Bloodgood - Out of the Darkness (1989)

Jongens van oorsprong uit een gehucht nabij Seattle waar Queensryche toevallig ook vandaan komt. Zo heeft de oude drummer van die band ook bij Bloodgood gedrumd (ben even zijn naam kwijt). Alhoewel, ik zeg wel jongens maar de zanger is inmiddels de 70 al gepasseerd. Hij (Les Carlson) heeft dan ook al een imposante staat van dienst waaronder die van showman in de rockmusical Hair. De zanger heeft een vrij opvallende, kenmerkende zang die ik heel goed bij heavy metal vind passen. Dit is het eerst album waar David Zaffiro vervangen is door de zeer getalenteerde gitarist Paul Jackson. Ze hebben vooral goed werk afgeleverd in de 80s, daarna werd het allemaal een stuk minder en softer. Toch is hun comeback uit 2013 met de geniale titel "Dangerously Close" ook wel de moeite waard al haalt die het net niet bij hun werk uit de 80s vind ik. Toen hebben ze 4 albums gemaakt waarvan "Out of the Darkness" de laatste is. Het is een goed album maar ook weer vrij kort met maar 9 tracks. Het album klinkt erg toegankelijk en is minder experimenteel dan het eerste selftitled album. Het is ook een stukje minder rauw en ongepolijst dan (waarschijnlijk hun beste album) "Detonation" maar zeker beter dan hun derde, meest commercieel klinkende album "Rock in a Hard Place". De muziek op zich loopt heel goed en klinkt ook iets minder afgemixt dan de andere grote twee uit die tijd; Stryper en Whitecross. Zelf hou ik iets meer van het gitaarwerk van Bloodgood als ik dit afzet tegenover die andere twee bands. Trouwens, de naam Bloodgood komt van de achternaam van de bassist van de band en zijn voorouders komen oorspronkelijk uit Nederland, zo vertelde hij een keer tijdens een optreden in Duitsland.
Dan over de teksten. Die gaan bij christelijke metalbands vaak in hoofdzaak over de belangrijke Bijbelse thema's als verlossing, naastenliefde en vergeving. Toch zie je dat de focus bij Bloodgood meer ligt op de rechtstreekse strijd tegen de Satan. Dit kun je goed horen in bijna alle nummers op de eerste twee albums zoals: "Killing the Beast", "Black Snake", "Demon on the Run", "Soldier of Peace" en bijvoorbeeld "Crucify". Dat hoor je iets minder op dit album terugkomen maar hoor je nog wel in de titeltrack "Out of the Darkness" bijvoorbeeld en "Let My People Go". Uiteraard is Bloodgood niet de enige white metalband die hierover zingt maar ze leggen hier wel de nadruk op vind ik. Ondanks dat het een kort album is zit er wel vrij veel afwisseling in, mijn favoriete tracks zijn: "Out of the Darkness" zelf, "America" die goed door rockt, "New Age Illusion" is waarschijnlijk het hardste nummer op dit album en in tegenstelling tot de voor de hand liggende ballad "Top of the Mountain" wat best een goed nummer is kies ik liever voor "Changing Me". Ik ken geen tweede nummer die hier op lijkt en vind dit zelfs een van de mooiste nummers die ik ken. "It's alright" klinkt inderdaad wel alright maar blinkt niet uit. "Let my People Go" is ook wel een goed nummer maar haalt het niet bij de titeltrack vind ik. De overgebleven "Hey You" en "Mad Dog World" zijn de zwakkere nummers die ik meestal even oversla als ik dit album luister. Al met al een album die ik zeker niet zou willen missen van deze jongens. Oz Fox van Stryper zit tegenwoordig ook officieel in de band en ze zijn live vrij goed. Ze komen wel eens naar Duitsland, waar ik het idee heb dat er meer Nederlanders op af komen dan Duitsers zelf. Mis het niet!

De vierde Bloodgood. Nieuw zijn gitarist Paul Jackson, op de vorige drie al te vinden bij de schrijfcredits van een enkel nummer, en drummer Paul Whisler, ex-Watchmen. Die kende ik van de verzamelaar Underground Metal waar ze met een Dio-achtig nummer vertegenwoordigd waren.
De hoes van Out of the Darkness is sober, niet alleen in vergelijking met Detonation van twee jaar daarvoor maar ook met voorganger Rock in a Hard Place. Niet eens een bandfoto, zodat je mocht raden hoe de nieuwe leden eruit zagen.
De groep zat al bij het label Frontline maar dit verscheen bij hun sublabel Intense, gespecialiseerd in stevige rock: de white metalscene was gegroeid. Opnieuw adequaat geproduceerd door Terry Shelton, bleek dat enkele scherpe randjes van de metal waren verwijderd. Ik herinnerde me hoe vóór hen menig groep uit de new wave of British heavy metal zijn geluid gladstreek, eveneens door mij betreurd.

Met Out of the Darkness gaat het fel uit de startblokken met dubbele basdrums, geknipt voor de rauwe stem van Les Carlsen. De melodielijnen van Jackson zorgen ondanks de standaardriff voor een sterk slot. Iets kalmer maar nog altijd op tempo zijn Let My People Go en America, de laatste met sterke melodielijnen. It's Alright moet het vooral van de twee gitaarsolo's hebben en waar Top of the Mountain me aanvankelijk te kalm was, bleek het dankzij melodie en opbouw te groeien bij vaker draaien. Een degelijke eerste helft.

Op kant 2 wordt het minder. Vierkante hardrock met Hey! You wordt gevolgd door het flauw rockende Mad Dog World. Muziek conform de degelijke maar fantasieloze hoes. Met Changing Me is daar de onvermijdelijke ballade, waar op voorganger Rock in a Hard Place mee was begonnen. Voor de stijl een aardig nummer, deels met akoestische gitaar en toetsen, geschikt voor Amerikaanse rockradio. Met afsluiter New Age Illusion is daar het eerste nummer van kant 2 dat een voldoende haalt, al vind ik het opnieuw teveel op automatische piloot.
Geen onaardig album, maar omdat ik mijn metal graag mét scherpe kantjes consumeer, is de 7 die ik geef een magere. Wie metal met ronde randjes prefereert, zal dit hoger waarderen.

In 2015 verscheen een heruitgave met nieuw artwork, in 2023 een volgende editie met weliswaar de oorspronkelijke voorzijde maar met een uitgebreid boekje, inclusief foto's van de groepsleden.