Sick of It All - Scratch the Surface (1994)

Bij mijn weten de beste cd van SOIA met de klassieker "Step Down" erop. Geweldige videoclip trouwens!!

Daar ben ik het helemaal mee eens.

helemaal mee eens. een hardcore klassieker.

Dit is de laatste die ik van ze heb gekocht, vind het zeker niet de beste. Ik ben toch meer van hun hele oude werk, maar al met al toch niet slecht.

Vanaf hier begon het toch wel minder te worden.

de beste soia plaat

Ik vind hier vooral voor het drieluik Step down - Maladjusted - Scratch the surface fantastisch. Voorts nog een paar leuke nummers, maar zeker geen uitzonderlijke hoogvlieger.
Live altijd een belevenis, het voorbije weekend alweer op Groezrock.
3*

Zo hoort hardcore/punk te klinken

Hardcore op een major label. Dankzij de successen van popie jopie punkbandjes als Green Day en Offspring konden ook enkele hardcoreacts een graantje meepikken. Het zal mij niet verbazen dat dat bij de harde kern tot wat kwaad bloed zette.

Niettemin is Scratch The Surface een aangename brok energie met eens een kraakheldere productie. Van de oorspronkelijke stijl wordt geen afstand gedaan. No Cure en Insurrection rammen dat idee direct uit je systeem.

Het hitje Step Down valt wat uit de toon, maar ik vind het stiekem wel het geinigste nummer van de plaat.
Het bevat het ' boter op het hoofd' zinnetje In the underground image doesn't mean a thing .
Ik geloof daar niets van. Ik denk dat het nog immer niet verstandig is om met een kantooroutfit naar zo'n hardcorefeestje te gaan.

Prima nummers, prima productie en veel hart en ziel. Scratch The Surface is een prima uitlaatklep na een dagje zwoegen.

Kantooroutfit is natuurlijk ook image, maar ik begrijp wat je bedoelt. Ondanks dit lovenswaardige en, daar ben ik van overtuigd, welgemeende uitgangspunt van de underground waarvan gewag gemaakt, zie je op optredens van SOIA (en alle andere 'underground-acts') toch steeds weer een grote hoop jongeren keihard proberen geen image uit te stralen, mét de klak onder de juiste hoek gedraaid, met de juiste Vans (of welke schoenen zijn het correcte merk dat geen merk is?), rondboksen tegen iedereen die zo veel mogelijk uit de kant is gegaan om hen een moshpit te geven waar ze zelf met hun ogen toe een flikflak zouden kunnen uitvoeren zonder iemand aan te raken en vooral nog eens stoer te kijken (stoer? neenee, ik ben gewoon kwaad zoals het iemand betaamt die niet bezig is met een imago, alleen weet ik niet precies waarom ik kwaad ben).

Ik vind die hardcore achterban echt grappig om die redenen. Geen image, maar er moet van alles.

Ik geloof ook wel in de oprechtheid van Sick Of It All. Ze geven vaak alles wat ze hebben en ik vind ook dat Scratch The Surface de bijpassende uitstraling heeft.

Dit album is één brok energie! Het is pure emotie die als een onafwendbare orkaan op je afkomt!

Voor mij een van de beste hardcore platen in het genre. De heren brachten deze schijf uit bij Warner Brothers, dit werd de band door enkele hardcore liefhebbers niet in dank afgenomen, want echte puurheid en authenticiteit mocht je alleen maar bij obscure labels uitbrengen. Het was niet de bedoeling dat je succes had want dan werd je gezien als een sell out. Wat een nonsens en wat hadden enkele van die gasten toch een hypocriete houding en bord voor hun kop. De heren van Sick of it All trokken zich er gelukkig weinig van aan, want de voordelen (in dit geval dan) van een groot label;

De productie van deze schijf is uitstekend, de agressie en emotie klinkt transparant, helder en evengoed 'in your face'
Daarnaast brachten labels als Warner Brothers maar ook Roadrunner het hardcore op grote schaal onder de aandacht en dat was een goede zaak.
Dan deze schijf, de productie is als gezegd door een ringetje te halen, de nummers zijn compact, agressief maar ook bij tijd en wijle melodieus. Het kamerbrede Consume is een klassieker. Van het swingende Stepdown wordt je vrolijk en het titelnummer bevat een heerlijke groove. In 38 minuutjes wordt alles er doorheen gejast en dat is precies goed. Tegenwoordig draai ik deze schijf nooit meer, dat geldt voor meerdere platen uit dit genre. Echter op zijn eigen merites beoordeeld is dit plaatje 4 sterretjes waard.

prima plaat maar hier takelde ze al af voor mijn gevoel dan...alles hiervoor vond ik vetter