Gamma Ray - Sigh No More (1991)

Dit vind ik dus het beste album van Gamma Ray, terwijl de fans toch liever de snellere powermetal albums opzetten denk ik. "Sigh No More" is redelijk songgericht, terwijl de muziek verder niet eens heel anders is als op het debuut, maar het is iets rockiër dan de happy metal van voorheen en het geluid is transparanter. Waarschijnlijk gedaan om niet nog een keer een Helloween-achtig album af te leveren, zoals met het eerste album. Bovendien was de rockmuziek begin jaren '90 aan het veranderen. Meestal zijn reacties van 'ouderwetse' bands daarop minder geslaagd vind ik, maar bij "Sigh No More" werkt het voor mij heel goed. Ernstigere teksten hier en daar dus ook, wat behoorlijk anders is als op andere platen van de band.

Het was ook al jaren geleden dat ik deze van Gamma Ray heb opgelegd. Het was toen mijn eerste kennismaking met deze band na het vertrek van Kai uit Helloween (het debuut Heading for Tomorrow was ik uit het oog verloren).
Het valt me op dat zwak (Rich & Famous) werk wordt afgewisseld met voor de rest degelijke nummers, met als uitschieters voor mij: Changes, As Time Goes By, One with the World en Dream Healer). Een grote 3,50 maar voor mij toch iets te weinig voor een 4. Duitse degelijkheid, zullen we maar zeggen.

Het is een heel andere CD geworden dan het debuut, maar deze heeft zeker zijn charmes. De aanpak is beduidend rustiger en met name de nummers Changes en Dream Healer profiteren maximaal van deze aanpak. Toch koos de band er later weer voor een meer standaard Power Metal band te wezen, waar ze in Duitsland goede zaken mee deden. Toch is dit creatief gezien een mooi buitenbeentje geworden.

Prima cd die blijft balanceren op de grens tussen 3,50 en 4,00. Voorlopers vind ik de nummers 1-3-6-7-9-10, meeloper vind ik nummer 4 en de nummers 2-5-8 vind ik achterkomers. Uitschieters blijven Changes, As Time Goes By, One with the World en Dream Healer. Het is inderdaad wel anders dan het typische Gamma Ray / Helloween werk, minder snelheid, minder opgepompt en dat moet je wel waarderen. Meerdere versies van dit album zijn in omloop: klik, Countdown staat niet op de vinylversie of er komen bonustracks bij waaronder Sail On op de Japanse cd. Platenmaatchappijen…

Sigh No More is een beetje een vreemde eend in de bijt van het Gamma Ray oeuvre. Het is niet de spetterende productie, het fantastische zangwerk of het musiceren (die drums van Kusch klinken echt prachtig!), maar vooral het feit dat de klassieke Helloween/Gamma Ray-sound hier op slechts weinig nummers te horen is. Het album klinkt grotendeels als een fris hardrockalbum met veelal politieke teksten, waardoor de oldschoolfans volgens mij vrij verrast waren. In vergelijking met Pink Bubbles Go Ape is het album echter nergens stuurloos en staat het vol met fantastisch materiaal (Changes, Start Running, One With The World, As Time Goes By, Dream Healer, The Spirit) dat het me allemaal echt niets uitmaakt. Vrij ondergewaardeerd, maar zeker nog de moeite waard!

Voorlopige tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More

Een vreemd album. Ik ken Gamma Ray best aardig, al is het ook vrij globaal. Dan valt op dat Sigh No More een vrij Amerikaans geluid heeft en niet de Europese power metal die je verwacht. Toch speelt Gamma Ray hier heel behoorlijk. Heeft het zelfs meesterdrummer Uli Kusch in de gelederen ( al heeft hij helaas niet meegeschreven) en staat hier een geweldig team.

De nummers zitten allemaal wel goed in elkaar, maar de echte krakers komen op het eind. The Spirit en vooral Dream Healer. Fantastische tracks die zich tot het beste van de band mogen rekenen. Die zorgen ervoor dat de 3,5* die hier al voor stonden, toch nog mooi naar 4* opgewaardeerd worden. Het venijn van deze vreemde eend zit 'm in de staart. (en dan hadden ze Countdown rustig weg mogen laten)


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More

Het B-kanterige "Countdown" was oorspronkelijk een bonus track op de CD versie. Wat dat betreft is de originele LP helemaal perfect