Pixies - EP1 (2013)

Pixies? Gewoon Frank Black solo want zo klinkt dit. Op zich niet slecht maar het heilige vuur is op deze EP toch echt wel een beetje verdwenen lijkt het.
Indie Cindy is best een fijn nummer maar had zo op Frank Black (1993) kunnen staan.

Afsluiter What Goes Boom gaat nog enigszins richting ouder werk (maar haalt het er niet bij).

Leuk? Ja hoor, maar verder niks. Laat ze maar veel oud werk spelen in Paradiso

Indie Cindy en What Goes Boom vind ik ook het leukst van dit EP'tje. Samen met eerdere single Bagboy toch drie leuke nummertjes anno 2013. Maar inderdaad, in Paradiso de focus op oud werk natuurlijk.

Inderdaad leuk, meer niet. Indie Cindy brengt nog wat oude Pixies / beginnende Frank Black solo terug. Eerste twee nummertjes matige "powerpop". "What goes boom" leuk.
Eigenlijk weet je niet of je bij groepen als de Pixies nog op nieuw werk zit te wachten. Meestal leg je het bewust of minder bewust langs ouder werk.
En dat oude werk zit al zo diep, denk nog eens aan de eerste keren "Doolittle" luisteren....

tevergeefse moeite dit. Klinkt als een wanhoopsdaad waarvan van te voren al duidelijk was dat het niks kon worden...

En waar is die vroeger zo nadrukkelijk aanwezige bas? Zwaar onderdeel van het "pixies"-geluid! Nu is Kim Deal wel uit de Pixies maar kan niemand anders dit? Waar zijn de felle uithalen van Joey Santiago?

Alles blijft binnen de lijntjes, en wat maakte de Pixies juist zo spannend en tegendraads? Juist ja... Ik probeer er nooit zo tegenover te staan maar denk dat Schnee gelijk heeft hier...

Het wordt nooit meer eind jaren 80/begin jaren 90 (tenzij over 75 jaar), maar ik wordt hier toch best blij van. Eindelijk zijn de Pixies weer meer dan een reunieband die enkel teert op het succes van vroeger.

Ze staan wel bekend als "hipster' website die alleen de kleinste indiebandjes te hoog de hemel in schrijven maar de recensie van deze nieuwe boreling van de Pixies wordt er aardig omschreven:

Pitchfork review

Mijn stem is nog harder gezakt na een paar luisterbeurten. Dit tast ernstig mijn nostalgie met de Pixies aan. Draak van een EP....

Tja, het valt niet mee, maar zo slecht als "de kenners" ons doen geloven is dit echt niet.
Nee, het zijn niet meer de Pixies van vroeger. Maar klinken de Editors nog als de Editors? Of maakt Muse nog goede nummers? Coldplay? Etc etc. Deze EP met vooral het nummer Indie Cindy krijg een krappe voldoende van me. Btw: Net een half puntje hoger dan de nieuwe Editors

Bagboy vond ik nog wel aardig, maar Indie Cindy is wel erg slap zeg. Ze kunnen het maar beter voor gezien houden.

Een keer opgezet en daarna gelijk mijn oren gespoeld met de eerste Pixies album die ik tegenkwam; Bossanova.
Ik hoorde ergens dat deze EP niet briljant, maar toch wel "leuk" was.
LEUK? Als ik "leuk" wil, ga ik wel naar Bobbejaanland.
Gezapig en ingekakt.
Heel erg jammer.

Toch wel, het is slappe hap van het begin tot het eind.... Je vergelijkingen zijn op zijn minst ook bijzonder te noemen. Muse klinkt vanaf het begin al als een opgewarmde freddie mercury en coldplay is een frikandel die te lang achter het febo raampje heeft gehangen met teveel mayo.
Deze ep is een gortdroog beschuitje wat je achter in een kast terug vond... muisjes er op helpen ook niet meer...

Wel, er is goed en slecht nieuws.

Het goede is dat als je dit goed vindt, je de hele backcatalogue van Frank Black kan aanschaffen, en dat is dan ook het slecht nieuws. (Ik vind Bluefinger van Black trouwens veel beter dan deze Pixies EP.) Het begint met Andro Queen, wat een leuke vormoefening is maar helaas niet meer dan dat. Another Toe klinkt als een middelmatig alternatief rockgroepje. Indie Cindy vind ik de beste song. Die zou zo op de B-sides kunnen. Wat dan ook weer betekent dat het nèt niet voldoet om op een volwaardige plaat te zetten. What goes Boom klinkt als oude Pixies, maar dan zonder de bezieling.

