracht. Dus enige emotionele waarde valt er ook niet aan te onttrekken. De “extra”tracks maken deze uitgave ook niet erg speciaal. De songs zelf zijn natuurlijk nog steeds erg goed alleen de uitvoering en de productie (op cd althans) laat her en der wat te wensen over. Zo wordt deze Droom ook weer gesloten en is van deze Symfonie het einde eindelijk nabij. God have mercy...mercy...mercy.