Sick of It All - Built to Last (1997)

dit was vroeger een van mijn favoriete cd's en ondanks dat ik helemaal niet meer naar hardcore luister kan ik deze stiekum toch nog wel eens opzetten (en dan niet alleen vanwege het sentiment).
Lekkere stevige gitaren en anarchistische teksten die je sterker lijken te maken tegen de massa.
Vanwege houdbaarheid toch 3,5*...ook al is hardcore helemaal mijn ding niet meer.

een stuk minder dan zijn voorganger

Inderdaad iets minder als de voorganger maar die was ook van een zeer hoog nivo, gewoon een heerlijk hardcore album, lekker melodieus en snel.

dont follow en too late (vooral die) zijn toch wel heerlijke beuknummers...

Ik vind deze zelf iets beter dan de voorganger, al ligt dat vooral aan de productie (denk ik). Het komt net iets helderder en krachtiger uit mijn speakers. Veel verschil is er niet. Goede hardcore gaat zonder omweggetjes op zijn doel af, krachtig en venijnig. Wat een heerlijke strot heeft de zanger trouwens.

Na mijn kennismaking met SOIA via Scratch the Surface vind ik Built to Last sinds het uitkomen 97 nog steeds het beste SOIA album.

Typische New York hardcore, rauw en redelijk puur op plaat geknald. Waar voorganger Scratch the Surface mij nog wel een glimlach op mijn gezicht kan toveren doet Built to Last dat een stuk minder. Hoewel zeker niet slecht mis ik de variatie van de vorige schijf, daarnaast bevatte deze ook wat meer knallers. Zo gauw de heren wat meer 'grooven' zoals in Closer smaakt het mij al wat beter. Voor het overige is het lange halen en snel thuis. Ben je nog steeds hardcore fan dan kan dit schijfje je misschien nog wel bekoren, mijn interesse heeft het echter niet meer, dat geldt eigenlijk voor het hele genre dat midden jaren 90 zo populair was.