Skid Row - Subhuman Race (1995)

Derde en tevens laatste cd van Skid Row met Sebastian Bach in de gelederen. In een tijd dat de grunge hoogtij vierde (Cobain was net een jaartje dood, hetgeen als katalysator werkte voor het genre) kwam Skid Row met deze rauwe door Bob Rock geproduceerde plaat. Destijds volledig afgezeken door de muziekpolitie, maar ik vind dat er wel degelijk goede nummers op staan: Eileen, Frozen, Into another, Breakin' down en Beat yourself blind.

Ben ik helemaal met je eens! Erg fijn album wat ik nog regelmatig draai. Wel minder dan z'n voorganger maar dat was ook wel een erg goeie plaat!

Zeer goed, en knallend album! Wel heel anders dan zijn voorgangers! Maar wat een schoonheid, "Breakin' Down".

Subhuman Race is een toffe hardrockplaat die stevig geworteld is in de jaren negentig. Van het party achtige debuut is geen flard meer over. Ervoor terug krijgen we de onorthodoxe opener My Enemy, een rappe garage/punk uitspatting in de vorm van het titelnummer, het schuimbekkende Beat Yourself Blind en nog veel meer moois.
Ook de ballades zijn wat anders dan anders, maar Breakin Down, die overigens ook de soundtrack van het eerste deel van The Prophecy mocht opluisteren, en Into Another zijn weer ontroerend mooi.
Sebastian Bach eist opnieuw de hoofdrol op. Hij zingt, krijst en gilt alles op buitengewoon innemende wijze aan elkaar.
Kortom, een stevige, afwisselende plaat boordevol kwaliteit. Iets minder catchy dan voorganger Slave To The Grind, maar ik zou het, mocht Skid Row je aanspreken, zeker niet links laten liggen

Helemaal mee eens Edwynn! Draai deze vaker dan het debuut van Skid Row. Wat mij betreft compleet anders, maar minstens zo goed als Slave To The Grind.

Een paar maanden nadat ie uitkwam had ik hem al ergens uit de uitverkoopbakken gevist voor vijf gulden ofzo.
Zo gaan die dingen soms.

Idem hier. Samen met Cynic - Focus voor een rijksdaalder. Was in de tijd natuurlijk briljant voor een 16/17-jarige die dmv krantenwijk/vakkenvullen zijn muziekcollectie moest aanvullen. Cd's kosten in die tijd nieuw toch zeker 39,95 gulden en midprice 24,95 (guldens).

Kun je nagaan. Voor Focus en Slave To The Grind heb ik allebei de volle mep van 39,95 betaald. Voor die Cynic cd moest ik ook nog eens met de trein naar Utrecht.

Meestal waren die uitverkoopbakken (bij ons in het stadje) niet veel. 25 gulden leek de bodemprijs voor de echt toffe dingen te zijn.

Als je het vanuit de gulden prijzen terug rekent dan zijn we nog helemaal niet zo slecht af nu met die euro
Tegenwoordig liggen de cd's na een maand ook overal voor onder de €10,-
Ben benieuwd hoelang dat nog goed gaat in die handel....als liefhebber zou ik het echt verschrikkelijk vinden als er straks helemaal geen muziekwinkels meer zijn

Eigenlijk valt het wel mee hoor. Als je het gemiddelde inflatiecijfer zou loslaten op die 39,95 zou je op een bedrag van 13 euro uitkomen.

Destijds vond ik het wel een lekker album. Inmiddels heb ik de nummers weer voorbij horen komen en pakken de nummers mij toch een stuk minder. De productie is wat droger en de band leek dit karwei wel minder fris aangepakt te hebben. Er is niet zoveel mis met de nummers, de sound is zelfs nog wat ruiger dan de voorganger. Slave to the Grind wordt echter met volle energie de woonkamer ingesmeten. Subhuman Race gaat mij echter al snel vervelen. Wellicht was de rek er met album al een beetje uit. Beat Yourself Blind, Frozen en Medicine Jar zijn nog steeds wel hele lekkere nummers.

Kan ik me wel in vinden. Weet ook nog dat ze met de Slave to the grind tour in een aardig gevulde Rijnhal stonden terwijl tijdens de Subhuman race tour het aanzienlijk kleinere Nighttown in Rotterdam werd aangedaan. De rek was er in meerdere opzichten dus wel uit...

Het metalgenre heeft qua bezoekersaantallen in ieder geval een duit in het zakje gedaan. Buiten de festivals om is er bijna geen metalband te vinden die een grote hal uitverkoopt. In de jaren 80 en negentig had je inderdaad de Rijnhal, de IJsselhallen in Zwolle, Eindhoven enzovoort. Fantastische tijden waren dat. De sfeer met grote bands in dito hallen is niet meer. Blijft jammer.

huh? de HMH heeft toch geregeld metal bands op het programma. En die is niet kleiner dan de Rijnhal volgens mij. In de US is metal erg populair op het moment, maar daar zit een type Skid Row niet meer tussen, nee.

