Bloodgood - Rock in a Hard Place (1988)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 31 december 2025, 08:01 uur
Albumtitel Rock in a Hard Place verwijst naar de felle kritiek die de christelijke groep Bloodgood in die tijd vanuit conservatieve christelijke hoek kreeg. Tegelijkertijd kwam je in de hardrockende metalen wereld de opinie tegen dat hun teksten niet samen zouden gaan met metal. Van beide kampen is de argumentatie erg zwak.
Voor mij geldt: laat de muziek het werk doen. Daarbij hoor ik inderdaad graag teksten met een positieve inslag, er is al teveel ellende in de wereld. Om die reden vind ik bijvoorbeeld War Pigs, Into the Void en After Forever van Black Sabbath zulke lekkere nummers. Of de conceptalbums van Queensrÿche, die me tot nadenken aanzetten.
Bloodgood slaat op hun derde album een iets melodieuzer pad in, voor mij nog pakkend genoeg. Ik hoorde de plaat voor het eerst in een winkel in de zomer van '88 in Engeland en bij thuiskomst heb ik 'm meteen gekocht. De productie van Terry Shelton is prima, Bloodgoods best geproduceerde album tot dan toe.
Op Shakin' It klinkt meer rock 'n' roll dan voorheen, zij het stevig. De schuurpapieren stem van Les Carlsen doet het daar goed op, terwijl David Zaffiro weer een solo met zowel snelheid als melodie neerzet. Spannender vind ik echter de akkoordenopbouw van Never Be the Same, geschreven door bassist Michael Bloodgood, waar Zaffiro opnieuw zo'n lekkere gitaarsolo neerzet; ik proef de echo van Randy Rhoads. Heel voorzichtig klinken toetsen.
The Presence is een ijzersterke compositie dankzij de sterke melodie, uptempo metal met opnieuw fraai gitaarwerk inclusief subtiele accenten. Altijd een favoriet geweest. Met het langzamere What Have I Done? heb ik minder, al is het meer dan degelijk. Gelukkig is het slot met Heaven on Earth stevig: opnieuw komen stevige metal en een pakkende melodie fraai samen, met alweer een pakkende solo. Zaffiro is een klasbak.
Kant 2 opent met de het stampende Do Or Die, maar met te simpele riffs. De weliswaar stevige ballade She's Gone maakt het niet beter, maar wellicht dat fans van Scorpions er meer mee kunnen waarbij Carlsens stem een tikkie rauwer is dan die van zijn Duitse collega.
Liever het uptempo en verrassend semi-akoestische The World (Keeps Movin' Around) met z'n heerlijke groove, bovendien lekker gedrumd door Mark Welling met open hi-hat.
Van Seven weet ik inmiddels dat de groep twijfelde of dit nummer wel voldoende niveau had. Wel, dat hééft het. Het is een aparte eend in de bijt: langzaam en beginnend met een toetsenintro, bijna statig in melodie en tegelijkertijd stevig, met een mystieke tekst die binnenkwam.
Hierna vertrok Zaffiro, naar ik destijds las omdat hij een melodieuzer koers zou willen. Die koers sloeg de groep echter hierna in: dát kon het probleem dus niet zijn. Recent hoorde ik in podcast Metal Geeks echter dat hij het touren niet meer kon combineren met de zorg voor zijn gezin. Een papa die thuis is in plaats van te vaak van huis? Als die twee niet langer zijn te combineren, geef ik hem groot gelijk. Zijn vervanger werd een oude vriend van de band, Paul Jackson.
Voor mij geldt: laat de muziek het werk doen. Daarbij hoor ik inderdaad graag teksten met een positieve inslag, er is al teveel ellende in de wereld. Om die reden vind ik bijvoorbeeld War Pigs, Into the Void en After Forever van Black Sabbath zulke lekkere nummers. Of de conceptalbums van Queensrÿche, die me tot nadenken aanzetten.
Bloodgood slaat op hun derde album een iets melodieuzer pad in, voor mij nog pakkend genoeg. Ik hoorde de plaat voor het eerst in een winkel in de zomer van '88 in Engeland en bij thuiskomst heb ik 'm meteen gekocht. De productie van Terry Shelton is prima, Bloodgoods best geproduceerde album tot dan toe.
Op Shakin' It klinkt meer rock 'n' roll dan voorheen, zij het stevig. De schuurpapieren stem van Les Carlsen doet het daar goed op, terwijl David Zaffiro weer een solo met zowel snelheid als melodie neerzet. Spannender vind ik echter de akkoordenopbouw van Never Be the Same, geschreven door bassist Michael Bloodgood, waar Zaffiro opnieuw zo'n lekkere gitaarsolo neerzet; ik proef de echo van Randy Rhoads. Heel voorzichtig klinken toetsen.
The Presence is een ijzersterke compositie dankzij de sterke melodie, uptempo metal met opnieuw fraai gitaarwerk inclusief subtiele accenten. Altijd een favoriet geweest. Met het langzamere What Have I Done? heb ik minder, al is het meer dan degelijk. Gelukkig is het slot met Heaven on Earth stevig: opnieuw komen stevige metal en een pakkende melodie fraai samen, met alweer een pakkende solo. Zaffiro is een klasbak.
Kant 2 opent met de het stampende Do Or Die, maar met te simpele riffs. De weliswaar stevige ballade She's Gone maakt het niet beter, maar wellicht dat fans van Scorpions er meer mee kunnen waarbij Carlsens stem een tikkie rauwer is dan die van zijn Duitse collega.
Liever het uptempo en verrassend semi-akoestische The World (Keeps Movin' Around) met z'n heerlijke groove, bovendien lekker gedrumd door Mark Welling met open hi-hat.
Van Seven weet ik inmiddels dat de groep twijfelde of dit nummer wel voldoende niveau had. Wel, dat hééft het. Het is een aparte eend in de bijt: langzaam en beginnend met een toetsenintro, bijna statig in melodie en tegelijkertijd stevig, met een mystieke tekst die binnenkwam.
Hierna vertrok Zaffiro, naar ik destijds las omdat hij een melodieuzer koers zou willen. Die koers sloeg de groep echter hierna in: dát kon het probleem dus niet zijn. Recent hoorde ik in podcast Metal Geeks echter dat hij het touren niet meer kon combineren met de zorg voor zijn gezin. Een papa die thuis is in plaats van te vaak van huis? Als die twee niet langer zijn te combineren, geef ik hem groot gelijk. Zijn vervanger werd een oude vriend van de band, Paul Jackson.
* denotes required fields.
* denotes required fields.