Evergrey - Solitude + Dominance + Tragedy (1999)

Deze CD heeft te lijden onder een zwak geluid. Het klinkt allemaal wat rommelig en dat kan deze muziek eigenlijk niet hebben. Qua nummers zit het wel goed in elkaar, maar met een beter geluid had er meer in gezeten.

Mijn favoriete Evergrey cd na The Inner Circle

Damnation is het "minste" nummer van de plaat maar toch nog zeer goed.
De andere gaan van "fantastisch" tot "fenomenaal goed". Ik vind het geluid niet echt zwak hoor, zeker niet als je met hoofdtelefoons op luistert. Solitude Within en The Shocking Truth staan als een huis en zijn de beste tracks. The Corey Curse doet wat het moet doen: een topalbum waardig afsluiten. Voor mij blijft dit dé Evergrey plaat.

Samen met In Search Of Truth de 2 sterkste Evergrey-platen.
Toen ze gisteren Words Mean Nothing akoestisch brachten, liepen de rillingen over mijn lijf.
Deze band kan emotie losweken.

Dit album is een grote stap voorwaarts ten opzichte van het debuut. De nummers klinken spannender en afwisselend. De zangpartijen van Tom zijn ook interessanter. Nosferatu (geweldige opbouw) en The Corey Curse zijn mijn favorieten, maar echt zwakke nummers staan er niet op dit album. De achilleshiel van dit album is het geluid, dat teveel verzuipt in de reverb. Andy LaRocque is, net als op het debuut, verantwoordelijk voor de mix en maakt niet bepaald goede reclame voor zichzelf.