Blue Murder - Nothin' But Trouble (1993)

Eerste nummer is super, het tweede nummer is wat mij betreft een misplaatste cover. De rest is prima. Prima opvolger van het debuut.

Sterke maar veel te late opvolger van titelloze debuut van deze meestergitarist. Daarom was het album destijds al moeilijk te vinden want het (hard) rock gebeuren had al meerdere nieuwe wegen ingeslagen. Itchicoo park is wel even een skip momentje, maar voor de rest rockt het weer lekker weg. She knowshoor ik nog regelmatig op internet radio (classic) rock stations voorbij komen. Leuke ballad ala Mr Big. Voor fans van (late) Whitesnake, (late) Rainbow, Aerosmith en andere clasic rock gitaar bands echt de moeite waard om ff te checken.

Matig tweede album van Blue Murder, kan niet tippen aan het debuut.

Sykes is al eens door Portnoy gevraagd om buiten te komen spelen en onlangs heeft Appice nog verteld dat ook hij de blonde gitarist niet uit zijn huis krijgt voor een Blue Murder reünie. Dan doen we het maar met dit album. De opener en I'm on fire zijn beestachtig goed maar als de man niet meer wil spelen dan houdt het op.

Haalt het niet bij hun debuutalbum met een magistrale John Sykes!!

Begrijp de negatieve reacties hier niet zo. Als je een plaat verwachtte die van hetzelfde niveau zou zijn als het debuut, dan was dat niet echt reëel. Dat was er eentje van klassieker proporties. Dit plaatje is gewoon een verdomd goede opvolger, meer dan waardig en gewoon op zichzelf staand. Bijna elk nummer is eigenlijk gewoon raak, met een paar absolute uitschieters, zoals het machtige "Cry for Love". Tering wat een nummer! En de krachtige opener.
Ik kan zelfs de cover "Itchycoo Park" waarderen en ik ben niet van de covers. Ik waardeer het ook met name omdat het gewoon een niet geijkte cover is, lekker eigenwijs gewoon. En verdomd smaakvol uitgevoerd. Met name de ballads ook op de deze plaat zijn een schoonheid. "Save My Love", "I Need an Angel" (bjoetiefoel) en het prachtig (openhartige!?) bijna folk'achtige "She Knows".
Verder ben ik zeer gecharmeerd van het sexy aandoende "Dance", een groovy motherfucker! "Love Child" met heerlijke ooh-ooh backing en een smerige '87 'achtige solo (messcherp). "En "Runaway" dat aan een emotioneel Lizzy nummer doet denken. En niet alleen vanwege de zang, het hele nummer ademt Thin Lizzy.
Dit is niets anders dan een geweldige cd. Enige wat je "moet" doen is niet aan de voorganger denken, gewoon aanpleuren en genieten...

Het blijft in mijn ogen toch vreemd hoe er anno 1993 door de media tegen dergelijke releases werd aangekeken; bijna neerbuigend, de muziek was ouderwets, een zanger zonder aardappel in de keel en een gitaarsolo; dat kan toch niet meer.
Ik kan mij al struinende door de wat serieuzere muziekbladen nog redelijk wat recensies voor de geest halen waarbij je maar beter niet teveel in het 'oude' moest blijven hangen.
Vooruitgang boek je niet als je achterom blijft kijken.
Speelde je geen hardcore, had je geen geitensik of houthakkershemd, dan behoorde je tot de vergane glorie als je rond 92-93 nog met een conventioneel plaatje op de proppen kwam.
Bands als Winger, Skid Row, Kiss, Coverdale/Page, Harem Scarem, Hardline enzovoort, kwamen stuk voor stuk begin jaren 90 met sterke platen op de proppen, maar het publiek wilde er na verloop van tijd niet meer aan.
Inmiddels zijn dergelijke hokjes toch wel enigszins afgebroken en dat is maar goed ook.
Het is jammer dat Sykes zolang heeft gewacht met een opvolger van het titelloze debuut uit 1989. Niet alleen was 4 jaar voor die tijd te lang om liefhebbers aan je te binden, het muzikale klimaat deed deze schijf ook nog eens de das om.
Dat is jammer omdat ook Nothin' But Trouble een degelijke plaat is, weliswaar wat minder dan zijn voorganger en van Itchcoo Park hadden de heren af moeten blijven, hun versie voegt niet veel toe. Voor het overige is er ook op dit album niet veel aan te merken hoewel het geheel wel wat minder energiek/fris aan doet.

Prachtige plaat is dit! Ik zie dat ik nog helemaal niet had gereageerd. Het niveau van het magistrale debuut wordt niet gehaald maar dan nog blijft er meer dan genoeg moois over. Ja vier jaar was te lang. Toen al maar in de tijd van nu ben je dan al compleet begraven en vergeten. Sykes komt met een compleet andere bandbezetting op de proppen. En ja dat hoor je. Maar mij stoort dat geenszins eerlijk gezegd. Het album opent geweldig met We all fall down, de geweldige cover Itchcoo park en Cry for love. Zo open je een album! Nu ik het album weer eens luister valt me eigenlijk op dat er geen echte missers opstaan.

Wat een prachtige uitvoering van She Knows is dit. Moeilijk in een hokje te stoppen deze heer Sykes. Ongrijpbaar. En daarom zo fascinerend.

https://youtu.be/ds5Gdf9IWDo?si=8-YaORnKenD5oz1Z