Mordavia - Mortal (2013)

Zeer sterke debuutplaat van deze Australiërs. Sinistere black metal met ook wel wat van de brute kracht van death metal. Deze mengeling van stijlen zorgt voor een soms loodzware, maar qua sfeer altijd beklemmende trip. Aanrader!

Deze zal ik dan maar eens gaan opzoeken.

Black metal, het is in de loop der jaren een steeds inniger liefde van mij geworden. Binnen de metal is het misschien wel mijn favoriete subgenre, omdat het zo intens is, en ook veelzijdig kan zijn. Een woord dat vaak in me op komt als ik naar pure black metal zoals Darkthrone of sommige albums van Marduk luister, is “ijzingwekkend”. Daar herken je het echt goeie spul aan, als de haren op je armen omhoog komen te staan, alsof ze een opperste duivel eren.

Maar je hebt dus ook dat veelzijdige aspect. Veel bands die black metal als basis gebruiken, maken uitstapjes naar andere genres. Dat kunnen broertjes zijn, zoals death metal, sludge, postrock, of zelfs een verre neef als ambient. De Noorse klasseband Enslaved heeft zowat alle uitstapjes reeds ondernomen, en blijft zichzelf toch wel vernieuwen. Maar goed, daar gaat het nu niet over. Ik wil een lans breken voor ‘Mortal’, het debuutalbum van Mordavia.

Om maar meteen duidelijkheid te scheppen: Mordavia is een eenmansproject van Morgue, né Brock George, een duivel-doet-al uit Australië. ‘Mortal’ bestaat uit een sfeervol intro en zeven tempeesten van songs, die qua intensiteit niet veel moeten onderdoen voor vele Scandinavische bands. Morgue heeft een typische black-kreet, die diep gaat; maar kan ook rauw uit de hoek komen. Die handvol vuige screams doen me een beetje denken aan Niklas Kvarforth, opperhoofd van het Zweedse Shining.

Morgue heeft met enkele andere bands al wat werk uitgebracht, erg obscure platen, die nog niet op MuMe stonden. Ik heb ze dan maar meteen toegevoegd, en een titel als ‘Thrones of Isolation’ spreekt toch wel tot de verbeelding. De link is dan ook, mits een kleine kronkel, meteen gelegd met de landgenoten van Woods of Desolation, dat in 2011 één van mijn favoriete black metalplaten uitbracht, ‘Torn Beyond Reason’. En daar valt ‘Mortal’ tot op zekere hoogte wel mee te vergelijken, hoewel – eerlijk is eerlijk – aan de intensiteit van eerstgenoemde op geen enkel moment kan worden getipt.

Black metal is intensiteit, zegt men wel ‘ns. Een misselijkmakende cocktail van boosheid en agressie, geschonken in een grote kom, gemaakt uit hout van de treurwilg. ‘Mortal’ neem ik met veel plezier tot mij, en is één van die albums die ik wel kan blijven luisteren. Er zijn minpuntjes, uiteraard; een eenmansproject is dan ook ontzettend moeilijk tot een perfect einde te brengen. De drums klinken af en toe wat mechanisch en monotoon (lees: vaak hetzelfde), hoewel een song als ‘Obey & Conform?’ toch wel lekker afwisselend is, met rustpassages en trappen in je smoel.

‘Mortal’ is een sterk debuut, maar als Morgue nu nog enkele kompanen zou zoeken, kan het nog veel beter worden. Ik blijf deze kerel in ieder geval zeker volgen.

4 sterren