The Temptations - Masterpiece (1973)

Niet onaardig, maar ik kan niet zeggen dat de plaat z'n naam echt eer aandoet.

Voor soulkickers absoluut niet te versmaden!
In de korte(!) nummers klinken een strijdbare James Brown, een filmscore van Isaac Hayes en de weelderige arrangementen van Curtis Mayfield door.
Het nummer Masterpiece, de natuurlijke follow-up van 'Papa was a Roling Stone', heeft als leuke gimmick dat er na het lange intro plotseling twee(!) stemmen door elkaar heen beginnen te zingen. Net zo'n rijk georkestreerd epos over armoede en doet qua sfeer en onderwerp denken aan 'The Getto' van Donnie Hathaway.
Het gaat dus over het getto , maar eigenlijk, als je de hoes bekijkt, vooral de achterkant, waar ze letterlijk uit zijn hoofd ontspruiten, staat Masterpiece voor de creatie van geestelijk vader Norman Whitfield, The Temptations!

Getto is dus met een h tussen de g en e, want italiaans...
heb je soms met dat "widescreen" tekstblokje!

Masterpiece een naam die de muziek op het album meer dan waardig is. Een krachtige combinatie van stemmen, jaren zeventig "Bronx" sfeer, prachtige muzikale back-up en mooie composities, een masterpiece indeed.

Mooie samenzang en let eens op een nummer als Hurry Tommorow, hoe subtiel en toch niet gladjes. Lekker gitaartje, piano, bas doet steeds zelfde, drummer doet bijna niks, en toch zo krachtig. Heerlijk

Het eerste nummer van dit album Masterpiece, Hey Girl, is er één uit de categorie schijn bedriegt. Want het is een Motown ballad. Wel is het minder zoet als in de jaren '60 en eigenlijk is het best een mooi nummer. Maar alles wat daarna komt: wow! Geweldige funky soul, echt uit 1973. Op Side A staat nog het lange Masterpiece: het the Ghetto van the Temptations, een erg fraai mooi uitgesponnen instrumentale track.

Maar dan volgt side B van de plaat. Dit benadert toch wel het allerbeste wat er op funk en soul gebied is gemaakt. Alle vier de nummers zijn geweldige mooie prachtige funky soulsongs. Gezongen door de fraaie stemmen van de Temptations, en een zangeres op het oh zo mooie Hurry Tomorrow, die uitstekend begeleidt worden door een uitgebreide Motown band. Opvallend mooi zijn de strijkers, de piano, de 'wah wah guitar' en de percussie. En wat een heerlijke wat donkere spannende sfeer hangt er. Dit is een fantastische jaren '70 plaat van the Temptations.

Prima plaat voor die momenten dat je even de kamer rond wilt laten draaien!

Na die super ongelukkige grote vinyl opruimbui in de jaren negentig staat dit album gelukkig nog steeds fier overeind in de kast. Lekkere soul/funk/pop met als ultieme dansklapper: het zwierige Masterpiece !

In mijn reis langs lijstjes kom ik ook dit album tegen (OOR - 1973 plaats 53).

Het album komt wat traag op gang maar zodra het titelnummer begint (een hear-alike van Papa was a Rolling Stone) wordt het album interessant.

Wat me vooral boeit bij de Temptations is de timing. Perfecte timing van de zang met de muziek, de inzet van het achtergrondkoor en de violen. Je kunt er niet stil bij blijven zitten
4*

En let vooral ook op de psychedelische effecten op de (zacht) gemasterde blazerssectie. Verrassend plaat!