Rick Cua - Koo' Ah (1982)

Rick Cua is bekend geworden (nou ja bekend) als de bassist van Oulaws. Hij speelde in de band van 1980 tot en met 1983 en speelde aldaar op de albums Ghost Riders en Los Hombres Malo. Hierna richtte hij zich op reli-rock (christian contemporary rock).

Deze plaat is geen southern rock al doen zijn oude maten van Outlaws wel mee op de plaat (Freddie Salem, Billy Jones, Hughie Thomasson spelen allemaal gitaar en David Dix drumt). Het resultaat is radiovriendelijke en hier en daar lekker rockende AOR-plaat, met lekkere meezingrefreinen en genoeg gitaar om het rock te noemen.

De teksten zijn overwegend religieus, en dat kan voor sommigen een valkuil zijn, maar voor mij is dat nooit een issue. Ik geef deze plaat een ruime voldoende, want het klinkt oprecht, sympathiek, goed geproduceerd en gewoon goed. The Spirit is met name een heerlijke rocker (met Hughie op leadgitaar). Spirit is dan weer een mooie rockballad met een mooie, melancholische zanglijn, die perfect past in de tijdgeest (veel ballads klonken zo).

Stylistisch is het misschen wat vergelijkbaar met die eerste platen van Michael Bolton. Uniek aan deze plaat is trouwens het gebruik van een flink dameskoor, wat een licht gospel-feel meegeeft. Cua heeft zijn zelf een aangename zangstem, met niet al teveel bereik, maar door de toevoeging van extra zangpartijen wordt het nergens ééntoning. In plaats van relirock, zou je dit ook gewoon gospelrock kunnen noemen.

Er staan wel twee wat melige nummers op (vind ik): Heaven Was Made for Everybody en You Can Still Rock 'N Roll.

Oh, wat grappig, dat wist ik helemaal niet. Ik heb nog wel ergens twee (latere) solo-CD's van de man liggen, maar had geen idee van deze voorgeschiedenis. Weer wat geleerd. Die CD's liggen in de lijn van hoe je dit specifieke album beschrijft: aangename poprock die maar niet heel bijzonder wil worden. Maar misschien mag je dat ook niet verwachten van een bassist die solo gaat. Wel met duidelijke christelijk geïnspireerde teksten, dat was me dan weer niet ontgaan...

Soms is aangenaam precies datgene wat je nodig hebt. Ik denk dat ik deze wel aan mijn collectie zal toevoegen. Ik heb ook wat platen van Henry Paul en zo groeit links- en rechtsom de collectie Outlaws toch wel.

Skynyrd had in de jaren tachtig ook de nodige solo-uitstappen: Vision (met Billy Powell), Rosiington-Collins Band, APB (met Artimus Pyle), Rossington Band, Allen Collins Band en niet helemaal historisch juist, maar toch: de platen van Johnny Van Zant. Allemaal een beetje de nettere variant van Southern Rock, waarbij de eerste twee platen van Rossington-Collins Band zich meer aan Skynyrd kunnen meten.

Terug naar Rick Cua; ik heb er slechte dingen over gehoord, maar het bevalt me meer dan ik dacht. Vertrouw dus nooit op de reviews van anderen; ook niet op die van mij.