Pharoah Sanders - Deaf Dumb Blind (1970)

1. De ritmesectie(allerhande afrikaanse percussie en McBee op de bas) zorgt voor swing. Hier overheen kan de melodiesectie van hoorns en piano improviseren. Maar zeker niet lichtzinnige swing, vanuit het esthetische. Het is een swing die je noopt tot beweging. Het is een noodzakelijkheid, in de extase van dynamiek schud je het kwade uit je lichaam. Je kunt je lichaam, dat verstokt is van vermogen tot horen, zien en denken van het goede vergeten. Deze dans werkt louterend. Alleen zo bereik je een staat waarin je klaar bent voor het betreden van
2. het huis van de heer. Alhier spelen Pharoah Sanders (sopraan sax), Lonnie Liston Smith (piano) en Cecil McBee (Bas) hun lyrische lofzang op de liefde, het goede, de verbroedering van de mens, kortom op de muziek.

Intense spritual jazz plaat met veel invloeden uit de Afrikaanse muziek.

Veel percussie en vurig saxspel van zowel Gary Bartz als Pharoah Sanders.

De strakke baslijnen van Cecil McBee houdt alles bij elkaar.

Een interessante plaat van Pharaoh Sanders. Vergeleken met Karma klinkt de muziek wat bedachtzamer en strakker, hetgeen niet per se negatief is, maar hetgeeen wel zorgt voor een minder intense luisterervaring. Desalniettemin is er voldoende moois te vinden. Met name de percussie op Summun, Bukmun, Umyun vind ik wonderschoon. Ik ben dan ook een sucker voor afwijkend slagwerk. Dit album bevat kortom fijne muziek die mijn koptelefoon vaker zal moeten bereiken, al is dat een oneindig uitdijende categorie. Het luxeprobleem van de muziekliefhebber, nietwaar.

Deaf Dumb Blind (of Summun, Bukmun, Umyun in het Arabisch, geleend uit een Koranvers) is, zoals wel vaker bij Sanders, een interessante plaat. Plaatkant A bevat het extraverte titelnummer, waar door het door Sanders bijeengezochte ensemble gemusiceerd is alsof alles er van afhing (kan ik geloven, de spelers leefden ook echt voor hun muziek). Een instrumentarium van divers pluimage passeert de revue, Sanders zelf speelt al een stuk of vier instrumenten, denk ik. Plaatkant B komt dan weer wat introverter op me over, maar in dat introspectieve karakter schuilt een hoop schoonheid en intensiteit. De track kent een wondermooie, pakkende hoofdmelodie. Hier en daar wordt heerlijk "uitgeschoven", vooral door de saxofoons van Sanders en Gary Bartz. De percussie zorgt sowieso al voor een heerlijk swingend karakter doorheen de hele plaat.

Sanders wordt hier bijgestaan door o.a. de onvolprezen Woody Shaw, Gary Bartz, Lonnie Liston Smith (die ook de tweede compositie arrangeerde) en Cecil McBee. Bekende namen in de (wat vrijere) jazzscene, en al zeker vaste waarden. Dit is gewoon de zoveelste sterke plaat op rij van Sanders.

4 sterren