Mercyful Fate - The Beginning (1987)

Dit is half studio werk en half live plaat. De eerste vier tracks zijn een heruitgave van de originele Nuns Have No Fun e.p, de laatste paar nummers zijn live opgenomen in de radio show "The Friday Rock Show" (BBC) - zonder dat er publiek bij te pas komt dus maar wel lekker rauw en spontaan.

De cd is alleen al de moeite waard om aan te schaffen om de absolute knallers Doomed By The Living Dead en A Corpse Without Soul in huis te hebben. Misschien wel de beste twee tracks die de band ooit zou schrijven.

Eerste nummers vind ik niet zo bijzonder, toch wel een aardige EP door de live nummers

Zéér goed, en ook interessant, materiaal. De eerste 4 nummers zijn inderdaad de Nuns Have No Fun EP, en zitten allemaal al tegen geweldig aan. Het is alleen nooit helemaal afgemaakt (dual leadgitaren bijvoorbeeld) door gebrek aan tijd en vervelende omstandigheden volgens King Diamond. Toch zijn ze heel erg de moeite waard. En dan zo'n titel als Nuns Have No Fun, geweldige humor (net als bijvoorbeeld No Presents For Christmas).. schitterend!

De live nummers (Curse of the Pharoahs, Evil en Satan's Fall) zijn zeer welkom, omdat er nog geen live album van Mercyful Fate is. Voorlopig moeten we het dus met deze nummers en de live nummers op The Bell Witch EP. Helaas is er geen publiek aanwezig, waardoor je geen moment het gevoel krijgt dat het live nummers zijn. De voordelen van deze nummers zijn dat ze inderdaad lekker rauw klinken én we horen dat de band eerlijk is. Niet alleen in de studio leveren ze topwerk, ook live beheersen ze het kunstje.

De tweede helft is niet geheel live. Black Funeral is verschenen op een compilatie-album genaamd Metallic Storm (en later opnieuw opgenomen voor Melissa). Black Masses komt volgens het boekje voort uit sessies voor Melissa (Wikipedia geeft aan dat deze ook van de Metallic Storm sessie kwam). Black Masses laat ons een band horen die nog een beetje zoekende is (getuige de wel erg simpele riffs). Toch wordt al duidelijk dat er heel veel potentieel in zat, geweldige leadgitaar werk. Black Funeral is natuurlijk bekend, hier in primitieve vorm te horen. King's vocals lijken hier nog beter, meer op de voorgrond dan op het origineel. De gitaren zijn daarentegen niet al te best opgenomen en het leadgitaar werk op het einde is wel erg simpel.

Had toch meer verwacht van dit album.
Het is inderdaad zeer leuk om eindelijk eens wat 'live' nummers van Fate te horen. En die zijn toch min of meer geslaagd. Ze zijn eerlijk, ze zijn recht voor de raap en ze werken gewoonweg. Toch komt het soms wat slordig over, en kon het spelen toch wel wat beter. De A kant vind ik teleurstellend. IMO weinig originele songs die niet echt aanspreken en me ook niets doen... Wel vind ik Black Masses goed, een bepaalde sfeer heerst op die song...
Als bij al toch een wat minder album.
Live is het muzikaal en vocaal wat minder, maar wel eerlijk.
Studio is het muzikaal en vocaal wel sterk, maar weinig vernieuwend en van lager niveau dan voorgangers, ookal mag je niet vergelijken. Normaal 3, maar aangezien het me persoonlijk (nog) niets doet 2.5

Ik dat je de eerste 2 albums nog niet geprobeerd hebt (nog geen stem aldaar)
Moet je zeker doen

Toch wel hoor...
En dat zijn natuurlijk klasse albums!
Achja; er zijn nog zovele platen die ik beluistert heb maar vergeten heb op te stemmen.

Ps: Vind Melissa nog beter dan DBTO

Ik vind Melissa ook net een tikkeltje beter.
Maar Don't Break the Oath heeft natuurlijk een van de coolste hoesjes ooit.

Melissa weet een bepaalde sfeer neer te zetten, vooral bij de titeltrack en SF. Ook muzikaal en vocaal top! Bij DBTO is dit ook zo, maar het doet me gewoon minder...

Eén v/d mooiste hoesjes ooit, bah neen!

Ik weet niet wat voor een versies allemaal rondzwerven van deze verzameling. Mijn exemplaar kent precies dezelfde tracklist als hier vermeld. Echter, Curse Of The Pharao, Evil en Satan's Fall zijn allesbehalve live nummers. Bij mijn versie gaat het om een studio opname voor de Friday Rock Show van de BBC. Met name Evil en Satan's Fall vind ik in deze versies een stuk authentieker klinken dan op Melissa. Voor Melissa geldt natuurlijk dat de algehele albumsfeer dat album doet verheffen, maar als losse nummers vind ik ze hierop te gek klinken zo.

Ook bij mij zijn de 'live' nummers opnames voor de Friday Rock Show.
Ik denk dat dit bij iedereen zo is hoor, en er geen meerdere versies verkrijgbaar zijn; Met 'Live' worden die opnames voor de BBC bedoelt.
Ik kan ook verkeerd zijn, want kocht TheBeginning niet afzonderlijk maar als album 'Two From The Vault' met MELISSA erbij.

Dan gaat het om dezelfde versie. In alle gevallen dus de Nuns Have No Fun ep + de BBC nummers Sommigen hebben nog Black Funeral erbij. Dat zijn dus allesbehalve live nummers. Die zijn in een studio opgenomen en vervolgens in de show gedraaid.

