Blitzen Trapper - VII (2013)

Hier kijk ik weer naar uit, hopelijk brengen ze ook een bezoekje aan Nederland!

yep, ik ook! goeie albumreleases deze tijd van t jaar!
i'll enjoy autumn...

Hier te beluisteren..!

http://www.nytimes.com/interactive/arts/music/pressplay.html?artist=Blitzen%20Trapper&album=VII

Eerste nummer klinken best funky.... gauw weer verder:) TIjd voor een bezoekje aan Nederland is het zeker wel!! Al weer een eeuwigheid geleden

Zojuist voor het eerst beluisterd, klinkt niet slecht!

Ik moet ook concluderen nu ik hem vaker heb gedraaid, hij toch lekkerder in het gehoord gaat liggen, misschien verwachte ik ook gewoon een 'logisch' vervolg op American Goldwing.

Misschien is dat de verkeerde insteek om naar een nieuw album te gaan luisteren, luisteren met bepaalde verwachtingen. Misschien gewoon iedere keer weer laten verrassen door een artiest.

Ik word hier niet echt blij van. Ik volg Blitzen Trapper al sinds Wild Mountain Nation, en ze zijn uitgegroeid tot één van mijn favoriete bands. Ik waardeer dat de band probeert nieuwe paden te behandelen, maar mijn voorlopige mening is dat ze op VII de plak enigzins mis slaan.

De grootste verandering ten opzichte van American Goldwing, dat misschien de meest rechttoe-rechtaan plaat van de band was, zit hem in de sound: de ritmes zijn drukker, er worden allerlei geluidjes van stal gehaald, en Eric Earley gebruikt steeds vaker een soort praatzang in plaats van echte melodieën. Op de eerste nummers werkt dit nog best goed: Feel the Chill is echt een lekker nummer, Shine On is ook zeer genietbaar en Ever Loved Once is één van de hoogtepunten van de plaat. Daarna komen echter een drietal nummers waar de mondharmonicaatjes en bliepjes me beginnen te irriteren, te meer omdat de songs op zichzelf nogal vlak zijn. Neck Tatts is door het epische ritme weer wat genietbaarder, maar als de plaat zijn einde nadert blijkt dat Blitzen Trapper dan wel een funky, stoere sound heeft gevonden (die soms heel erg aan Beck's Odelay-tijd doet denken), maar dat ze zijn vergeten echt goede liedjes te maken. Een dieptepunt is het wel heel flauwe Heart Attack. Ook op vorige platen stonden soms nummers die het vooral van de sound moesten hebben, maar die werden afgewisseld met mooie ballades a la Furr, The Man Who Would Speak True of My Hometown. Op VII ontbreken zulke klassiekers. Het is veelzeggend dat ik Don't Be A Stranger één van de beste nummers vind: deze past immers het best bij Blitzen Trapper's vroegere werk.

Ik hoop dat ik bij meer luisterbeurten meer ga waarderen, maar voorlopig vind ik dit het minste album sinds Field Rexx (toen de band nog zoekende was).

Het blijft een groep met een heerlijk geluid, dat me zo enorm aanspreekt. Die ambachtelijke liedjes, gedrenkt in een lekker americana-sausje. Vanaf het onovertroffen 'Furr' volg ik de heren op de voet. Ook dit is weer een fijn album, maar........ Het is wel een beetje een herhalingsoefening geworden. Ze hebben alles op deze plaat al eens eerder gedaan en misschien ook wel ietsje beter. En toch kan ik er geen weerstand aan bieden. Tracks als 'Thirsty Man' of 'Faces Of You' hebben iets onweerstaanbaars.
Fijne band, toch hun minste plaat tot nu toe.

Toch maar verhoogd naar 4****. Sympathiestem. Ik houd zo van hun geluid.

Deze deed het toch niet voor mij, helaas. Na prachtalbums zoals Furr en Destroyer Of The Void kan ik niet anders besluiten dat deze te middelmatig is.