The Greatest Hits '94 Vol. 1 (1994)

een halve vijf voor mij, logisch cijfer aangezien bijna de helft wel goed is en de andere helft matig tot slecht.

de 4 sterren zijn voor 7, 11, 12 en 17

Dit album bestaat eigenlijk meer uit de hits van de laatste 2 maanden van 1993 dan dat het op 1994 slaat.
Opnieuw worden allerlei genres op 1 berg gegooid waardoor je een inconsequente mix krijgt waar alleen mensen met geen voorkeuren wat aan hebben.
Veel topnummers zijn er niet maar aan de bovenkant dan Snoop (classic), Culture Beat (leukste single van deze albumreeks), Cappella en T-Spoon met leuke singles uit hun catalogus en met hangen en wurgen Positive K (leuke gimmickhit).
De OK groep voor mij: Meatloaf, Mr Big (weer zo'n veilige cover), 2 Unlimited, Sagat (weer gimmicky), Dynamic Base met de U2 sample en Enigma (veel te vaak gehoord).
1994 wordt het jaar waarin Eurodance een belachelijke overhand op alle andere genres in de top 40 krijgt en dat betekent dat erg laag kwalitatief ook met gemak de top 40 haalt, daar hoort Twenty 4 Seven ook bij, echt ver onder de ondergrens als je dit naast 2 Unlimited of Cappella zet. Ook 2 Brothers line up 2's eerste worp heeft mij nooit echt gegrepen net zomin als Melodie MC.

Bottom werk van Take That (vreselijke zang), Phil Collins (degelijk maar zo saai), D: Ream (kitscherig) en Laura Pausini (pathos troep) zorgt dat 1994 meteen beetje vals van start gaat.
Overigens is 1994 wel het laatste jaar dat de top 40 zo plat is, voor mijzelf gaat vanaf 1995 de teneur duidelijk omhoog in het voordeel, vooral omdat sommige genres afsterven en we anderen op gaan zien komen.


Beste track: Snoop Doggy Dogg-What's my name
Slechtste track: Laura Pausini-La solitudine

Dat is toch ook gewoon exact de (flinke) doelgroep?

Niet hoogstaand, best te doen. Een van Culture Beat's betere, van de 2 Brothers de beste, en van 2 Unlimited logischerwijs de single-versie, al vind ik het wel een teruguitgang ten opzichte van die op het album. Opnieuw, want dat was bij Faces ook al zo. Voor mezelf kan LTBCYB prima zonder refrein.

Hierboven zag ik wat haat ten opzichte van Twenty 4 Seven, en het waren inderdaad wat simpele liedjes. Maar Nance had wel een aangenaam stemgeluid (idem voor haar 2 Brothers-collega, die hier ook op staat). Daar is ook wat voor te zeggen. Het gezicht van Cappella was een Milli Vanilli-geval; zoek even de TOTP-versie van Move on baby op.

Die van Sagat heeft muzikaal iets, maar de tekst maakt het wat gimmick-achtig.

En van Laura Pausini heb ik Sky Radio-trauma's, cq haar twee ellendig saaie singles dagelijks meerdere keren moeten horen tijdens een vakantiebaantje.

Ik sta er nog van te kijken dat deze reeks tot half 1995 is doorgegaan. Natuurlijk kon er nog niet gedownload worden en cd maxis waren 15 euro dus de ultieme manier om snel hits bij elkaar te krijgen.
Toch was het concept van 2 delen per worp zoals 1990 praktischer, wij leenden deze 93 en 94 delen bij de videotheek en uiteindelijk nam ik maar 5 of 6 nummers op een cassette op, omdat de rest me toen al niet genoeg interesseerde.

De reeks is zelfs tot begin 1997 doorgegaan. Er is toen nog 1 deel verschenen.

Daarna verschenen er, met hetzelfde concept, wat 'hits made famous by TMF'-cd's, en vervolgens was er Hitzone.