Linda Thompson - Won't Be Long Now (2013)

Ik hou teveel van Linda Thompson. Ook al toen ze nog getrouwd was met één van mijn andere helden. Linda kan voor mij gewoonweg niet stuk. Die stem.... de rillingen over mijn rug. Daarom lukt het me nauwelijks een mening te vormen over haar solo-albums. Ik koop ze, voel me direct weer bij haar thuis en neem een mindere song hier of daar letterlijk voor lief. Ex Richard, zoon Teddy zijn ook van de partij. Ingetogen en sober geproduceerd album met alle ruimte voor haar alt.

Het zit diep he jongen... Pak maar gauw een Fisherman's Friend.

Ja man... sterk spul. Gelukkig komt ze maar eens in de zoveel jaar met een album anders zou ik het niet trekken... .

Heel weinig aandacht tot dusver voor een echt prachtige plaat. Doodzonde.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Linda Thompson - Won't Be Long Now - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Al van bij het begin met Love’s for Babies and Fools bezorgt Linda me kippenvel en met If
I Were a Bluebird is het weer van dattum. Een beter album dan Fashionably Late naar mijn mening. Een veel meer volledig consistent album.

Alle Thompsons werkten mee aan deze cd. Ex-man Richard bespeelt de gitaar op Love’s for babies and fools. Op As fast as my feet, een song van de McGarrigle zussen, haar 3 kinderen, Teddy, Kami en Muna in achtergrondkoor, verder Jack Thompson (zoon uit Richard’s tweede huwelijk) op de bas en oude makker Gerry Conway op de drums. Vol trots kondigt Oma Linda aan dat haar toen 16 jarige kleinzoon Zak Hobbs (What’s in a name?) op gitaar en mandoline zijn debuut maakt. Een jaar later zou op initiatief van zoon Teddy een cd verschijnen als Family Thompson.

een zeer fraai album, dat al weer 10 jaar geleden verscheen van de innemende, bescheiden Linda Thompson (geboren 23 augustus 1947 in Londen). weet niet of er een profetische voorspelling aan de titel "Won't Be Long Now" ten grondslag ligt, maar de kans lijkt me erg groot, dat we hier te maken hebben met het laatste album van de inmiddels 76 jarige Linda. 1 van de grootste nog levende Engelse folkzangeressen, die slechts sporadisch albums uitbracht. las op Wiki, dat ze in de jaren 90 vanwege een ernstige heesheid 11 jaar lang geen album kon uitbrengen. later werd bij haar ook spasmodische dysfonie vastgesteld (verkrampte spraak, waarbij het iemand veel moeite kost om te spreken). zoals ouwekock hierboven al opmerkt, is dit een soort van familie album. er staan 5 nummers van Linda op, waarvan 4 co-written, 2 nummers van zoon Teddy, 3 traditionals en 1 het heerlijke, uptempo "As Fast As My Feet" van Anna McGarrigle. Linda was goed bevriend met de McGarrigle Sisters. het openingsnummer "Love's For Babies and Fools" schreef ze voor Rufus Wainwright. zijn moeder Kate McGarrigle had haar aangemoedigd deze song af te maken, kort voordat zij te overlijden kwam. een prachtige, krachtige opener met Linda die de vocalen doet en Richard Thompson met het van hem bekende virtuoze spel op akoestische gitaar. de traditional "Paddy's Lamentation" verscheen ook op de soundtrack van de Martin Scorsese film "Gangs of New York". 1 van de vele hoogtepunten is "If I Were a Bluebird" co-written met Ron Sexsmith, met Amy Helm harmony vocals, Sam Amidon: acoustic guitar & banjo, en David Mansfield op Weissenborn (lap steel, slide) guitar. oudgediende John Kirkpatrick speelt button accordion op het emotionele "Never the Bride". het vrolijke "Mr. Tams" kent bijdragen van Eliza Carthy: melodeons, lead & chorus vocals, Martin Carthy: acoustic guitar en Dave Swarbrick fiddle.
het ontroerende, door zoon Teddy geschreven "Won't Be Long Now" met blue grass invloeden (banjo, mandolin) sluit dit album prachtig af. voor de folkliefhebber een niet te versmaden album.