John Lees' Barclay James Harvest - North (2013)

Laatste studioplaat van deze versie van BJH is uit 1999!

Ik ben benieuwd naar het materiaal. Ik hoop op een beetje mysterieuze symfo zoals in de begindagen van de band.

Het is maar een 'trailer' maar je hebt al iets van een idee welke kant het op gaat. Het gaat op basis van betrouwbare bronnen behoorlijk weer in die richting zoals jij het noemt.

YouTube - John Lees' Barclay James Harvest - 'North' Album Preview

Heb jij er nog behoefte aan, ChrisX ?

De zang klinkt in ieder geval minder beroerd dan live maar echt een trekker is het niet. De melodieën klinken niet onaardig, dus wellicht wordt het nog wel wat. Eerst de kritieken maar eens afwachten, blind kopen ga ik hem zeker niet.

Denk het wel. Ben op z'n minst nieuwsgierig hoe het album uitpakt. Blind aanschaffen zal ik ook niet doen hoor, eerst maar ff wat meer van horen.

Preview klinkt echt helemaal zo slecht nog niet. Lekker electronisch pianootje, beetje mellotron, helder en groovy gedrumd. Lekker basspel, goede zang, mooie melodielijn...

Tweede song-preview: fretloze bas, wederom lekkere drums, pianosolo/akoestische gitaarsolo, ook weer wat mellotron... Grandioos!

Derde songpreview: doet me denken aan Season's End van Marillion (eindstuk), dan komt de zang, mooie samenzang, fijne melodie... Doet me ook wat denken aan Renaissance (de band), ook weer mellotron...

Laatste songpreview: weer superlekker basspel, hoop mellotron wederom, elektrisch pianootje weer, ik hoor zelfs een vioolsolo (of is dat de mellotron?)

Hoe dan ook, ik kijk er naar uit... BJH is altijd al een favoriete band van me geweest en dit klinkt als een aardige comeback...

Wowie...

Wat een wonderschone plaat. Schitterende melodieën, heerlijk keyboard en gitaarwerk. Een echte band-plaat.

John Lees en co. klinken superstrak ingespeeld en het lijkt alsof je zo weer in 1974 zit. Heerlijk retro, maar zo goed geproduceerd.

Alle pop-elementen van de 80's zijn achterwege gelaten, en wat je hier krijgt voorgeschoteld is pure symfo met kleine songexperimenten als blues, jazz en wat funk....

Je moet het ondergaan.

Misschien niet het meest representatieve plaatje van BJH om mee te beginnen, maar het geeft een goede indruk van de huidige staat van deze incarnatie van de band.
De plaat is inderdaad erg goed geproduceerd. De instrumentatie klinkt warm en het verrassend zoet en fijn klinkende stemgeluid van John Lees komt helemaal tot diens recht.

Ik weet niet precies hoe dit klink in de hoogtijdagen, maar ik denk dat dit wel beschreven kan worden als een sterke comeback.

Eindelijk ook dit album binnen en net mijn eerste luisterbeurt er op zitten. Mijn verwachtingen waren bewust niet hooggespannen maar ik moet zeggen dat ik dit een meer dan geslaagd album vind. Het is er eentje die duidelijk aansluit bij waar BJH in de jaren 70 mee bezig was en dat was gloedvolle toegankelijke symfonische rock brengen. Geen 80s sound meer (hoewel ik ook hun albums uit die tijd prima te pruimen vind) maar goed dat wisten we al van de liveshows.

Bassist Craig Fletcher zingt zo te horen net zo veel als John Lees op dit album en Fletcher's stem met een licht schuurpapieren randje bevalt me wel. Maar ook John Lees is het nog niet verleerd hoewel hij wel iets aan kracht heeft ingeboet. Ook mooi zijn de vocale harmonieen die overigens niet het nivo van de BJH uit de 70s halen. Ik vind de Steely Dan achtige vibe in In Wonderland erg geslaagd en dat borduurt wel mooi voort op de Eagles invloed die je vroeger bij BJH hoorde.

Hoogtepunt van het album vind ik On Leave wat ook komt door de mooie orkestrale wending in her slotgedeelte.

Dit is een album waar ik nog vaak van zal gaam genieten vermoed ik .

Matig album. Klinkt als 9 demo takes die nog moeten worden afgemaakt.

Dat valt best mee, toch.
Leg eens uit, waarom tot die slotsom komt...

De nummers klinken alsof ze nog niet af zijn. Ik weet niet waar het aan ligt aan de productie, engineering of gewoon de composities want ik ben geluidstechnisch en muzikaal beter gewend van BJH. Vandaar dat ik vind dat de nummers meer als demo's klinken.

Okay dan.

Ik heb een heel andere ervaring met deze plaat. Ik vind de sound/productie erg warm en vol klinken.
Ook de songs/composities komen erg gebalanceerd op mij over.

Ik heb het idee dat Lees terug wilde grijpen op de sound ten tijde van Once Again.
Ik weet niet met welke BJH-plaat je deze vergelijkt, maar het lijkt inderdaad niet op de 80's-sound van de band.

Blijft toch een heerlijke plaat.
Er schijnt een nieuwe plaat aan te komen, maar dat laat wel heel erg op zich wachten. Ik blijf toch echt een fan van Barclay James Harvest, en gelukkig zijn er ook veel liveplaten van deze versie van de band.

If You Were Here Now en de twee epics On Leave en North en ook wel Ancient Waves blijven sterke songs. Sterker nog, de song Ancient Waves is misschien wel één van de beste songs van John Lees sinds eind jaren 70.

Deze nu op lp, en wat zie ik tot mijn verbazing: On Leave en On Top of the World staan er niet op.
Het heeft ongetwijfeld te maken met de speelduur van een LP, maar het had ook een 3-sided dubbel LP kunnen zijn. Nu moet ik het doen zonder het prachtige On Leave, maar wel met het stomme In Wonderland (die had überhaupt van alle versies van het album af gemogen).