Klopt gigage. Het gaat mij ook meer om het 'momentum' en de sfeer die er destijds hing. De HMH heeft inderdaad af en toe 'hardmusic' geprogrammeerd staan. Ik wil ook niet blijven hangen in een periode, maar ik merk dat ik wel een hang heb naar bands als Skid Row. Bands die je nog een energieke trap onder de kont kunnen geven. Ik mis dat soort acts tegenwoordig op de Hollandse podia. Het is echter een mondiaal verschijnsel binnen het rock genre krijg ik soms het idee.

Het is lekker stevig en mijnheer Bach schreeuwt de longen uit zijn lijf. Er is eigenlijk weinig mis met de opzet van deze plaat behalve dan dat het over het algemeen rauwe doordauwers zijn. Een pakkende riff, hook of goede opbouw van een song is meen ik soms ver te zoeken. Toch jammer, want er wordt gepassioneerd gespeeld.
Frozen en Into Another doen nog wat aan de hoogtijdagen denken.

Dat zijn in mijn ogen ook de 2 beste songs van deze schijf. Het is jammer dat het 'succes' en de energie die uitging van de voorganger niet voortgezet kon worden in een ijzersterke opvolger. Subhuman Race is hard en compromisloos maar mist in mijn ogen de charme en productie van Slave to the Grind.

goede recensie in OOR, heel bekend in U.S. en ik was totaal niet bekend met deze band. Blind gekocht op basis van de voornoemde wapenfeiten. Skid Row (en Gene Loves Jezebel) is waarom ik blind kopen heb afgeschaft.

Beide hebben te gekke albums afgeleverd! Deze hoort daar wat betreft Skid Row niet bij vind ik. Wel aardig maar haalt het (hoge) niveau van z'n 2 voorgangers nergens.

Ik vind het een lekker eigenwijs album. Nog steeds. Het is moedig om - helemaal in die periode, niet met een Slave II aan te komen. En Slave was al een dappere plaat om na het mierzoete debuut mee aan te komen kakken. Maar ja, als het niet catchy is, dalen de verkopen wel en dan kon je bij Atlantic gewoon opsodemieteren. Vervolgens zit je ineens aan de grond. In die zin waren bands die tegen de mainstream aanschurkten in artistiek opzicht nooit echt vrij.

Helemaal correct!

Klopt, hetzelfde gold bijvoorbeeld voor een band als Winger. Zij brachten na 2 zeer commerciële platen ook een uitstekende maar tevens hardere schijf uit in vergelijking met zijn 2 voorgangers; Pull. De goegemeente pikte dit niet en ook zij werden gedropt door Atlantic. Warrior Soul overkwam hetzelfde na nog 2 prima platen uitgebracht te hebben voor het grote Geffen records. Mindfunk werd ook een grote toekomst voorspeld maar werden ook gedumpt na hun eerste worp; de opvolger had niet voor niets de titel Dropped meegekregen en zat vol met cynisme en zelfs haat richting hun voormalige platenmaatschappij. Zo zullen er meer bands en artiesten geweest zijn die hetzelfde zal zijn overkomen. Het staat overigens los van het feit dat ik wel van bands hou die zich van niks en niemand wat aantrekken en heel compromisloos hun eigen koers volgen. En dit plaatje valt daar toch ook wel onder.

Van de drie eerste platen was dit en is dit nog steeds, mijn favoriet. Het meest volwassen en het geluid beviel me ook erg. De opener alleen al, wat een fokking heerlijke riff!
Sebbie zijn stem had al het meest van zijn (agressieve) hoog verloren, maar het kristalheldere was nog steeds aanwezig... en meer dan voldoende kracht! Toen nog altijd een geweldige zanger.
Een lekker brutale plaat ook, waar de vorige plaat mij teveel ballads bevatte en niet echt een geheel was voor mijn gevoel, is hier alles behoorlijk in evenwicht en toch bijzonder divers. En zoals hierboven ook staat: een gedurfde plaat, niet gemaakt voor gillende tienermeisjes, maar voor en door rockers. Ook zelfs ietwat AOR'tige tintjes met het heerlijke "Into Another". Het afwijkende "Eileen" is een favoriet, heerlijk zompig en een fantastische klinkende Bach. Geen zwakke broeder hier eigenlijk te vinden, zelfs het grunchy "Breakin' Down" bevalt me uitermate goed. "Frozen" knalt net als de opener geweldig en "Firesign" is wederom een belachelijk pakkend nummer.
De band was hier bijzonder goed op dreef, jammer dat het allemaal zo kort heeft geduurd...

Nog eens aan een luisterend oor onderworpen omdat voorganger Slave To The Grind mij tot op de dag van vandaag nog omver blaast qua energie en heerlijke riffs. Subhuman Race dringt zich nog steeds niet echt aan mij op en dat is jammer. Hoewel de band de mogelijkheden had om wederom tot een topper te kunnen komen liep het wat anders. Slecht is het allerminst maar is het de wat afstandelijke productie, enkele 'moeilijke' songs of mist het voor mij simpelweg de brille van zijn voorganger. Het songmateriaal is zo nodig nog ruiger dan Slave, het eigenwijze karakter van de schijf kan ik ook wel appreciëren maar het 'frisse' is er voor mij af. De plaat kent zeker zijn momenten, Bach zingt in mijn ogen nog steeds geweldig maar als geheel 'loopt' het niet lekker, echter songs als Beat Yourself Blind, Firesign, Medicine Jar en Frozen mogen nog steeds mijn nekspieren teisteren.