Conclusie : Ik wacht niet op een nieuwe Surfer Rosa. Ik wil een lp horen die èn The Pixies is, èn toch fundamenteel verschillend is, zoals Surfer Rosa en Bossa Nova ook totaal andere platen waren en toch The Pixies waren. Nu krijg ik een groep te horen die in het beste geval klinkt als een gezapige versie van een andere groep.

begrijp eigenlijk de slechte reacties niet, ok als je het vergelijkt met doolittle en bossanova kom je op een sisser uit maar dit is ook gewoon pixies 20 jaar later, waarin we in een platgezeikte afgeroomde muzikale shit stream zitten waarin alleen de majors nog van tel zijn. Nee deze EP is voor me welgekomen , ik vind er geen slecht nr op staan, andro queen kon mijn aanvoelens zo op trompe le monde. trouwens pixies live anno 2013 : ik heb ze in paradiso gezien op 6/10 : terwijl kim deal stillaan een gezellige oma word plaatste haar groepje een bommetje, wat was me da, deal or no deal they rock ! grtz

Live deden die nieuwe nummers het ook niet slecht.

Ik heb What Goes Boom gezien bij Later with Jools. Prachtig: I WANNA MAKE SOME NOISE !!!

Deze EP verdient niet half de negatieve reputatie die hij intussen verworven heeft. De review op Pitchfork zal daar wel iets voor tussen zitten. Jammer genoeg. Toont natuurlijk aan hoe gemakkelijk het publiek te manipuleren valt.

Pixies is duidelijk geëvolueerd als band. Zo zijn de liederen bv. minder hyperkinetisch dan anders. Maar toch zijn de typische dissonante akkoordwisselingen van het vroegere Pixies nog steeds aanwezig. Vooral tijdens Indie Cindy zijn die goed vertegenwoordigd. Ze creëren daardoor een stevig aangehouden spanning doorheen het hele nummer. Ik kan er niet van onder. Ik vind het heerlijk.

Andro Queen is bovendien een prachtige opener. Het is zo'n nummer dat continu in stijgende lijn lijkt te zitten. De bas zindert, de drums hebben een opzwepend ritme. De zang geeft het geheel iets ijls. Ook de lyrics mogen er zijn. Ik moet opnieuw bekennen: ik kan niet aan dit nummer weerstaan.

De overige nummers doen het wat minder voor me. Ze zijn iets te simpel. Te standaard. Wat ze natuurlijk niet afschuwelijk maakt, zoals sommigen ons zouden willen doen geloven. Al bij al is deze EP dus geen meesterwerk. Maar dat er genietbare tunes op staan lijkt mij onmiskenbaar.

Ik heb niet gezien wat Pitchfork heeft geschreven, maar blijkbaar was dat ook niet zo positief. Jammer dat je er vanuit gaat dat de stemmers zich hier daardoor laten beïnvloeden. Misschien vinden ze er gewoon wel echt niets aan?

Ziehier de review: Pixies: EP-1 | Album Reviews | Pitchfork

Daarnaast las ik op rateyourmusic een opmerkelijke commentaar. Die stelde dat van zodra Pitchfork zijn recensie gepost had, er een plotse 'knik' kwam in de ratings. Daarna kelderde het algauw. - Natuurlijk zal dit niet geheel de schuld zijn van Pitchfork. Pixies maakt hier een stijkbreuk die sommigen blijkbaar moeilijk kunnen verwerken. Maar dat Pitchfork tegenwoordig een sterk aandeel heeft in wie als band gemaakt of gekraakt wordt, kan men moeilijk ontkennen. Dat hebben het trouwens altijd al gehad. (Denk aan Arcade Fire. Soms kan dat ook erg positief uitslaan.)

Pitchfork is leuk omdat ze zoveel albums recenseren, bij veel mensen is het ondertussen ook wel bekend dat ze erg "Indie-minded" zijn. Sommige bandjes worden de hemel in geschoten en je hoort er nooit meer wat van, de gevestigde orde komt er vaak slecht vanaf.

Deze ep van de Pixies vind ik gewoon bar slecht, Indie Cindy gaat dan nog maar volgens mij was ik gewoon blij nog iets te horen wat Pixies zo goed maakte. Maar het bleef bij iets en een gedrocht van een ep.

Damn, die Another Toe in the Ocean is wel érg tegenvallend. Ik denk nog eerder aan Nickelback dan aan Pixies.

Ook ik vind de soep lang niet zo heet als het hier opgediend wordt. Of moet ik 'koud' zeggen?
Wie verwacht dat de Pixies zomaar even terugkomt met het geluid van eind jaren 80 (wat iedereen uiteraard stiekem hoopt), is wel een beetje naïef. We zijn bijna 25 jaar verder!
Vind wel dat ze het met What Goes Boom aardig benaderen, maar iets van ...magie...en nooit meer zoals vroeger...
Dus best een leuk EP-tje dit.