Ishq - Sama (2010)

Hier wordt wel de grens overschreden van het zweverige, de klankschaaltjes en de meditatiehouding zijn niet ver weg. Niks mis mee maar als het wat te etherisch wordt is ondergetekende nogal vlug weg (en dan bedoel ik niet zwevend in een lotushouding). Hoewel er toch enkele betere nummers op staan moet deze toch het onderspit delven in verhouding met Orchid die dan toch meer wist te beklijven.
Het blijft een dunne grens naar mijn mening bij deze muziek vooraleer het teveel een formule dreigt te worden, een gimmick, iets wat je nogal snel onder de new-age noemer kan zetten. Ik ben ervan overtuigd dat Ishq betere albums in zijn discografie heeft en blijf zeker verder spitten in de man zijn oeuvre, maar deze plaat gaat niet veel meer gedraaid worden (tenzij ik ooit aan de slag ga met die meditatiecursus - misschien ooit...).