Voor een thrashmetalband is 1992 een slecht jaar om te debuteren: het genre is dan al over z’n hoogtepunt heen. Bovendien had de doorbraak van grunge metal in het algemeen naar de achtergrond verdrongen. Deprimerende tijden dus, als je wat wil met je muziek. Wellicht dat dit First Depression daarom nog op 0 stemmen staat, net als alle andere albums van Depressive Age die hier op Musicmeter staan.
Deze zomer heb ik veel naar dit album geluisterd, en de afgelopen twee weken heb ik geprobeerd dit album tenminste een keer dagelijks te beluisteren. Helaas kan ik zelfs na meer dan twintig keer luisteren niet echt veel zinnigs over First Depression zeggen. Verder dan ‘melodieuze/progressive thrashmetal, die een beetje ontsierd wordt door het Duitse accent van zanger Jan Lubitzki’ kom ik eigenlijk niet. Sommige nummers, zoals Beyond Illusions of Autumn Times, steken boven de rest uit. Het album als geheel bevalt me wel, maar echt enthousiast word ik er dan ook weer niet van. Een degelijk album dus. Laat ik het daar maar bij laten.
3.5*