Lillian Axe - Poetic Justice (1992)

Dit is wel een aardig plaatje in het melodieuze hardrockgenre. Alle 5 de heren hebben lange haren, maar ondanks dat is het wel flink wat beter dan gemiddeld.

De composities zijn, hoewel vrij eenvoudig, in orde. Ze hebben een goede zanger, een licht christelijke laklaag (verwacht echter geen Neal Morse-achtige taferelen.). Verder is het instrumentaal dik in orde en is de produktie ook erg goed.

Ondanks alle pluspunten toch maar drie sterren, omdat ik het genre ontgroeid ben. Voor de liefhebber kan dit wel een dikke 4 sterrenplaat zijn.

En die liefhebber ben ik dan geloof ik. Een superalbum van deze band! Het enigste dat totaal ruk is dat is het artwork. Met de songs is niks mis. True believer had destijds een megahit moeten zijn. Ook de ballads See you someday en Promised land (werd nog weleens gedraaid op radio 3 bij de Vara meen ik me te herinneren) hebben die potentie. Helaas is het bij deze band altijd gebleven bij eeuwig talent en hebben ze de grote doorbraak nooit gemaakt. Ze waren ook net iets te laat aangezien het muzikale klimaat rond deze tijd zwaar verslechterde. Neemt niet weg dat ze met Love + war, Psychoschizofrenia en vooral dit Poetic justice geweldige albums hebben afgeleverd!

Het is ook wat te serieus allemaal, er had wel wat met een knipoog gedaan mogen worden. Het ligt er allemaal net iets te dik bovenop. Muzikaal erg strak, goeie gitarist, veel talent. Toen was het best aanstekelijk, nu klinkt het wat gedateerd. Bij (lord have) mercy aangekomen geloof ik het wel weer.
De cover art is inderdaad te stoerdoenerij als een wolf in schaapskleren (of in dit geval als mijn overgrootvader in een jurk) en dekt de lading niet. Daarnaast gaat mijn cd (uit 1992) tot en met 13 songs. Geen idee waar de rest vandaan zou moeten komen.

Serieus? Echt waar?? Als je alleen al naar de cover kijkt zie je dat ze zichzelf vooral niet serieus nemen vind ik. Anders geef je toch geen toestemming voor zo'n lelijke hoes lijkt me?!

De hoes dekt de lading dan ook niet. De band zoekt in elk nummer de weg naar the promised land, die ze bij no 10 dan ook gevonden hebben. Op zich stoor ik me daar niet aan behalve dan dat daardoor het hele album slechts 1 thema bevat. Dat stoort me dan wel enigszins. Dat geldt ook voor albums met een ander thema. Een grappig nummer over lola, lucy, leyla, mitzy dupree of anyones daughter had de boel al wat gerelativeerd.

Net een voldoende. Er staan leuke nummers op, maar in totaliteit vind ik het net te mager.

Waanzinnige melodieuze rockplaat! De hoes is idd afzichtelijk, maar dat is dan ook het enige

Natuurlijk klinkt dit soort retro-hardrock (dat inmiddels bekend is komen te staan als 'hair metal') anno 2017 nogal achterhaald voor moderne oren. Maar als je daar, zoals ik, geen last van hebt, is dit een heerlijk klinkende plaat vol met melodieuze rocksongs. Ik zou bijna zeggen: zoals vroeger zo gewoon was.

Net als vielip vind ik True believer, See you someday en het radiohitje Promised land de beste nummers, maar echt zwakke nummers tref je hier niet aan. Ik heb de eerste 4 albums van de groep, maar vind deze over de hele linie de sterkste. Had hun doorbraak-album moeten zijn, maar rond 1993 begon dit soort muziek echt helemaal uit de mode te raken.

Mijn originele MFN-CD telt maar 13 nummers en ik tref op Discogs geen reissue aan die meer nummers telt. Dus waar die nummers 14 t/m 20 vandaan komen is me een raadsel. Het zijn titels van de twee voorgaande albums. Misschien een vage reissue met live-versies die mij ontgaan is? Zo niet, dan zouden ze van de site gehaald moeten worden...

Dit album vond ik in een aanbiedingenbak vandaag. Indertijd had ik de CD via de bieb op tape overgenomen, maar inmiddels waarschijnlijk al zo'n 25 jaar niet meer gehoord. Ik kon me bij herbeluistering in ieder geval - op true believen na - niets meer herinneren van de plaat.

Poetic Justice blijkt in ieder geval een fijne melodieuze hardrockplaat met vlammend gitaarwerk en sterke samenzang. Muzikaal zit de band een beetje in de hoek van de hairmetal, maar dan iets serieuzer. Soms denk ik aan Extreme, Tesla en TNT bij het beluisteren van de plaat, maar een nummer als Dying To Live zit ook wel een beetje in de AOR-hoek.

De uitvoering op deze plaat is uitstekend, maar soms wordt de plaat me net iets te gezapig (Dying To Live, True Believer). Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de hardere rockers zoals Innocente en het heerlijk opzwepende Body Double.