Bathory - Destroyer of Worlds (2001)

Niet eens zo'n verschrikkelijke plaat, alleen veel te lang. Deze is duidelijk niet van het niveau van zijn betere albums, en dan verliest het beestje al snel heel wat glans. De laatste twee (en langste) nummers vind ik behoorlijk goed, soms zelfs meeslepend. Daartegenover staat dan weer een misbaksel als 'Krom'.

Het is hinken op twee gedachten voor mij, en daar waait mijn score dan ook naartoe. Ik hou de satanskerk in het midden.

2,5 sterren

Bevat dit ook hysterisch gebrul qua schreeuwen ?

Het zijn eerder pogingen tot gewoon zingen.

Het is een hele matige worp van Quorthon. Zoals Aovv al stelt, hinkt dit op twee gedachten. Enerzijds de epische vikingtoestanden en anderzijds de Slayer-achtige uitbarstingen. Wat mij betreft wordt daardoor de sfeer totaal kapot geslagen.

Kijk, de eerste drie songs zijn niet briljant, maar de sound staat me daar in ieder geval nog van aan. De rest? Urgh, ik denk dat songs als Krom en Kill Kill Kill echt horen bij het ergste wat ik van Quorthon heb gehoord, erger dan wat ik op Octagon en Requiem hoorde. Dan komt er nu bij vlagen ook slechte stoner (Krom) voorbij, dat is allemaal niet nodig. Bij White Bones hoopte ik nog op een vikingmetaltrack, maar het is een kabbelend gedrocht dat afgesloten wordt met een van de vreemdste en meest misplaatste jaren '70 geïnspireerde gitaarpassages. De eerste drie tracks en het afsluitende Day Of Wrath gaan er nog mee door. Omdat het debuut me fysiek pijn doet om naar te luisteren eindigt die dan ook net nog lager, maar Destroyer Of Worlds had nooit hoeven bestaan.

Tussenstand:
1. Blood On Ice
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Under The Sign Of The Black Mark
5. Hammerheart
6. The Return......
7. Octagon
8. Requiem
9. Destroyer Of Worlds
10. Bathory

Het zal vast allemaal vol goede bedoelingen zijn geweest, maar de keuzes van Quorthon werken stuk voor stuk averechts. Voor het eerst heeft Quorthon alles zelf ingespeeld en daardoor valt al snel op hoe saai met name de drumpartijen zijn. Zo wisselt hij steeds van genre. Waarschijnlijk om alle fans te pleasen, maar het album is daardoor echt een rommeltje. En dan is er natuurlijk ook nog de vreselijke zang en het grote gebrek aan passie die je op de klassiekers nog wel hoorde. Ook bekend zijn de vreemde geluidsfragmenten die erin gedrukt zijn. Ergens wil ik de goede bedoelingen wel horen, maar Quorthon valt simpelweg genadeloos door de mand. De composities zijn nooit beter dan mat en saai en redelijk vaak lachwekkend slecht.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Blood On Ice
5. The Return
6. Hammerheart
7. Bathory
8. Requiem
9. Octagon
10. Destroyer Of Worlds