Budgie - Squawk (1972)

classic!

De opvolger van het gelijknamige debuut is net zo goed. Weer die warme sound, de mooie afwisseling van rustige en heavy, soms uitgesponnen nummers. Klassieker.

Young is a World is fantastisch, geen seconde te lang, prachtig opgebouwd en een intiem sfeertje, veel emotie.
Voor de rest goede stevige jaren 70 hard rock en 2 rustige nummers Rolling Home Again en Make me Happy, dat laatste is ook fantastisch.
4/5

Ik heb de noteworthy heruitgave van 2004 met 4 bonus nummers waaronder een heropgenomen versie van Rolling Home Again opgenomen in 2004 met originele gitarist Tony Bourge.

Young is a World is inderdaad een zeer fraaie rockballad, zij het geen perfecte. Shelley heeft een eenzijdige, vlakke stem; de enige emotie die hij in zijn zang weet te leggen is lichte melancholie. Nu past dat zeker bij dit nummer - en allerlei andere - maar het zorgt ook voor een zekere monotonie.
In het geval van Young is a World stoor ik me meer aan de volstrekt overbodige synthesizers, die op de achtergrond voor extra sfeer moeten zorgen. Die sfeer bestaat vooral uit weeiige zoetigheid. Heel jammer.

Is Hot as a Docker's Armpit - briljante naam voor een liedje - een imitatie, een parodie of een eerbetoon? Want Tony Bourge speelt als Ritchie Blackmore. Misschien is het wel alle drie. Wie twijfelt - het herhaalde ritme aan het eind komt uit Child in Time, de brug tussen het vocale deel en Blackmore's solo. Voor de zekerheid speelt Budgie het nog een tikkie sneller en het resultaat is briljant.

Squawk zet de lijn door van het debuut maar telt wat minder "Budgie Klassiekers." Degene die er wel opstaan zijn meteen ook onmisbaar voor de Seventies Rock liefhebber. Het zijn 'Hot as a Docker's Armpit,' 'Stranded' en een van de mooiste rockballads die ik ken 'Young is a World.' 'Whiskey River,' 'Rocking Man,' en Drugstore Woman' zijn fijne recht toe recht aan rocksongs die het niveau van de voorganger van dit album niet halen maar dat drukt de pret nauwelijks. 'Rolling Home Again' en 'Make me Happy' zijn twee akoestische luchtige lieve liefdesliedjes, lekker lijzig gezongen door Shelley. De heftigheid waarmee het daaropvolgende "okselnummer" dan losbarst vind ik nog altijd een reden om van het leven te houden.

Ze is zo heet als de oksel van een havenwerker... Briljant!

Ik vind dit album tegenvallen in vergelijking met het debuut. Er staan een aantal naar mijn mening te zoete nummers op.

Tegenvallen in vergelijking met het debuut? Ik heb hier juist de indruk dat de heren beter wisten wat ze wilden met hun muziek. In die zin is Squawk volwassener en beheerster dan het debuutalbum van een jaar eerder. De avontuurlijke uitspattingen ontbreken. Dat heeft als voordeel dat Budgie niet uit de bocht vliegt, zoals dat eerder wel gebeurde. Wel mis ik het vuurwerk in de fellere nummers en ik merk dat ik de ballads wel echt geweldig vind. Die mis ik op Squawk. Young Is A World is dan wel weer een fijne track die meteen ruim acht minuten klokt. Als je van bluesrock houdt, zit je hier echter wel goed. Dat trucje kennen deze Welschmannen wel heel goed. Squawk is een prettig album waar je naar mijn idee wel goed de progressie van de band hoort.


Tussenstand:
1. Squawk
2. Budgie