Bathory - Nordland I (2002)

Na een aantal matige tot zeer slechte albums herpakt Quorthon zich met dit eerste deel uit het Nordland tweeluik.
Qua sfeer wordt ernstig teruggegrepen op de Hammerheart dagen. Mijns inziens de hoogtijdagen van Bathory. Nordland blijkt niet zo goed als Hammerheart, maar komt toch erg dicht in de buurt.

Over de muzikale (on)kunde hoef ik het niet te hebben. Quorthon was eigenlijk een bar slecht muzikant. Waar hij wel goed in was, was het scheppen van een majestueuze, ijzige sfeer die je onmiddellijk meevoert naar de Scandinavische vlakten om je getuige te laten zijn van de woeste slagvelden van de vikingen. Vervolgens klim je aan boord van een schip om daarmee de buitenlandse kusten onveilig te gaan maken.
Zo wordt je doorheen een lang vergeten vikinglandschap gesleept om in uiteindelijk in Walhalla te eindigen.

Dat is het gevoel wat de man met deze album(s) losmaakt. En dat vind ik toch verdraaide knap.

Ten opzichte van Octagon en Destroyer of Worlds is dit absoluut weer een stap in de goede richting, maar het is niet genoeg. Het venijn, het inventieve waarmee het alle matige aspecten van Bathory keurig deed vergeten, blijven hier grotendeels weg. Nordland I heeft behalve de intro nog zeker een minuut of vijf extra nodig om op gang te komen en daarna verzeild de luisteraar in een mantra van repetitieve riffs, ondersteund door de brakke zang van Quorthon. Het is beter dan wat je op de vorige plaat hoorde, maar goed is het ook niet. Wanneer hij zich echt op vikingfolk richt, zoals Ring of Gold en Foreverdark Woods, is het indrukwekkend. Ook het Primordial-achtige Broken Sword mag er wel wezen, maar daarna valt Quorthon terug in dat ietwat saaie repititieve mantra. Dit was trouwens de eerste Bathory waarvan ik bewust meemaakte dat hij uitkwam.


Tussenstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Blood On Ice
5. Nordland I
6. The Return
7. Hammerheart
8. Bathory
9. Requiem
10. Octagon
11. Destroyer Of Worlds

Niet de grandioze terugkeer die ik hoopte. Het album heeft nog steeds zo'n brakke, snerpende productie en het duurt echt heel lang om op gang te komen. De mooie folk in het midden is echt een punt waarop het album opleeft in zijn rust en de snellere songs die daarna komen geven weer wat meer energie, maar als geheel is het gewoon net te saai om echt fantastisch te zijn. Fijn op de achtergrond, maar ik mis hier toch wat uitdaging. En Quorthon had er toch echt beter aan gedaan om gewoon muzikanten om zichzelf heen te verzamelen in plaats van weer alles zelf te doen, zo'n fenomenaal multi-instrumentalist is hij nu ook weer niet.

Tussenstand:
1. Blood On Ice
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Under The Sign Of The Black Mark
5. Hammerheart
6. Nordland I
7. The Return......
8. Octagon
9. Requiem
10. Destroyer Of Worlds
11. Bathory

Als iemand die echt niet gek wordt van metal vind ik dit toch echt heel erg goed. Deze plaat bezorgde me verschillende kippenvel momenten, vooral als ik de teksten erbij neem tijdens het beluisteren. Ditzelfde gevoel had ik bij Hammerheart en Twilight Of The Gods, minder bij Nordland II.

Ik hou wel van de repetitieve, tragere heavy sound dus als iemand me andere platen als deze kan aanraden, ga je gang… Zolang er maar niet gekrijst wordt, dat kan ik echt niet trekken. Deze Quorthon probeert toch te zingen uiteindelijk.

Trash en continue tempowisselingen doen me maar weinig, ik word er zelfs wat onrustig van.