Budgie - In for the Kill (1974)

En weer een klassieker. "Crash course in brainsurgery" (ook weer gecovered door Metallica) is het nummer, dat mij bij Budgie bracht. Die mooie dubbele baslijnen, geweldige groove en dan de gitaar van Tony ertegenin. Prachtig.

Dit album heb ik in mijn persoonlijke top tien staan. Het valt niet mee om uit die eerste vijf fantastische platen van Budgie de beste te kiezen. Maar vanaf het moment dat "In for the Kill" opent met die gierende gitaar en vervolgens de doffe beuk van de bas en de drum ben ik al in de hemel. De mooiste intro's die ik ken staan op dit album: "Zoom Club", "Hammer and tongs" en "Living on your own", stuk voor stuk Budgie klassiekers en dus rock klassiekers in het algemeen. "Hammer and Tongs" had overigens niet misstaan op Led Zeppelin 1. "Wondering what everyone knows" is een akoestisch ballade die extra ijl klinkt tussen al dat superieure gitaargeweld. Wat een briljant album!

Ik ken nog niet het hele album, alleen het lange Zoom Club. Dat nummer geeft precies aan wat er mis is met Budgie. De riff is geweldig - en de tegenriff voor het refrein nauwelijks minder - maar dat is bij lange na niet genoeg voor 10 minuten. Het kabbelt maar door in een standaard midtempo, ze spelen niet hard, ze spelen niet zacht, de zanger blijft binnen het octaaf, kortom er zit geen enkele ontwikkeling in. Nooit geweten dat zo'n fijne riff zo'n saai nummer kon opleveren.

Wat is Crash Course dan een verademing. Kort, puntig, zo had Budgie er nog wel een paar mogen maken.

Ondergewaardeerde band.

In mijn gehoor klonk dit een beetje als een kruising van vroege Rush en Black Sabbath.

Hammer and Tongs = Dazed and Confused + een stukje You shook me maar dan zwakker.

Dazed and confused hoor ik er ook in ja

Ja inderdaad, maar zwakker vind ik het niet.
Het heeft een mooie Budgie-touch meegekregen en is minder druk dan Dazed and Confused, het is dan ook geen volledige kloon.
Voor de rest is dit album ook een van de ultieme hard rock albums, de combinatie bas en drum is heerlijk, dat aangevuld met het heerlijke gitaarspel is fantastisch.
Veel nummers voelen wat aan als een jam en spelen zalig weg en als laatste komt dan nog het beste 'Living On Your Own', als ik me ooit een drumstel zou aanschaffen zou die intro het eerste zijn wat ik probeer te spelen.
Simpel aanvoelend maar toch geniaal hard rock album, niet teveel gedoe met echo-stemmen en te hoge gitaargeluiden. Zeer goed aan Budgie is dat ze nog 4 albums van hoog niveau hebben.