Praying Mantis - Captured Alive in Tokyo City (1996)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk / Griekenland
Rock
Label: Zoom Club
-
Victory (7:53)
-
A Cry for the New World (7:01)
-
Can't See the Angels (5:43)
-
Bring on the Night (4:55)
-
Only the Children Cry (5:25)
-
To the Power of Ten (3:57)
-
The Horn (2:59)
-
Dream On (6:11)
-
Welcome to My Hollywood (6:39)
-
Turn the Tables (5:18)
-
Children of the Earth (6:05)
-
Angry Man (4:03)
-
Don't Be Afraid of the Dark (6:21)
-
Cheated (3:46)
-
Letting Go (8:17)
-
Lovers to the Grave (5:56)
-
Flirting with Suicide (6:23)
-
Rise Up Again (5:29)
-
Armed and Ready (6:12)
-
Captured City (6:31)
0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 26 april 2015, 11:16 uur
Praying Mantis is een niet zo bekende groep op MusicMeter maar ik ken ze al jaren. Hun onbekendheid zal ook te maken hebben met de haast onmogelijke opdracht om albums van hen te pakken te krijgen maar gelukkig hebben wij het wonderlijke wereldwijde web. Er bestaan twee versies van deze live dubbelaar, Praying Mantis (3) - Captured Alive In Tokyo City (CD, Album) at Discogs .
Klein woordje uitleg geef ik nu over de line-up, want die is best mooi. Oprichters Chris Troy (bass en zang) en Tino Troy (gitaar en zang) worden bijgestaan door zanger Gary Barden (ex-MSG), gitarist Dennis Stratton (ex-Iron Maiden) en drummer Clive Burr (ex-Iron Maiden en RIP). Niet mis, hé, en ik geef nog even mee dat de opnames afkomstig zijn van twee optredens in de Club Citta, Kawasaki (Japan) op 11 en 12 november 1995.
Het is de toer voor hun vijfde album sinds 1981 (!), To the Power of Ten, welke hier door zeven nummers wordt vertegenwoordigd. Vier nummers komen van het album A Cry for the New World uit 1993, vier nummers uit Time Tells no Lies (1981), twee nummers van Predator in Disguise (1991) en een aantal verrassingen. Turn the Tables is afkomstig van een 7 inch uit 1982, Armed and Ready is een cover van MSG en Captured City staat ook op geen enkel normaal album van hen, wel op verzamelaars.
Praying Mantis werd oorspronkelijk tot de NWoBHM gerekend, maar voor mij is Praying Mantis vooral de samenzang tussen de heren muzikanten en de geweldige gitaarsolo's van Troy en Stratton. Hun muziek is heel melodieuze Rock en laat veel ruimte voor die samenzang en gitaarsolo's. Ik vind ze live wel steviger voor de dag komen. Langer dan vandaag is geweten dat Gary Barden niet de beste zanger ter wereld is en dat hij niet altijd even toonvast is maar zijn ruwere zang contrasteert wel mooi met de harmonieuze chorussen van de andere muzikanten, die hem op prachtige wijze bijstaan. Het zit allemaal toch verduiveld knap in elkaar!
Lekker album voor mij dat tevergeefs op mijn verlanglijst vliegt samen met nog albums van hen, maar of dat ooit zal lukken... ik denk van niet. Wel bestaan ze nog steeds en op hun website is er sprake van een nieuw album, Legacy, dat binnen een aantal maanden op Frontiers zou verschijnen. Misschien kan men ook eens de rest van de catalogus heruitbrengen? Please!
Klein woordje uitleg geef ik nu over de line-up, want die is best mooi. Oprichters Chris Troy (bass en zang) en Tino Troy (gitaar en zang) worden bijgestaan door zanger Gary Barden (ex-MSG), gitarist Dennis Stratton (ex-Iron Maiden) en drummer Clive Burr (ex-Iron Maiden en RIP). Niet mis, hé, en ik geef nog even mee dat de opnames afkomstig zijn van twee optredens in de Club Citta, Kawasaki (Japan) op 11 en 12 november 1995.
Het is de toer voor hun vijfde album sinds 1981 (!), To the Power of Ten, welke hier door zeven nummers wordt vertegenwoordigd. Vier nummers komen van het album A Cry for the New World uit 1993, vier nummers uit Time Tells no Lies (1981), twee nummers van Predator in Disguise (1991) en een aantal verrassingen. Turn the Tables is afkomstig van een 7 inch uit 1982, Armed and Ready is een cover van MSG en Captured City staat ook op geen enkel normaal album van hen, wel op verzamelaars.
Praying Mantis werd oorspronkelijk tot de NWoBHM gerekend, maar voor mij is Praying Mantis vooral de samenzang tussen de heren muzikanten en de geweldige gitaarsolo's van Troy en Stratton. Hun muziek is heel melodieuze Rock en laat veel ruimte voor die samenzang en gitaarsolo's. Ik vind ze live wel steviger voor de dag komen. Langer dan vandaag is geweten dat Gary Barden niet de beste zanger ter wereld is en dat hij niet altijd even toonvast is maar zijn ruwere zang contrasteert wel mooi met de harmonieuze chorussen van de andere muzikanten, die hem op prachtige wijze bijstaan. Het zit allemaal toch verduiveld knap in elkaar!
Lekker album voor mij dat tevergeefs op mijn verlanglijst vliegt samen met nog albums van hen, maar of dat ooit zal lukken... ik denk van niet. Wel bestaan ze nog steeds en op hun website is er sprake van een nieuw album, Legacy, dat binnen een aantal maanden op Frontiers zou verschijnen. Misschien kan men ook eens de rest van de catalogus heruitbrengen? Please!
* denotes required fields.
* denotes required fields.