Bettens - Waving at the Sun (2013)
mijn stem
12 stemmen
België
Pop
Label: Wallaby
-
Dark Day (2:11)
-
Surrender (3:51)
-
The Sound of Nothing (2:24)
-
We Are Glaciers (5:46)
-
Waving at the Sun (3:07)
-
Away (1:51)
-
See (2:42)
-
Hell Like Heaven (2:22)
-
Letting Go (2:55)
-
Whiteout (2:25)
-
Fragments (2:59)
-
Daydream (1:44)
0
geplaatst: 19 september 2013, 22:42 uur
Staat op de luisterpaal, geen idee waarom e.e.a. niet onder de naam K's choice wordt uitgebracht, maar het is mooie luistermuziek.
0
geplaatst: 23 september 2013, 11:48 uur
Een tijd geleden werd al aangekondigd dat de naam K's Choice zou verdwijnen en dat broer en zus verder gingen onder de naam Bettens.
Waarom is me ook een vraag, maar het zal wel een doel hebben
.
Waarom is me ook een vraag, maar het zal wel een doel hebben
.
0
geplaatst: 26 september 2013, 18:32 uur
Bert Wasbeer schreef:
Staat op de luisterpaal, geen idee waarom e.e.a. niet onder de naam K's choice wordt uitgebracht, maar het is mooie luistermuziek.
Staat op de luisterpaal, geen idee waarom e.e.a. niet onder de naam K's choice wordt uitgebracht, maar het is mooie luistermuziek.
volgens mij wordt het onder een andere naam uit gebracht omdat het een ander soort muziek is? ik vond k's choice vroeger fijn om te luisteren, maar dit is toch wat verfijnder en eleganter...
0
geplaatst: 26 september 2013, 18:45 uur
Bert Wasbeer schreef:
geen idee waarom e.e.a. niet onder de naam K's choice wordt uitgebracht
geen idee waarom e.e.a. niet onder de naam K's choice wordt uitgebracht
De reden daarvoor is dat ze zonder bandleden spelen.
0
geplaatst: 6 oktober 2013, 00:41 uur
Het is een soundtrack voor een documentaire, met ook instrumentale nummers. Men wilde geen verwarring brengen onder de fans ... Alhoewel de gezongen nummers duidelijk K's Choice-achtig klinken.
0
CHIEP (crew)
geplaatst: 6 oktober 2013, 01:03 uur
En met exact dezelfde bezetting opgenomen als diegene waaruit k's choice de laatste jaren bestaat (lees: Sarah, Gert en Reinout Swinnen).
0
geplaatst: 17 mei 2015, 21:56 uur
Mooi album. Ik schreef ooit het volgende voor Musicmaker.
Zonder bevoorrading ondernam de poolreiziger Dixie Dansercoer de langste ongemotoriseerde reis ooit over de vlakten van Antarctica. Hij vroeg Sarah en Gert Bettens van K's Choice om de soundtrack te schrijven van zijn ophanden zijnde 3D-docu. De keuze voor Bettens is daarmee geen commerciële, maar vooral een artistieke. De enige link naar het verleden is de zachte, zwoelhese stem van Sarah. En het moet gezegd worden: Waving At The Sun is de beste plaat die K's Choice nooit maakte. De instrumentale nummers, zoals Dark Day en Whiteout, zijn mooie voorbeelden van de ondergane metamorfose. Vooral het langgerekte We Are Glaciers bouwt met akoestisch spel, veel galm en atmosferische klanken minutieus en prachtig op. De melancholie past goed bij deze tijd van het jaar, waarin de bladeren sneller loslaten en de zon steeds vroeger wegzakt. De eerste track met zang, Surrender, is daarentegen een opgewekt liedjes-liedje, vooral voer voor de achterban – allicht wél een commerciële keuze. Het leeuwendeel van de gezongen nummers wordt echter vooral door sfeer geleid. Het ingetogen, grotendeels sombere karakter van de songs op Waving At The Sun verbeeldt de desolate ijsvlakten moeiteloos. Het is makkelijk voor te stellen hoe Dixie Dansercoer door het eindeloze wit ploegt, hoe hij af en toe een glimp van de zon opvangt, maar de warmte niet voelt.
Zonder bevoorrading ondernam de poolreiziger Dixie Dansercoer de langste ongemotoriseerde reis ooit over de vlakten van Antarctica. Hij vroeg Sarah en Gert Bettens van K's Choice om de soundtrack te schrijven van zijn ophanden zijnde 3D-docu. De keuze voor Bettens is daarmee geen commerciële, maar vooral een artistieke. De enige link naar het verleden is de zachte, zwoelhese stem van Sarah. En het moet gezegd worden: Waving At The Sun is de beste plaat die K's Choice nooit maakte. De instrumentale nummers, zoals Dark Day en Whiteout, zijn mooie voorbeelden van de ondergane metamorfose. Vooral het langgerekte We Are Glaciers bouwt met akoestisch spel, veel galm en atmosferische klanken minutieus en prachtig op. De melancholie past goed bij deze tijd van het jaar, waarin de bladeren sneller loslaten en de zon steeds vroeger wegzakt. De eerste track met zang, Surrender, is daarentegen een opgewekt liedjes-liedje, vooral voer voor de achterban – allicht wél een commerciële keuze. Het leeuwendeel van de gezongen nummers wordt echter vooral door sfeer geleid. Het ingetogen, grotendeels sombere karakter van de songs op Waving At The Sun verbeeldt de desolate ijsvlakten moeiteloos. Het is makkelijk voor te stellen hoe Dixie Dansercoer door het eindeloze wit ploegt, hoe hij af en toe een glimp van de zon opvangt, maar de warmte niet voelt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.