Budgie - Bandolier (1975)

Heerlijk hardrock album, meer Rock n Roll dan Black Sabbath en Burke Shelley's stem is een speciale toevoeging op de al interessante nummers, vooral bij Napoleon Bona-Part 1&2 klinkt hij perfect.
Wat minder ruw dan zijn voorganger 'In For the Kill'.
Eigenlijk wat te kort(maar dat is bij de meeste Budgie albums zo).

helaas, maar op vinyl is die "ervaringswereld" weer heel anders...geniale albums hoeven niet perse formaat dubbel LP
te zijn

Wat een geweldig album is dit. Van het begin tot het eind helemaal goed. "Breaking all the houserules" is meeteen zo'n duidelijke Budgie klassieker, en het eindigt met het phenomenale "Napoleon Bona-Part 1 & 2" Gestoken in een geweldige hoes en een goede produktie, is dit 1 van mijn favoriete Parkiet albums. Klassieker !!!

Op vinyl en CD

Na het debuutalbum in 1971, vind ik dit het beste Budgie album wat er is uitgebracht. Vooral "Napoleon Bona-Part 1 & 2" is van een verwoestende schoonheid.

Goede riffs, maar erg monotoon. Er is ook weinig afwisseling in tempo en de gitaarsolo's beklijven niet. De zanger heeft een klein bereik en weinig expressie.
De beste nummers zijn Breaking the Rules en Napoleon. Die heb ik net een paar keer achter elkaar gehoord en enigszins verrassend vervelen ze niet. Als het hele album dat niveau had zou ik hoger waarderen. Track 2 tm 5 zijn echter ronduit middelmatig. Beslist geen klassieker van een album dus, daarvoor moeten we bv bij Led Zep I of Made in Japan zijn, om eens twee genregenoten te noemen. O ja, minder dan 34 minuten kost ook al een heel punt (zie Rainbow Rising).

Zanger weinig expressie, daar ben ik het totaal niet mee eens.
De nummers 2 tem 5 zijn echt niet zwak, misschien is 2 niet zo stevig, maar dat is kenmerkend aan Budgie. Al hun platen bevatten enkele rustige nummers omdat Shelleys stem daar ook prima bij klinkt.
I Can't see my Feelings is nog gecoverd door Iron Maiden.
I Ain't no Mountain is een catchy nummertje waar ze een hit mee hadden.
En er zijn nog veel korte albums. Vincebus Eruptum van Blue Cheer duurt ook maar 32 minuten en zo ook veel punkalbums. Beter kort en goed ipv lang en vervelend.

Nog beter lang en boeiend en geen van beide geldt voor het album Bandolier. Maar ik wil het nog eens over Napoleon hebben. Daarin is het beste van Budgie toch wel samengevat. Er zijn geen overbodige herhalingen. De eerste twee minuten zijn semi-akoestisch, waarna de heren 30 seconden de tijd nemen om op de hoofdriff over te gaan. Let erop hoe de bas deze overgang leidt! Dat soort ideetjes, daar krijg ik nooit genoeg van. De hoofdriff is nauw verwant aan Heart's Barracuda. Dat is een compliment voor beide - de nummers lijken nauwelijks op elkaar - en Barracuda is van twee jaar later.
Ik doe er toch een halve ster bij - die Napoleon-riff, ziet u ...

Laatste in de serie van "De eerste onmisbare vijf van Budgie." En het is wederom een rockjuweel. Alleen het simpele 'I aint no Mountain' voorkomt dat ik 'm 5 sterren geef. 'Slipaway' is de enige ballad maar wel een van de beste van de band met mooie solo van Bourge. Buiten deze twee nummers om wordt wederom alle energie gebald in de meest smeuiige, overheerlijke, dit-zou-je-eigenlijk-moeten-horen - want-anders-mis-je-iets-heel-moois rocksongs. En dat geldt vooral voor Napoleon Bon-part 1 en 2: Wat een monsterlijk goede riff!! Dit nummer is een hoogtepunt in hun toch al niet misselijke oeuvre.

Ja, die Napoleon-partjes zijn geweldig. Overigens vind ik "Breaking All The House Rules" ook een fantastisch nummer.

Lekkere hard rock n' roll plaat waar al heel lang geen bericht meer bij is geplaatst. 'Slipaway' beviel me niet zo - rustig of zelfs zoet mag van mij best, maar dit was 'm gewoon niet echt. Verder ook niet eens zo heel typisch rock, met zelfs funky gitaartjes hier en daar. Het label metal is dan ook maar weinig van toepassing in mijn oren. Niet erg verder, ik wist al dat Budgie een interessante band was en ook hier weten ze me al met al te overtuigen. Wel heb ik toch het liefst dat ze meer rocken en met lekkere riffs komen. Favorieten 'Napoleon Bona-Part One' en 'I Can't See My Feelings'.

Dikke 7 à 8.


No. 2 van de lijst die ik hier als volgt genereerde: genre metal, jaartal 1970 - 1990, 3 - 50 stemmen, stemgemiddelde 4* - 5*, albumtypes normaal / live / ep/single.

Op Spotify staat nog een bonusnummer bij dit album genaamd "Honey". Een "Beatlesque" nummer.