Budgie - If I Were Brittania I'd Waive the Rules (1976)

voor als je Budgie meer dan leuk vindt....not essential.
But I like very much

Eigenlijk vind ik dit het minste album dat de parkiet gemaakt heeft. Het komt niet in de buurt van hun geweldige voorgaande albums, als staan er nog steeds sterke nummers op, zoals "Annie Neggen".

Na vijf briljante albums te hebben uitgebroed klinkt deze nogal vlak. Het is geen slechte plaat maar op de een of andere manier ontbreekt de gedreven gekte van de voorgangers. Er staat slechts een "Budgie klassieker" op: "Black velvet stallion". Gelukkig revancheerde de band zich met de opvolger "Impeckable".

Black Velvet Stallion geeft precies aan wat er mis ging met Budgie. De riff is goed voor een liedje van maximaal vier minuten. In for the Kill en Breadfan bv duren iets korter en bevatten meer muzikale ideeën. Halverwege hadden Bourge en co een contrasterend stukje moeten inlassen. Het is jammer, want BVS bevat één van Bourge's beste solo's en het slot is schitterend. Dus enerzijds duurt het te lang, anderzijds had het nog twee minuten langer moeten duren - met een lekkere versnelling halverwege.

Mijn favoriet op dit album: Sky high percentage met een lekkere riff, overtuigend gitaarspel en een leuk melodietje.

Eén van de betere Budgie albums.