J. Rawls - The Essence of J. Rawls (2001)

Voor de J-Live fans: Great Live Caper is een sterk staaltje storytelling.

Jammer dat deze gast alleen van monsta kody en mij een waardering krijgt. hij staat voor de echte pure hiphop en deze verzameling is een must have voor elke hiphop gast.
hij is ook bekent van lone catalysts en groep 3582

Inderdaad jammer dat er bij dit album zo weinig reacties staan. Dit is echt een heel lekker album om naar te luisteren. Die producties vind ik allemaal erg goed. Zit eigenlijk geen één slecht nummer tussen.
4*

Ik zal deze binnenkort gaan checken. Ik vind zijn 2 albums die hierna komen niet zo bijzonder.

3528 en Lone Catalysts vind ik wél chill.

Hij zit tegen de 4 aan, maar voorlopig hou ik het op een 3,5*

Die track viel mij ook op door het verhaal en natuurlijk door J-Live. Zo'n fijne mc.

Great Live Caper: Tijdloos .

heerlijk album met die jazzy sounds door sommige nummers heen. zeker het beluisteren waard
4.5*

Wat een topalbum, jammer dat ik dit niet eerder kende. Productioneel is het 5* waard, lekkere soul- en jazzvolle producties. Gecombineerd met een prachtige flow. Lyrics zijn ook sterk. Kan ook moeilijk favoriete aanvinken nummer met J-Live is misschien wel een nummer wat in mijn top 25 van nummers allertijden komt te staan.

En ja hoor, weer the type of hiphop I like. Erg relaxte soulvolle producties en louter sterke collabo's. Elk nummer is een topper op zich. Naja, er is in ieder geval geen nummer onder de middelmaat. Uitstekend en vooral erg constant album.

goed album dit. Aanvankelijk moest ik wat wennen aan rawls' beats, omdat zijn samplekeuze me niet zo aanstond. Maar later merkte ik dat dit gewoon de perfecte hiphop is (niet de perfecte hiphopplaat): goede, simpele beats met rustige, originele rhymes. Rawls is zeker niet mijn favoriete producer, maar dit album toont wel hoe een undergroundalbum moet klinken. Leg alstublieft die vrouwonvriendelijke Necro's en Ill Bills aan de kant.

Wat een heerlijk chill album is dit. J.Rawls maakt erg warme beats waar de jazz niet gewoon subtiel aanwezig is maar er gewoon van af druipt. Ik vind het niveau hier vrij constant met veel tracks die aan elkaar gewaagd zijn zonder die ene échte uitschieter. Zo vind ik "Great Live Caper" hier helemaal niet boven de rest uitsteken zoals soms wordt afgeschilderd.

Eén van de betere songs is wat mij betreft "Superhero": een oerjazzy contrabasje dat funky in interactie treedt met de drums, af en toe geaccentueerd door een offbeat-piano-akkoord. De productie klinkt erg warm en comfortabel. Wat de MC's er nog precies op rappen doet er dan niet veel meer toe voor mij, maar Mass Influence deint heerlijk mee op de rollende beat. De Prodigy-sample in de hook maakt het dan helemààl af.
"Birds of a Feather" klink dan weer helemaal anders. Een dromerig, melancholisch en wenend geluid kinkt in de verte en dompelt de beat onder in tristesse en schoonheid en overheerst de bass en de drums volledig. Enkel "jammer" dat op zo'n sfeervolle beat enkel wat brag en boast-raps te horen zijn. Vormelijk zit de track snor, maar de lyrics en de productie passen niet volledig bij elkaar, wat niet wegneemt dat het genieten is. Vooral die J.Sands (van Lone Catalysts) laat enkele heerlijke flows horen op dit nummer.
"Elegy" is wat minder jazzy maar wel even melancholisch, donker zelfs. Het heeft wat weg van een Havoc-productie door de obscure piano-sample die de toon zet voor de "elegische" toon. Rubix is een ietwat zenuwachtige MC, maar toch degelijk genoeg om niet irritant te worden en gaandeweg de track vordert blijkt hij wel bij de opgejaagde paranoïde en grimmige pianotonen te passen.

Op "Great Live Caper" horen we een zeer eloquente en heldere storytelling van J-Live op een plezierige productie, die goed blijft hangen. Toch is de track voor mij nét niet memorabel genoeg om hier bij de 4 betere tracks te horen. Maar desalniettemin is het mede door de skills van J-Live een sterk nummer. Een volgend absoluut hoogtepunt is "Blue n° 2". Ik heb sowieso een zwak voor vibrafonen en xylofonen, dus het kon al niet meer stuk. De pianotoetsen in deze sample worden zacht geaaid, waardoor een zacht klanktapijt de luchtbelletjes die uit de vibrafoon klinken lieflijk opvangt. De improviserende blazer doorheen het nummer zorgt nog voor de extra weemoed in de track, die uiteraard ook al door de lyrics wordt uitgedrukt. Een sterk staaltje sfeerschepping door een uitgekiend gebruik van al wat mistige jazz-sample hiphop kunnen bieden met een saxofoon als dikke kers op de taart.

Direct erna volgt alweer een hoogtepunt: "Cold Turkey". Een stuwende contrabas accentueert subtiel het ritme waar een vlotte pianorivier onafgebroken op en neer doorheen stroomt. De rappers hebben het over verslavingen. Zij hebben het misschien over iets anders, maar als ik een dergelijke productie hoor dan zou ik er ook verslaafd aan geraken. De beat voelt aan als een knetterend haardvuur en een wollen deken in de woonkamer als het buiten vriest. "Lone Catalysts" klinkt dan weer wat minder "gezellig" of "knus", maar wel vrolijk en zomers. De hoge fluitachtige melodie beurt de luisteraar op terwijl J. Sands en J.Rawls opgewekt meeflowen op het anthem-achtige nummer. "Check The Clock" met Grap Luva en J. Sands zendt een positieve geweldloze boodschap uit, die vertaald wordt in een minimalistische productie die desalniettemin de kracht bezit het hele nummer te dragen. Ook de adlibs tijdens het refrein en op het einde klinken soulvol en geven het nummer extra kleur. "Nommo" zet de jazzy trend door en ademt dezelfde aangename sfeer en muzikaliteit uit als de andere hoogtepunten op "The Essence of J.Rawls".

De niet besproken nummers vind ik om één of andere reden minder opvallend of gewoon minder leuk klinken. Het refrein van "Far Away" bijvoorbeeld verpest de voor de rest degelijke track. "Meniscus" ligt volledig in de lijn van andere nummers, maar "werkt" minder en verbleekt dus wat tegenover de tegenhangers."They Can't See Me" vind ik een triviaal nummer met een dubieus refrein.

De meeste producties vind ik hier dus werkelijk erg aangenaam klinken. De sfeer is te vergelijken met Digable Planets, Guru's Jazzmatazz en andere jazzhop-exponenten uit de midnineties. De MC's zijn evenwel minder opvallend en stelen in vergelijking met J. Rawls' producties misschien wel te weinig te show. Hoe J-Live op "Great Live Caper" de beat écht domineert, dat hoor ik hier misschien wel te weinig.

Een dikke 4*

dit album komt in mijn verzameling

Zijn beste album, maar hij maakt nog altijd geweldige muziek!

10 jaar na de laatste reactie maar ligt in het verlengde ervan: fijn album, sterke productie.