James Blunt - Moon Landing (2013)

Beetje een aparte hoes....

Hij hoeft van mij ook niet meer terug te keren

Beetje een erg lelijke hoes...

Maar goed, de covers van de James Blunt albums zijn nooit mooi geweest.

Ahahahahahaha

Waar is het toch mis gegaan met hem? Na een degelijke debuutplaat en een ronduit briljante opvolger vuurt hij nu twee missers op rij af. Die vorige was domweg slecht en deze heeft in de basis wel wat sterke nummers, maar het geheel is erg rommelig afgewerkt (nummers eindigen heel abrupt, er zit geen logische volgorde in). En dat terwijl die fijne single een antwoord op het vorige album deed beloven. Jammer hoor.

Ik kom nu toch grappige nummers tegen. You're Beautiful is nog altijd de eeuwige doodzonde van Blunt maar dit is op zn minst gemiddelde pop.

Ik vind dit zeker geen slecht album,hoewel zijn vorige albums toch sterker waren.
Ik vind vooral Bones, The only one en Postcards erg eentonig, maar voor de rest mag het album er wel zijn, hoewel ik het nog geen topper vind, misschien komt dit nog?

Een geheel van aangenaam in het gehoor liggende popliedjes. Op zichzelf staand vind ik de nummers allemaal weinig bijzonder, maar bij elkaar luistert het redelijk weg, al ligt onaangename herhaling af en toe op de loer. Een goede voldoende, maar niet meer dan dat.

Ik merkte bij het beluisteren echt depressief werd van zijn stem. Heb het met de grootste moeite afgeluisterd. Een nummertje of 3 achter elkaar vind ik best, maar dit album in zijn geheel is een te hoge dosering James Blunt voor 1 dag.

Het is echt een zeikerig album met geen tot zeer weinig ppluspuntjes.
Ik vond de oude albums nog wel wat hebben dat ik zeg eens in de zoveel tijd best leuk om te horen,
maar schijnbaar heeft hij al zijn creativiteit verschoten daar want dit is echt op een triest niveau.
Loom, zeikerig, irriterend, saai, ongeinspireerd... 1,5*
0,5 is gewoon kut kut kut, 1 is zeer slecht, daarom 1,5 voordat we dat gezeik weer krijgen

James Blunt heeft zich geperfectioneerd in de 'huisvrouwenpop', wat zeker onrecht zal doen aan een hoop huisvrouwen, maar het is door gebrek aan een betere definitie mijnerzijds. Zijn stem moet je maar net liggen, voor mij is een heel album James wel wat veel van het goede. Edoch, het mag gezegt, Blunt weet wel riedeltjes uit zijn pen te toveren die makkelijk in het gehoor liggen en -soms tegen wil en dank- blijven hangen. Het is m.i. een album waarbij de intentie is geweest dat elk nummer op de radio moet kunnen komen. Voor tekstuele en muzikale diepgang hoef je niet bij James Blunt te zijn. Het verschil werd mij daarin ook des te duidelijker toen ik na dit album de laatste van Amos Lee afspeelde. De zeggingskracht werd direct anders. Blunt is ook wel een beetje de muzikale Gordon van het verenigd koninkrijk, gezien de spot die het bij menigeen oproept. Hij zal er niet veel last van hebben, denk ik zo.