Bathory - Nordland II (2003)

Muzikaal is het niet briljant, tekstueel is het niet briljant, qua sfeer vind ik het briljant! Quorthon, de man achter deze groep, is niet de beste muzikant ter wereld en hij weet het blijkbaar, daarom speelt hij andere kwaliteiten uit: hij schept een enorm sfeervol album. Ik zie de Vikings al op me afkomen om op mijn gezicht te slaan (ze mogen het proberen ) en ik hoor de zee. Vanwege een inwoner van Oostende, Stad Aan Zee. Hoog gemiddelde terecht? Laat de muziekgeschiedenis hier over oordelen. Technisch is het niet top, ook qua productie niet, maar het puzzlestukje valt onmiddellijk in het juiste gaatje. Je moet het maar doen. Nummer vier, Vinland, prachtig!

Spijker op de kop. Quorthon wist als geen ander, als het ging om epische vikingmetal maken, het beoogde gevoel over te brengen.
De dramatiek en heroïek van een plunderende viking wordt middels een handvol meeslepende songs perfect weergegeven. Sluit je ogen en laat je meevoeren op een drakenschip langs onbekende kusten.

Ok Jongens, Nordland II is inderdaad een glorieuze plaat! Wat zat ik toch in een lekkere roes tijdens het luisteren. De reeks Vindland tot en met The Messenger is fenomenaal. Flash of the Silver Hammer haalde me er even uit, maar zette halverwege weer de juiste toon. Quorthon wordt terecht geroemd voor zijn talent om een stevige vikingsfeer neer te zetten. Zo goed (met name het gitaarwerk!) dat de brakheid van de zang niet echt meer opvalt. Nordland II moet vooral even op gang komen en dan helpt een nutteloze intro ook niet. Ik blijf toch wel struikelen over het feit dat Bathory geen songs schijft, maar stukken. Het is een cd die ik zou opzetten tijdens een D&D sessie, maar niet gewoon even snel voor de fun. Kwalitatief staat dit gewoon naast de klassiekers uit de jaren tachtig. Mooie comeback en helaas zonder vervolg.



Eindstand:
1. Under The Sign Of The Black Mark
2. Twilight Of The Gods
3. Blood Fire Death
4. Nordland II
5. Blood On Ice
6. Nordland I
7. The Return
8. Hammerheart
9. Bathory
10. Requiem
11. Octagon
12. Destroyer Of Worlds

Ik was nog helemaal vergeten mijn laatste recensie hier te plaatsen, maar ik heb Nordland II wel meteen aangeschaft en in de tussentijd echt al meerdere malen met zoveel plezier beluisterd. Zo'n Bathory marathon blijkt dan uiteindelijk wel echt heel leuk te zijn, aangezien er heel veel verschil in kwaliteit is en het zodoende altijd verwachtingsvol uitkijken blijft naar of het wel of niet gaat bevallen. Nordland II beviel echter enorm. Sterker nog, dit is het beste werk voor mij dat Quorthon heeft uitgebracht. Het heeft vanzelfsprekend ook die typische Bathory-brakheid van rotproductie, zinloos intro en zang die alle kanten opvliegt, maar het heeft zo'n sterk gevoel dat het me hier allemaal niets uitmaakt. Een prachtig epische afsluiter van een interessante carrière.

Eindstand:
1. Nordland II 4,5*
2. Blood On Ice 4,5*
3. Twilight Of The Gods 4,5*s
4. Blood Fire Death 4*
5. Under The Sign Of The Black Mark 4*
6. Hammerheart 3,5*
7. Nordland I 3,5*
8. The Return...... 2,5*
9. Octagon 2,5*
10. Requiem 2,0*
11. Destroyer Of Worlds 2,0*
12. Bathory 1,0*
Gemiddelde: 3,21*

Sluit ik mij helemaal bij aan. Los van de muzikale tekortkomingen wordt hier een majestueuze sfeer neergezet waar je U tegen zegt. En Nordland II is daarmee ietsje beter gelukt dan deel I.