The Marvelettes - Please Mr. Postman (1961)

Een aardig album waarin de focus qua kwaliteit toch vooral op de titeltrack ligt.
1. Angel – aardig nummer, meer niet
2. I Want a Guy – zelfde vibe en zelfde gevoel hier
3. Please Mr. Postman – je hoort waarom dit een hit is. Heeft die extra aanstekelijkheid
4. So Long Baby – vocaal wat uitdagender
5. I Know How it Feels – niet al te boeiend
6. Way over There – heeft veel weg van die ene hit
7. Happy Days – mist dat extra’s
8. You Don’t Want Me No More – zelfde laken en pak
9. All the Love I Got – swingt wel aardig
10. Whisper – doet me weinig
11. Oh I Apologize – die piano swingt wel

(bron: Opus de Soul)

Misschien ligt het aan mijn wat ouder wordende gehoor, maar zoals met meer albums uit die tijd vraag ik me af of de zang wel zuiver is. Ik zie dat weinig in de overige berichten bij de betreffende albums dus ik zal het me wel verbeelden misschien?. Ook hier begint die twijfel al bij de opener. Zou het misschien aan de opname van de albums op Spotify liggen ga je je bijna afvragen.
Maar als je hit Please Mr. Postman later door de Carpenters wordt opgenomen met Karen Carpenter als zangeres dan is deze versie kansloos. Vals of niet.
Toch op 28 in de 100 Greatest Albums of 1961.Van mij 2,5*.

De Beatles-versie van Please Mr. Postman is - wat mij betreft - de beste versie.
De zang is misschien niet helemaal zuiver maar anderzijds is dat ook de charme, de muziek klinkt natuurlijk en oprecht (zie ook The Shirelles). Veel liever dan de huidige hitparadepop waar opnames oneindig worden bewerkt (met autotune) waardoor ze zielloos en afstandelijk klinkt.

Carpenters zijn mijn hidden pleasure. Dus daar kunnen de Beatles niet tegen op.
Ik loop veel oude muziek langs, maar het meeste is toch echt niet vals, maar bij dit album.....
En ja, hoe charmant ook, ik vind het dan niet om aan te horen en dus een lage waardering.
Luister eens naar een album van Dinah Wahington uit die tijd. Zo prachtig en geen valse noot. Of probeer het debuut van Aretha Franklin.
Kan me ook nauwelijks voorstellen dat de Marvelettes ooit (live) hebben opgetreden??
En huidige hitparade pop is ook mijn ding niet.

Dinah Washington en zeker Aretha Franklin (die albums ga ik ook beluisteren) staan vocaal een aantal trappen hoger dan Marvelettes (die vocaal het ook moeten afleggen tegen Supremes).
Dit album beluisterd (van Marvelettes bezit ik enkel een compilatie) en de songs zelf vind ik leuk en aanstekelijk maar door de mindere vocalen en gebrek aan afwisseling kan ik geen hoog cijfer toekennen.

Naar aanleiding van bovenstaande berichten ook maar even beluisterd. Ik moet jorro wel gelijk geven: het klinkt niet altijd even zuiver en dat stoort mij ook wel. De vraag is of dit soort muziek altijd absoluut loepzuiver moet klinken - het is tenslotte geen klassiek recital. Wel vind ik de stem van de leadzangeres (waarschijnlijk Wanda Young) niet altijd even mooi. Ik vind ik de liedjes ook niet erg bijzonder. Een middelmatig album dus.

Van meidengroepen moet je ook niet teveel verwachten - vaak zijn meidengroepen samengesteld door managers of producers - en zijn de zangprestaties van ondergeschikt belang. De leden van Dolly Dots en Spice Girls later waren ook geen al te beste zangeressen.

The Marvelettes noemde zich eerst,
The Casinyets", wat stond voor "Can't sing yet ".



The Marvelettes - The Marvelettes on Stage (1964)

Ik vind dan weer Gladys Horton toch wel een fijne lead zangeres (Wanda Young zat tijdens dit debuut net bij de groep en deed achtergrondzang).