Gamma Ray - Insanity and Genius (1993)

Had deze vandaag maar weer eens van onder het stof vandaan gehaald. Het blijft best een lekker, maar wel erg standaard Duits power metal album. In tegenstelling tot de eerste twee Gamma Ray albums grijpt Hansen hier ook weer heel erg terug naar de klassieke Helloween sound. Een minpuntje voor mij is echter de zang van Scheepers. Ik heb hem nooit echt geweldig gevonden. Of hij nou bij Primal Fear zingt of, zoals vroeger, bij Gamma Ray, ik vind zijn stem gewoon wat te irritant en geforceerd hoog. Hij werd dan wel getipts als opvolger van Halford bij Priest, maar ik ben best blij dat hij het niet geworden is.

Maar over het algemeen genomen dus een behoorlijke, traditionele metal cd. Nummers als Tribute To The Past, Last Before The Storm, Future Madhouse en Gamma Ray klinken ook nu nog erg leuk.

Niks slechts over ralf graag. Hij doet het hardstikke top bij Primal fear. Toch een van de betere zangers. (tim "ripper" owens is natuurlijk de beste).

Maar over het album het klinkt niet slecht. Geen klassieker maar leuk om te horen als eens afwisseling zoekt.

Op Heading For Tomorrow kon ik de stem van Scheepers nog wel waarderen, op deze cd is het een stuk minder. Er staan wel aardige nummers op, maar ook een paar mindere. Mindere cd van Kai Hansen, komt zo goed als nooit uit de cd kast

Wisselende plaat. Begint erg standaard en saai, krijgt een flinke opbeuring bij Future Madhouse, Gamma Ray, het titelnummer en 18 Years, waarna de boel weer flink inkakt met het zeer slechte Your Turn Is Over. Brothers is nog wel leuk overigens. Ralf Scheepers vind ik ook irritant. Hij klinkt als een Rob Halford-kloon, maar toch hoor je dat het niet 'the real thing' is. Als hij laag zingt vind ik hem op zijn best (bij Brothers bijvoorbeeld). Ben eigenlijk wel blij dat hij hierna maar weggebleven is van de band.

In mijn hoofd mijn minst favoriete Gamma Ray-album, kan een stuk erger. Nog steeds vind ik Insanity And Genius een onevenwichtig album met een flinke hoeveelheid songs die me gewoon niet zo heel veel doen, maar slecht is het nergens te noemen. In vergelijking met Sigh No More zit er in ieder geval weer iets meer oldschool speed metal op het album. De eerste drie songs zijn gewoon kenmerkende powermetalsongs, al gaat het hierna ietwat de vreemdere kant op. The Cave Principle is vrij doomy, Gamma Ray is een rare cover en Insanity And Genius en Your Turn Is Over kunnen me nog steeds heel weinig boeien. Ik was echter wel vergeten dat 18 Years zo'n mooie track is en ben gelukkig altijd blij als ik Heal Me nogmaals kan horen. Hoezeer Scheepers de afgelopen jaren voor mij ook gegroeid is, ik blijf toch het meeste een fan van Hansen's kenmerkende stemgeluid. Hij zingt hier verre van het beste (dat gaat de komende albums nog wel gebeuren) dat hij kan, maar verdomd als het nummer me niet iedere keer persoonlijk emotioneel raakt.

Ja, Insanity And Genius blijft het minste Gamma Ray album. Denk ik ten minste voorlopig dan, want we hebben nog een hoop te gaan. Echter is er alsnog genoeg te genieten om het slecht te noemen. Dat voelt als een goed teken.

Voorlopige tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More
3. Insanity And Genius

Minder goed dan ik me herinner. Veel minder goed zelfs. Het grootste deel van het songmateriaal gaat wel, maar het maakt nergens indruk. Future Madhouse heeft z'n (Queen)momenten. Gamma Ray is een apart nummer en vreemde cover. Ben eigenlijk wel benieuwd of Kai Hansen zijn band naar dit nummer vernoemd heeft. Heal Me is misschien wel het beste nummer van de plaat, maar als ik het zo herbeluister heeft het alleen meerwaarde door het stukje Pink Floyd dat erin verwerkt wordt. Klinkt misschien wat negatief. Ik wil best toegeven dat het album verder aardig wegluistert, maar ik weet dat Gamma Ray echt beter kan.


Tussenstand:
1. Heading For Tomorrow
2. Sigh No More
3. Insanity And Genius

Het is een vermakelijk album en vooral leuk om eens gehoord te hebben. Het materiaal blijft echter nergens echt hangen. Het is vooral allemaal vermakelijke power metal.