White Rose Transmission - 700 Miles of Desert (1999)

Carlo van Putten (The Convent, Dead Guitars), Mark Burgess (o.a. The Chameleons) én Adrian Borland (o.a.The Outsiders, The Sound,
Second Layer, Adrian Borland and the Citizens) maakten deze sfeervolle plaat nog voordat Adrian kwam te overlijden. Aangezien ik alles waar ook maar enigszins de prachtige stem van Adrian op staat,
probeer te bemachtigen, heb ik deze ook gekocht. Let ook eens op Carlo van Putten en zijn huidige Duits/Nederlandse band "Dead Guitars", want het nieuwe album "Airplanes" ga ik ook aanschaffen.
De nummers die ik al van dit album gehoord heb, met name "Name Of The Sea" zijn prachtig. "700 Miles Of Desert" is overigens geproduceerd door Adrian Borland. Het belangrijkste echter is dat alle songs ook nog eens zijn geschreven door de voormalige zanger en gitarist van The Sound ( behalve "Breath" en "The Swimmer")!
Let op, ik zeg "enigszins", maar de nummers gezongen door Carlo en Mark zijn ook de moeite van het beluisteren waard!

Crumble Zone is tot nu toe mijn favoriete nummer van Airplanes,geweldig nummer!

dit album is niet mijn ding!! veel te rustig en teveel singer/songwriter achtig waar ik helemaal niet van hou, bij nummer 10 haakte ik zelfs af, als je van rustige singer/songwriter muziek houdt dan is deze schijf zeker aan te bevelen, het eerste nummer Summer Road vind ik nog het beste van dit album, het is jammer dat Carlo van Putten geen energie meer stopt in The Convent want dat staat naar mijn mening mijlenver boven deze folk-achtige liedjes die wel heel integer en gevoelig zijn.

Dit album werd opgenomen in Bremen in november 1998-januari 1999 en bevat zeven liedjes, welke later (als demo opgenomen met slechts twee microfoons en vier sporen) op "Last Days Of The Rainmachine" van Adrian Borland postuum zijn uitgebracht. Adrian Borland werkte aan de eindmix, toen hij stierf in 1999. Het laatst genoemde album van Adrian, "die een meester was in introspectieve, melancholieke liedjes" (Bert van de Kamp, 2001), zou ik toch wat eerder in het genre "singer/songwriter" willen plaatsen dan dit album van White Rose Transmission.
"700 Miles Of Desert" zou je eerder kunnen aanmerken als een soort vervolg op Adrian's laatste, tijdens zijn leven uitgebrachte soloalbums.
Ja, dit is natuurlijk geen echt "en nu even de beuk erin" album, desalnietemin een verzameling mooie songs geschreven door o.a. Adrian Borland (gitaar) en zang van Carlo van Putten. Voor mij is dit album nu, tesamen met "Harmony & Destruction" (2002), "Last Days Of The Rainmachine", (2000) en niet te vergeten "The Amsterdam Tapes" (2006) een belangrijk album: het betreft immers een van de laatste muzikale noten van Adrian Borland (hij leed aan een vorm van schizofrenie: zware depressies, verlies van de werkelijkheid en hoorde stemmen in het hoofd) en het einde van een leven van ups en nog meer downs. Adrian R.I.P.

N.a.v. het verschijnen vandaag van Adrian Borland - Scales of Love and Hate (2022) dit album weer eens aan het beluisteren (sinds jaren). Toch een fijn album, introspectief, al hoor ik liever Borland zingen - de stem van Van Putten is wat vlak.

Live in Utrecht:
Four Lonely Hours Away