Jack Nitzsche - Chopin '66 (1966)

Lastig, deze plaat. Chopin '66 werd door Reprise uitgegeven als poging om klassieke muziek ook aan een wat jonger, mainstream publiek te verkopen. Als groot liefhebber van Chopin vond ik dit aanvankelijk niet zo'n succes. De bewerkingen van Jack Nitzsche wijken namelijk behoorlijk af van de gangbare, klassieke versies. Vooral het feit dat de piano niet meer centraal staat, is een moeilijke gedachte.

Op Chopin '66 worden composities van Chopin vervormd en vervlogen met arrangementen die doen denken aan zijn werk met Neil Young (met name 'Expecting to Fly' en 'Broken Arrow'), zij het wat luchtiger van karakter. De beoogde doelgroep heeft hier mogelijk mee te maken (zie ook de korte tijdsduren van de nummers).

Zelf vind ik Nitzsche één van de interessantere artiesten uit de popmuziek. Ik zeg popmuziek, maar dat is niet geheel terecht. Chopin '66 is geen (modern-)klassiek, geen pop en ook al geen avant-garde. Nitzsche is altijd eigenzinnig geweest en moeilijk in een hokje te stoppen. Dat is tevens de reden dat hij lastig in de markt te zetten was. Hij benaderde zijn werk op een veel artistiekere wijze dan zijn collega's.

Nitzsche stelde dat hij de gedachte had dat de muziekbusiness vanzelf zou oppikken wat hij aan het doen was, als hij maar innovatief bezig bleef. Dat gebeurde niet en waarschijnlijk had hij daardoor ook niet de middelen om zijn visie verder uit te werken en zijn stijl te perfectioneren. Nitzsche gaat helaas de geschiedenisboeken in als een uniek talent dat zijn enorme potentie niet heeft waargemaakt.

Als producer en arrangeur heeft hij zijn sporen echter wel verdiend. In beide hoedanigheden vind ik hem één van de beste. Buffalo Springfields 'Expecting to Fly' is daarvan het beste voorbeeld: een perfect nummer. Ik kan in dat nummer geen enkel detail vinden dat beter kon. Nitzsche's stijl is bovendien compleet uniek.

Achteraf is Chopin '66 te beschouwen als vingeroefening voor zijn meesterwerk St. Gilles Cripplegate. In 1966, het begin van het hippietijdperk, psychedelica en steeds hardere gitaren, sloeg een artistieke popversie van Chopin echter niet aan.