Ook ik heb Black Masses...
Ja, maar toch klinken ze anders als de studio versies; mss zijn ze ook in de studio opgenomen maar niet bewerkt?
Het feit dat het niet live is maar gewoon niet bewerkt toont mij geen graad van eerlijkheid niet meer; in tegendeel -> zo hoort Mercyful Fate eruit zonder computers... Aan de andere kant: het heeft dat rauwe, dreigende. Slecht is het niet.

Black Masses vergat ik idd.

Ik citeer uit de liner notes:

The Friday Rock Show sessions were recorded in eight hours on March 19th, 1983, and mixed later by BBC engineer Tony Wilson

Niet live maar deze stammen dus ook beslist niet van de Melissa sessies.
Vooral King's stem in Evil vind ik op het eindstuk (you've gotta say goodbye weetjewel) beter dan op het Melissa album.

ZEKER, het zaligste stukje van het lied, mss album, mss één v/d lekkerste stukjes ooit in THE HISTORY OF METAL.

dududu du du du du tjk tjk tjk You gotta say goodbye dududu du du du du tjk tjk tjk EVIL IN YOUR HEART yeah tuuu tuuutuuutuuu

uhh Cause I will eat your mind is het

Voor mij niet
Muziek vul je zelf in hé, persoonlijke emoties
Serieus;
Excuses, shame on my sources (internet sites natuurlijk ) die me vertelde dat het EVIL IN YOUR HEART was op één van die mislukte lyrics sites... had dit ooit opgezocht omdat het enigste wat ik verstond v/d tekst dit was: "I'll Be The First To Watch Your Funeral, And I'll Be The Last To Leave.. en ik dacht, als twaalfjarige jongen: HELP MAMA! ... maar toen beluisterde ik het nog eens en dacht ik: NICE!

Al twee derde van mijn leven ben ik vertrouwd met de versies op Melissa en ik vind dat die twee nummers hier te snel afgeraffeld worden. Het gebeurt wel vaker dat bands live sommige nummers wat sneller en minder strak spelen dan in de studio, met wisselend resultaat. Voor Evil en Satan's Fall geldt wat mij betreft dat ze met een lager tempo beter af zijn. Zo komt er iets meer nadruk op bepaalde delen van de gitaarriffs liggen en is de groove die zo kenmerkend is voor de muziek van Mercyful Fate ten volle voelbaar.Vooral bij Evil vind ik in de versie hier heel wat dynamiek verloren gaan.

Ja, dat is een leuke.
Schandalig eigenlijk, maar ik leerde Mercyful Fate pas kennen met Into The Unknown uit '93. Gauw daarna schafte ik Don't Break The Oath aan. Veel later kocht ik The Beginning en Melissa tegelijk. De garage achtige feel van de eerdere versies bevalt mij zodoende net wat beter. De versies op Melissa hebben echter weer precies die spookachtige albumsfeer en zijn daarom weer niet te missen.
Ik vind het kale stemgeluid van King met name wat gaver op de oudere versies.

Volgens mij heb ik weer een andere versie op dat nare blikken schijfje: bij mij is er niks live; allemaal echt rauw studiowerk waar Edwyn hierboven het ook al over had. Maar niks getreurd; de nummers zijn geweldig en zelfs het venijnige Devil Eyes die niet te vaak door anderen genoemd wordt, en ondanks zijn enge disco ondertoontje/ritme (het zal de tijd wel geweest zijn, Fate heeft voor de rest natuurlijk NIETS met disco), toch in de verte een gevaarlijk nummertje dit Devil Eyes, maar de andere tracks zijn sterker: A Corpse Without Soul, Satans Fall etc...de krakers natuurlijk! Dangerous en geweldige Heavy/Black van Mercyful Fate op dit schijfje, waarbij de Stratocaster gitaarsolo's je bedienen van een vet jaren 70 Hardrock/Heavymetal gevoel in de eerste helft van de jaren 80 (dit werk is natuurlijk al ouder dan 1987, gedeeltelijk 1982!) en King maakt het Black! Paar jaartjes later hadden we al Kreator etc. toen; de ontwikkelingen gingen toen ook wel snel in Metalland. Tapes ruilen/bestellen, platen kopen...later cd's en ab-so-luut nog geen internet, maar de metal werd in een rap tempo toen midden jaren 80 keihard!

Tip: als je van King's Mercyful Fate gillen en sporadische grommen houdt; de Amerikaanse Heavy/Power/Thrashband: Fatal Violence eens beluisteren (you tube) zou ik zeggen met vooral het nummer: Violence is Golden.

Ik heb even een correctie ingevuld t.a.v. die livetracks. Er bestaat geen versie van deze plaat met livenummers.
Wel denk ik dat dit een re-release van deze LP is.

Wie kan daar uitsluitsel over geven? Want als dat het geval is moet de albumcover ook gewijzigd worden.

Mee eensch. Ik draai altijd alleen de eerste 4 tracks, oftewel de legendarische Nuns Have No Fun EP, wat een riffs . Daarna soms nog even Black Masses als ik in een goeie bui ben. De overige 3 tracks beluister ik wel op Melissa.



Ja klopt. De voorkant zoals ie nu op de site staat is van de re-release cd.

Ik beschouw dit als de eerste EP met vier nummers, waaraan nog wat extra's zijn toegevoegd om een re-release mogelijk te maken. Die eerste vier songs vormen voor mij toch de essentie en dan vooral A Corpse Without Soul en Devil Eyes. Black Masses doet mij niet zo veel en de andere songs zijn op Melissa beter.

Black Masses is in '83 als 12-inch single verschenen, met op de andere kant Black Funeral.

foto