Dark Moor - The Hall of the Olden Dreams (2000)

Zeer gaaf album! Bijna elk nummer is een knaller, al lijken ze wel wat op elkaar. De zang is onverstaanbaar, maar dat heeft eigenlijk wel z'n charme. De teksten vind ik bij Dark Moor ook niet zo heel belangrijk...

Deze cd was de eerste kennismaking met deze Spanjaarden, en ik was aangenaam verrast. Minder leuk om later te merken was echter dat dit ook tegelijkertijd hun meesterwerk is. Somewhere in Dreams, maid of orleans, Bells of Notre Dame zijn meesterlijke en goed gecomponeerde nummers. Darkmoor was Darkmoor niet meer na het vertrek van de zangeres.

Het goede nieuws is dat het belabberde niveau van het debuut duidelijk verleden tijd is. Er is echter nog een weg te gaan voordat de band echt in de schijnwerpers staat. De eentonigheid slaat al snel toe en met dit geluid anno 2000 val je ook niet echt op.

Prachtig neoklassiek powermetal-album met geweldige zang van Elisa Martin. De nummers kennen prachtige melodieën en goed geplaatste tempowisselingen. Silver Lake is hier het beste voorbeeld van, wat een nummer. De symfonische toevoegingen doen wel wat klinisch aan hier en daar, maar het drukt de pret niet. Het slechte Engels van Martin heb ik eigenlijk ook niet zo een moeite mee, ze zingt toch met een bepaalde aanstekelijke gepassioneerdheid.

Wat mij betreft heeft Dark Moor na het vertrek van Martin met zanger Alfred Romero de draad uitstekend opgepakt met hun selftitled en fraaie albums als Tarot en Autumnal, maar de dagen met Martin zijn evengoed uitstekend met dit album en The Gates of Oblivion.