Bad Company - Holy Water (1990)

Redelijk standaard-klinkende rockplaat. Uiteraard heerlijk gitaarwerk van Mick Ralphs, wie toch erg ondergewaardeerd is, naar mijn mening.

Deze versie van Bad Company klinkt allang niet meer als The Free of de 70's Bad Company. Wat ik wel erg knap vind van Ralphs en Kirke etc. is dat ze toch erg knap in de jaren '80 het gebruik van drumcomputers en synths hebben weten te vermijden. Iets dat bijvoorbeeld ZZ-Top, Pat Travers, .38 Special etc. niet is gelukt.

De songs klinken, fris, sympathiek en zijn uitstekend meezingbaar.

Laatst op lp gekocht. Heerlijk Bad Company album! De stem van Howe past erg goed bij de melodic rock die de band sinds zijn toetreden maakt. De productie is top. Alle instrumenten staan helder en vol in de mix. Als ik het me goed herinner deed dit album het niet onaardig destijds.

Het laatste wat ik had gedacht is dat er bij Bad Company weer een stijgende lijn in zou komen. Waar ik echt geen cent gaf om de band na het vertrek van Paul Rodgers, is Holy Water heel acceptabel. Het geluid is niet overdreven kitscherig. Misschien is het wel goed dat dit een Britse band is. Waar Dangerous Age niet vervelend was en bij vlagen niet onaardig klinkt, is Holy Water zeker in de eerste helft van het album heel aardig bezig. Ik geloof nog steeds niet dat het niveau ooit hoger zal komen dan op de eerste drie platen het geval was, maar dit is een sympathieke poging.

Tussenstand:
1. Bad Company
2. Run With The Pack
3. Shooting Star
4. Holy Water
5. Desolation Angels
6. Rough Diamonds
7. Dangerous Age
8. Burnin' Sky
9. Fame And Fortune

Net zoals voorganger Dangerous Age heeft dit album een prima frisse eind jaren '80/begin jaren '90 AOR/hardrocksfeer. Lekkere productie met goeie stuwende riffs en melodielijnen, krachtige zang en het geheel is allemaal heel erg catchy. Het album is dan ook echt geen straf om uit te zitten, maar heeft met zijn speelduur voor mij toch wel een probleem. Dit soort frivole en redelijk simpele muziek werkt prima zolang het niet langer dan drie kwartier duurt, maar nu begin ik mij tegen het einde toch langzaamaan te vervelen. Hadden er een paar afgekund, dan was het helemaal in orde!

Voorlopige tussenstand:
1. Shooting Star
2. Run With The Pack
3. Bad Company
4. Dangerous Age
5. Holy Water
6. Desolation Angels
7. Burnin' Sky
8. Rough Diamonds
9. Fame And Fortune

Fijne plaat voor liefhebber van Foreigner-achtige melodieuze rock. Sterke ballads, goede zang. Ook met Terry Thomas (Charlie) in de band, dat wist ik niet. Typische Amerikaans-klinkende rockplaat voor 1990, het kon toen nog net. Soms lijkt het ook wat op Bad English.

Ha ik zie nu pas dat zowel Lennert als Ruud het tweede album Shooting star noemen in plaats van Straight shooter Of heb ik ergens een uitleg gemist en is dit bewust gedaan?

Je zou dan ook haast geloven dat beide heren een éénëige tweeling zijn..

Paul Rodgers kun je niet vervangen, de beste man heeft vooraan gestaan bij het uitdelen van vocale vaardigheden.
Na zijn vetrek bij Bad Company werd Brian Howe ingelijfd, een uitstekende zanger overigens, maar minder blues, maar dat is ook niet erg.
Holy Water is een degelijke schijf met een heerlijke opener, zo lust ik ze graag.
Met Howe worden de registers opengetrokken naar een groots geluid, in de stijl van Foreigner, kamerbrede refreinen en een weidse sound. Niks mis mee.
Ik hoor trouwens vreemd genoeg grote gelijkenissen qua zang tussen Johnny Edwards - zanger bij Foreigner ten tijde van Unusual Heat) en Brian Howe, het is bijna griezelig om te horen hoe beiden heren elkaar zo dicht benaderen qua vocale capaciteiten.
Na een prima eerste helft zakt de schijf behoorlijk in en kan ik met moeite de aandacht er nog bij houden.
Slecht wordt het allerminst maar een gezonde dosis spanning (wat ik wel vaker heb bij dit soort AOR platen) breekt het album op den duur op.
Een dikke voldoende sleept Holy Water echter wel uit het vuur, dat is met name te danken aan het prima soleerwerk van Ralphs en de voordracht van Howe.

Ja, met Brian Howe klonk Bad Company wel heel anders dan ten tijde van Paul Rodgers. Maar hoe dan ook: er bleek dus nog leven te zitten in de band na het afscheid van de als onvervangbaar geachte frontman. Howe heeft een stemgeluid dat zich prima leent voor het soort Foreigner-achtige hardrock dat in de jaren tachtig zo populair was. Ze hadden hier dan ook nog behoorlijk wat succes mee, vooral in de VS, waar de powerballad If you needed somebody als single nog de top-20 van de Billboard-hitlijst haalde. Het album scoorde zelfs platina.

Deze derde met Howe vind ik de beste uit het rijtje. De eerste, Fame and Fortune, vind ik minder sterk, de tweede, Dangerous age, was al een stuk beter, maar wordt nog overtroffen door dit album. Inderdaad, het had wat korter gekund, maar lange albums waren in het CD-tijdperk nu eenmaal de mode van de dag. Een kwestie van programmeren dan maar.
De inbreng van Howe was trouwens niet gering. Naast zijn bepalende stemgeluid schreef hij vrijwel alle numers op dit album, meestal samen met producer Terry Thomas.

De vierde met Howe ken ik helaas niet. Na het vertrek van Howe werd het met de band allemaal een stuk minder, maar deze heeft de tand des tijds aardig doorstaan.

Ik heb Bad Company met Howe altijd minstens zo interessant gevonden als met Rodgers. Beide eigenlijk niet met elkaar te vergelijken. Dus waarom zou ik dat dan ook doen? Wat milesdavisjr hierboven zegt klopt als een zwerende vinger; Howe zit qua stemgeluid akelig in de buurt van Johnny Edwards. Beide zijn uitermate geschikt om dit soort hardrock te zingen. Oja gaucho; die vierde met Howe kun je ook blindelings kopen als je 'm ooit eens tegen komt. Ligt in het verlengde van dit Holy water. Fame and fortune is dan inderdaad wel de minste die ze met Howe hebben gemaakt. Al vind ik die ook zeker prima.