Mark Eitzel - West (1997)

Hmmm - vijf sterren, is dat niet een tikje veel, beste Zach? (let wel: ik ben terdege op de hoogte van het feit dat iemand die zichzelf aanspreekt lichte trekjes van zelf-megalomonie vertoont ).

(beste Mum-gebruiker. Ga gerust naar de koelkast en doe jezelf een biertje cadeau. Zoals steeds is de laatste zin enkel van tel. Goed - oei, u bent er nog steeds! Da's leuk - dan ga ik vrolijk verder met mijn geouwehoer).

Laten we terug gaan naar die vermaledijde zomer van het jaar '98. Ik had een vakantiejob aan het stad Deinze, alwaar ik dagelijks geconfronteerd werd met narcoleptisch ingestelde collega's. Aangezien ik een hoge vorm van altruïsme vertoon , strompelde ik slaapwandelend door de zomer van '98.

Ik had in de maand juli "Mercury" van American Music Club aan onze bib ontleend en daar een tape van gemaakt. Als zeventienjarige was ik me erg gaan hechten aan dat werkje - de ondraaglijke melancholie (naar een tijd waar je nog papieren bloemen schonk aan een vriendinnetje, om maar wat te zeggen) vond ik terug in Eitzel's stem en teksten.

Als ik me een schabouwelijke metafoor mag veroorloven: mijn ziel (klinkt hoogdravend, hé? ) voelde aan als een modderachtige rivier en dat werk van Eitzel zorgde voor dat ene zonnestraaltje dat tot op de bodem reikte (en mijn rivier is diep, mensen ).

Ik las in Humo dat die Eitzel een soloplaat uit had gebracht in '97, getiteld "West" met medewerking van Peter Buck.

Deze jongen vond dat als muziek in de oren klinken en bestelde die cd van de lokale platenwinkel Freeez. Twee dagen erna kreeg ik een uitnodiging van mijn maatje Peter om samen met een paar vrienden naar de lokale discotheek La Strada. Ik ging reeds aan het hallucineren: ik zag mezelf een metamorfose ondergaan van die zwijgzame jongen in een lokale "Slick Rick"

Onderweg in Peter's gammele hagelwitte Volvo 340 hoopte ik op een toevallige ontmoeting met één of andere plaatselijke schone. Tien minuten later wandelde ik binnen in de discotheek en werd plotsklaps geconfronteerd met mijn grootste verschrikking: ik voelde me absoluut niet cool, groovy of hip - het tegendeel bleek het geval. De wereld van dancemuziek, veelkleurige cocktails, paaldanseressen, ... kwam uiterst bevreemdend over: ik voelde me alsof ik terug kwam uit de hel met een portie afhaalchinees, om tot de conclusie te komen dat iedereen in feite Italiaanse specialiteiten at.

Ik bestelde bij de flashy ober (hij begroette me alsof ik met hem allerhandende duistere zaakjes had geregeld) een glas Cécémel en vergaapte me aan de rondtollende schoonheidskoninginnen (dat zijn ze allemaal voor mij - ik ben bijzien). Thuisgekomen bevond ik me nog steeds in een staat van amechtige verwondering - ik snapte het allemaal niet en kon er niet bij.

De dag erna kreeg ik een telefoontje van de platenboer: "West" was aangekomen. Na de eerste draaibeurt was ik weer "thuis" - het voelde aan alsof ik eindelijk kon wateren na urenlang opgehouden te zijn in een kamer vol allerhandige geheimzinnige creaturen.

Mark Eitzel heeft werkelijk geen idee of z'n muziek cool overkomt of niet. Sterker nog: volgens mij heeft hij nog nooit de bips van Drew Barrymore beroerd. U raadt het al: Mark Eitzel's just not cool - hoeft ook niet voor mij: zolang iemands muziek in overeenstemming is met het bloemenmotief van mijn behangpapier ben ik dik tevreden

Voor de mensen die een pilsje gingen drinken i.p.v. mijn geouwhoer te lezen (groot gelijk trouwens!): deze cd verandert misschien geen levens - maar maakt het bestaan van sommige mensen net dat tikje aangenamer