Russian Circles - Memorial (2013)

Benieuwd, Station was fantastisch!

Een nieuwe Russian Circles, altijd welkom

Ben bang dat deze je gaat tegenvallen Tom. Begint aardig, maar dan heb je het wel gehad!

Die track met Chelsea Wolfe is anders echt wonderschoon.

Deze staat echt dik in mijn verlanglijst. 4 beregoede albums afgeleverd, dus de 5de zal van hetzelfde niveau zijn (hoop ik).

Potverdikkie, dit is toch wel erg goed hoor!

En hop, ik verhoog hem naar 4*. Heerlijke plaat. Er is wel duidelijk een scheiding te maken tussen de rustigere nummers en de nummers waarop de heren losgaan. Die laatsten hebben overigens wel mijn duidelijke voorkeur. Met name Deficit en Burial . Lebaron is ook niet te versmaden. De nummers met wat meer sfeer zijn ook erg fraai en staan ook precies op de juiste plek op het album. Zo is het een mooi coherent geheel. Een 2e Station mogen we niet meer verwachten maar deze Memorial is voor mij de plaat die er het meest in de buurt komt.

Ik kan me goed vinden in je verhaal Tom. Maar ik wacht met mijn eigen mening geven tot ik ze vrijdag live heb aanschouwd. Dat kan niet anders dan een mooi concert worden, en met Chelsea Wolfe erbij al helemaal!

We stelden ons onlangs de vraag, kan men in het post-metal of post-rock genre nog iets vernieuwend brengen? Tenzij Mogwai of andere 65daysofstatic lijkt het allemaal een beetje diezelfde weg op te gaan. Uiteraard worden we hier en daar wel geconfronteerd met aangename verassingen, zoals onze eigen Amenra of Steak Number Eight om maar twee voorbeelden te geven. Echter komt dit bij die beide bands vooral door de verzengde vocale aankleding. Maar puur instrumentale muziek brengen, en nog iets anders doen dan we gewoon zijn? Het komt zelden voor, Russian Circles is dan ook eerder een van die uitzondering op deze regel. Hun nieuwste plaat, hun vijfde ondertussen, Memorial is daar het levende bewijs van.

Het gekende concept in het genre, opbouwen naar een climax, is uiteraard ook op Memorial overvloedig aanwezig. Echter slagen Russian Circles als geen andere erin die dunne lijn te bewandelen tussen intiem en hartverwarmend tot oorverdovend luid en naar de strot grijpend. Langs een dreigende achtergrond beginnen de songs vaak met een voortkabbelende gitaarpartij waardoor je de neiging hebt de volumeknop luider te zetten, want anders is het te stil. Tot de instrumenten uitbarsten en je volledig word weggeblazen door een wall of sound. Ok, dat is in het genre vaak zo. Maar nergens, of zelden, is het verschil tussen verstillende sfeer en harde climax zo groot geweest dan op Memorial van Russian Circles. Om die reden durven we stellen dat ze vrij uniek naar voor treden in het post-metal gebeuren op zich.

lees meer
Russian Circles ? Memorial - Snoozecontrol.be

Hieronder mijn recensie voor Zware Metalen, en mijn verslag van het recente optreden in Tivoli, Utrecht.

Russian Circles - Memorial - ZwareMetalen.com
Russian Circles en Chelsea Wolfe in Utrecht - ZwareMetalen.com

Russian Circles kende ik tot voor kort nog helemaal niet, dus ik ben begonnen bij Station en heb daarna dit nieuwe album aangeschaft. Ook op plaat valt het mij op hoe er over de drums is nagedacht, deze zijn op elk Russian Circles album werkelijk subliem!

Viel gisteren op de deurmat. En wat een geweldig album weer. Soms komt er een complete geluidsmuur over je heen, en dan vloeit dat weer af in ingetogen stukken, om het weer langzaam op te bouwen. Laag op laag op laag wordt de muziek gestapeld, als een berg europaltets. Geweldige drumpartijen weer. Album is enigszins aan de korte kant, maar dat is ook gelijk weer een sterk punt, vind ik.

Een verdomd sterk post-rock(metal)album, met heerlijke metalen stormen die worden afgewisseld met subtiele, eenzame gitaarbriesjes. Wat logger en minder subtiel dan voorgaand werk(Stations), maar nog steeds erg memorabel. De track met Chelsea Wolfe is erg sterk.Lekker dromerig. Lievelingsnummer is hier echter het knallende Burial.

En precies daarom heb ik 'm meegenomen, de rest nemen we dan maar voor lief.

Russian Circles, het doet me beurtelings wat aan Helmet en aan Mogwai denken. Dit soort testosteroninstrumentals gedijt een stuk beter met zaadvragende zang. En dat kán Chelsea