Misha Mengelberg / Han Bennink - Midwoud 77 (1978)
mijn stem
1 stem
1
geplaatst: 19 september 2013, 11:59 uur
ICP ofte Instant Composers Pool werd opgericht in 1960 en baande zich een heel eigen (pioniers!)weg in de Europese freejazz beweging. De mannen Bennink - Breuker - Mengelberg waren beïnvloed door de Fluxus beweging waardoor hun muziek dikwijls meer aansloot bij beeldende kunst dan bij rasechte muziek. Vandaar ook dat deze improvisaties zich niet echt lenen om analytisch te beluisteren. Een bende ego's bij elkaar - je raadt het al - leidde het al snel tussen artistieke conflicten tussen saxofonist Willem Breuker en pianist Misha Mengelberg. Dit verklaart bijvoorbeeld dat in de jaren '70 en navolgende jaren het ICP enkel duo opnamen met de allround drummer Han Bennink voorkwamen. De perfecte man tussen deze twee vuren. 
Dat is hier dus ook het geval en krijgt de luisteraar met speciale ideeën en met een bijzondere muzikale benadering te maken. Multi-instrumentalist Han Bennink neemt naast zijn drums (waar heel zijn omgeving deel van uitmaakt) allerlei toebehoren ter hande waaronder de sopraansaxofoon, waarmee hij er wat op los toetert. Hiernaast wordt er meer een spel van geven en nemen gespeeld, waarbij er bitter weinig aandacht gaat naar echt samenspel waarin de muzikanten elkaar oppoken en aanzetten tot ideeën. Dat maakt het bijzonder vrij en daarom ook een abstracte brok muziek die weliswaar meestal fascinerend blijft. Mengelberg is dikwijls ondefinieerbaar in zijn spel en meermaals voor geen regel te vatten. Wellicht beschouwd hij zich zelfs niet als een pianist aangezien dat hem teveel in een hoek zou dringen. Zijn hersenspinsels worden vertolkt met het klavier, die op hun beurt hamertjes op een snaar doen vallen zodat wolkjes aan ideeën in de lucht komen te spinnen.
Het lijkt alsof hier met de volle 100 procent geïmproviseerd wordt en zelfs geen halve procent voorbedachte rade is. Velen zullen daardoor afhaken. Eén ding is in ieder geval belangrijk bij dit soort werken; luisteren naar de klanken en hun zeggingskracht en niet teveel proberen te vergelijken met gangbare muziek, want daar staat dit mijlenver vandaan.
Dat is hier dus ook het geval en krijgt de luisteraar met speciale ideeën en met een bijzondere muzikale benadering te maken. Multi-instrumentalist Han Bennink neemt naast zijn drums (waar heel zijn omgeving deel van uitmaakt) allerlei toebehoren ter hande waaronder de sopraansaxofoon, waarmee hij er wat op los toetert. Hiernaast wordt er meer een spel van geven en nemen gespeeld, waarbij er bitter weinig aandacht gaat naar echt samenspel waarin de muzikanten elkaar oppoken en aanzetten tot ideeën. Dat maakt het bijzonder vrij en daarom ook een abstracte brok muziek die weliswaar meestal fascinerend blijft. Mengelberg is dikwijls ondefinieerbaar in zijn spel en meermaals voor geen regel te vatten. Wellicht beschouwd hij zich zelfs niet als een pianist aangezien dat hem teveel in een hoek zou dringen. Zijn hersenspinsels worden vertolkt met het klavier, die op hun beurt hamertjes op een snaar doen vallen zodat wolkjes aan ideeën in de lucht komen te spinnen.
Het lijkt alsof hier met de volle 100 procent geïmproviseerd wordt en zelfs geen halve procent voorbedachte rade is. Velen zullen daardoor afhaken. Eén ding is in ieder geval belangrijk bij dit soort werken; luisteren naar de klanken en hun zeggingskracht en niet teveel proberen te vergelijken met gangbare muziek, want daar staat dit mijlenver vandaan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.