Gathering of Freaks is dwarser van aard dan zijn voorganger. Tramp wisselde van spoor en liet het conventionele vaatje waar hij altijd uit tapte min of meer voor wat het was, het was 1994 en het was alternatieve rock/metal wat de klok sloeg.
Op het debuut was daar nog minder sprake van en klinkt daardoor ook wat frisser.
De sound is aangepast aan het heersende muzikale klimaat van destijds, minder opsmuk en minder spielerei. Dat veel songs ook nog eens bijna of meer dan 5 minuten klokken, levert dit al met al een moeilijke plaat op.
Hier en daar zijn nog enkele aardige aanzetjes te vinden maar nergens wordt dit omgezet in een klinkende uitvoering.
Nee, een aardig debuut maar Tramp weet dit vervolg niet om te zetten in een fraaie opvolger. Hierna - mede ingegeven door tegenvallende verkopen - was het ook wel weer gedaan met Freak of Nature.
Tramp ging solo en wist mij ook op dat vlak niet echt te overtuigen.