Kitaro - Final Call (2013)

Een verrassing is dit, het meest recente album van Kitaro. Zeker een flinke stap voorwaarts na zijn mindere Tamayura uit 2012. Maar niet zonder enkele haken en ogen. Final call is namelijk een soort staalkaart van ’s mans kunnen, zowel in positieve als negatieve zin.

Het album bevat enkele kalme, bloedmooie stukken (‘Whispering shore’, met harp, of ‘After glow’, met piano), de rust sijpelt hier door al je poriën heen.
Andere serene nummers zijn ‘Jupiter’s beam’ dat met zijn elektronische vogelgetjilp tamelijk experimenteel klinkt maar je desondanks volledig inpakt, en ‘Wind for the desert’, dat haast old-school Kitaro is en zo een verloren nummer van Silk Road III zou kunnen zijn.
Maar een moment later komt K. bijzonder bombastisch op je over met een compleet koor in ‘Solar eclips’ en tegen het einde van het titelnummer en dat doet helaas nogal afbreuk aan de introspectieve sfeer die het gehele album ademt.
Daartussenin schippert een track als ‘Traveler’, dat aardige herinneringen oproept aan de sound van Tangerine dream en Pink Floyd.

Moeilijk dus te beoordelen, dit werk van K. Een enkele valse noot in een overwegend erg mooi stuk - misschien moet ik het daar maar bij houden - en in elk geval gelukkig concluderen dat Kitaro het métier nog niet verleerd is.