Virgin Steele - The Marriage of Heaven and Hell II (1995)

Iets steviger dan zijn voorganger, maar even goed. Symphony Of Steele en Crown Of Glory zetten me iedere keer weer aan tot meezingen en headbangen. Rustige momenten zijn er te vinden in het melancholische Transfiguration en het wonderschone Strawgirl. Hoogtepunt is het bijna 10 minuut durende Emalaith. *****

Virgin Steele op z'n best net als "Part l"
Heel klein minpuntje: het had een uurtje moeten duren.
Pluspunten: goeie zang, vette beukers, mooie (power) ballads, redelijke teksten (hoewel soms wat vaag) en geen pogingen om als Pearl Jam te klinken

I kende ik al langer. Zopas deze aangeschaft en die moet niet onderdoen zo te horen. Een ijzersterk tweeluik dus.

Virgin Steele uit de jaren 90 bevalt me toch een pak meer dan hun laatste album.

Ik heb een erg zwak voor Virgin Steele. En ik schaam mij dat ik hier nog niet eens een stem aan heb gegeven. Diep in mijn hart overtuigt deze Marriage trilogie me meer dan hun laatste album, ofschoon ik daar ook warme gevoelens van krijg.

Van de roffelende opener Symphony Of Steele tot en met de laatste tonen van het strijdvaardige Victory Is Mine horen we hoe power metal kan klinken zonder de melige fratsen die daar tot mijn spijt wel eens aan toegevoegd worden. Kortere krachtige songs aangevuld met lange epics en ontroerende ballads. Het zit er allemaal in.

Ik dacht al, Edwynn zal deze toch ook wel kennen. Maar het is toch een tweeluik, net als hun latere The House of Atreus?

Het is wel degelijk een trilogie want ook het album Invictus maakt deel uit van het verhaal.
Jammer genoeg heb ik het eerste deel (nog) niet in mijn bezit.

Ja, Invictus hoort er ook bij. Het heeft niet de Marriage subtitel, maar zo staat het in de liner notes. En ook het bekende muzikale Marriage thema keert in enkele songs terug.

Weer wat bijgeleerd. Invictus ontbreekt (nog) aan mijn collectie.

Prachtig tweede deel van het 'Marriage' verhaal. Ik kan moeilijk kiezen welke ik beter vind; deze of deel 1. Mijn gevoel gaat toch ietsje meer richting deel 1 maar dat komt vooral omdat ik die als eerste kende. Qua gebodene zijn ze even sterk wat mij betreft. Heerlijk uptempo werk afgewisseld met subtiele, bijna sferische ballads en dat alles gezongen door de geweldige vocalen van Defeis! Ik heb deze albums weer helemaal 'ontdekt

Toen ik lang, lang geleden voor enkele euro's de cd 'The Power Of Metal Volume 2' aanschafte, schalden de trompetten me op openingstrack A Symphony Of Steele tegemoet. De zang deed me aan Iron Maiden's Bruce Dickinson denken, al klonk het vuriger en strijdvaardiger. Nu zo'n 15 jaar later zet deze track me nog steeds in vuur en vlam. Waar deel 1 'aardser' klonk qua songstructuren en teksten (niet veel), is deel 2 eigenlijk het eerste echte epic heavymetalalbum dat de band ooit heeft uitgebracht. De gitaarsound ronkt meer, de drums van nieuwkomer Frank Gilchriest spetteren meer en David DeFeis gooit zowel qua zang als teksten alles open.

De thematiek van 'hemel' en 'hel' als tegenstellingen komt nu voor het eerst in de tekst goed naar voren. Op Crown Of Glory horen we al "Heaven and Hell remember their love and every road leads me to you... to truth", terwijl heel Transfiguration de beeldspraak van een opengescheurde aarde en helse wateren die mengen met hemelse regen nog verder neemt. Waar het album hier echter nog verder gaat, is de openbaring van de naam 'Emalaith'.

Op Invictus komt het complete concept achter deze albums pas echt naar voren, maar de naam Emalaith is ondanks dat zij nog niet is uitgesproken al reeds bezongen op I Will Come For You. Zij is de muze en het vrouwelijke in de mens, waar het mannelijke steeds naar terug wilt keren. Waar de tekst "Fair child of the desolation, cry to me under stars that have died. Under skies of pain we are born. Oh yeah, we are one, forever we’ll be. Oh my love, we’ll defy death and meet on holy ground" op I Will Come For You zorgde voor een rustige omslag in het nummer, schreeuwt DeFeis het op 'Emalaith' als een statement, een ware belofte dat hij haar weer zal vinden tussen leven, dood en wedergeboorte. Ik voel me een ware Patrick Bateman als ik zoveel woorden aan dit nummer besteed, maar voor mij zijn I Will Come For You en Emalaith samen de meest romantische metalnummers ooit geschreven.

De rest van het album doet bij mij ook niets fout. Twilight Of The Gods en Rising Unchained zijn de germaanse metalnummers die Manowar nooit geschreven heeft. Prometheus The Fallen One (nog beter in de versie van de Magic Fire-Music EP) is een van de grootste middelvingers naar goddelijke overheersing, terwijl Devil/Angel de uptempo stamper is die het album op het einde weer helemaal wakker schut. Straw Girl is een machtige powerballad, terwijl Unholy Water een geile gothicvibe hanteert. En vlak voor we als menselijke luisteraar ten onder gaan in al dit esotherische geweld is daar Victory Is Mine om het strijdgevoel weer op te wekken voor we worden blootgesteld aan het echte verhaal van Invictus.

"Oh Emalaith, oh Emalaith,
Sworn by the light of the moon
I will be here with you soon, oh..."

The Marriage Of Heaven And Hell 2 is een 10+. This album goes to 11. Dit album is seks, geweld, verdriet, liefde en hoop in een. Een van de beste dingen ooit gemaakt.

Tussenstand:
1. The Marriage Of Heaven And Hell II
2. The Marriage Of Heaven And Hell I
3. Noble Savage
4. Guardians Of The Flame
5. Life Among The Ruins
6. Virgin Steele
7. Age of Consent

Waar ik me voorbereid had op de volgende tegenvaller, viel het tweede deel van dit concept me reuze mee. Ook hier is de opener goed. Niet zo goed als I Will Come For You, maar de grote bonus is hier dat het album niet inzakt. Zelfs de ballad pakt me deze keer wel. Het klinkt allemaal wat feller, wat meer als metal. De vreemde tussenstukjes, keyboarddeuntjes veranderen daar niks aan. Voor het eerst sinds Noble Savage zit ik weer naar epic metal te luisteren. Virgin Steele is romantische metal pur sang. Dat trekt me niet altijd, maar hier zitten David DeFeis en co weer echt op de goede weg. Deze luisterbeurt ook geen enkele keer op de klok gekeken, al vind ik nog steeds dat platen eigenlijk rond de 45 minuten moeten duren.

Tussenstand:
1. Guardians of the Flame
2. Noble Savage
3. The Marriage of Heaven and Hell II
4. Virgin Steele
5. The Marriage of Heaven and Hell I
6. Life Among The Ruins
7. Age of Consent

Een heerlijk album van deze band. Ik ben sowieso fan van de vocalen van DeFeis. Fantastisch hoe hij vocaal het verhaal ten gehore brengt. Wat dat betreft is dit album echt genieten. Muzikaal zit het trouwens ook wel goed.